Χάρτης: Wikipedia

       Οι πολεμικές επιχειρήσεις στο Νταρφούρ του Σουδάν και η επακόλουθη τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή αποτελούσε ένα από τα κύρια θέματα του διεθνούς τύπου το 2007 και το 2008.

       Με την παγκόσμια οικονομική κρίση να είναι το κυρίαρχο θέμα στα μεγάλα ΜΜΕ η κρίση του Νταρφούρ πέρασε στο περιθώριο συνεχίζοντας όμως να επιδεινώνεται ημέρα με την ημέρα. Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων του ΟΗΕ, ο αριθμός των ανθρώπων που χρίζουν ανάγκης άμεσης παροχής τροφής αυξήθηκε από ένα σε τέσσερα εκατομμύρια.

        Η Πορτογαλία ξεπέρασε την Ισπανία στην 2^η θέση της κατά άτομο παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές και υπολείπεται πια σε παγκόσμια κλίμακα μόνο της Δανίας.

      Η χώρα καλύπτει πια το 36% των συνολικών ενεργειακών αναγκών της από ανανεώσιμες πηγές, ποσοστό το οποίο αυξάνεται στο 41% αν συμπεριληφθεί και η υδροηλεκτρική ενέργεια. Αυτή η εκπληκτική πρόοδος η οποία έλαβε χώρα σε λιγότερα από δέκα χρόνια, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση των εκπομπών ρύπων της χώρας ακόμα και κατά 70% έως το 2020. 

Φωτό: Wikipedia

         Οι αυτοαποκαλούμενοι «Φίλοι της Αϊτής» δεν μπόρεσαν στη συνάντησή τους στο Μόντρεαλ του Καναδά να υποσχεθούν παραγραφή χρέους ύψους 1 δις δολαρίων της χώρας, η οποία μετά τον σεισμό βιώνει τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση του πλανήτη.

        Το ποσό που για τη φτωχότερη χώρα του δυτικού ημισφαιρίου είναι αδιανόητα υψηλό, δεν είναι τίποτα μπροστά στα 85 δις δολάρια που πλήρωσε η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα για να καλύψει τις τοξικές καταθέσεις της ασφαλιστικής AIG [1].

Φωτό:Wikimedia

Η αίσθηση ανυπαρξίας ως εμπνευστής των επιθυμιών

       Ο κύκλος της ανάπτυξης του ανθρώπου, από την ανθρωπογένεση έως την εποχή μας κλείνει και ανοίγει ένας νέος κύκλος τόσο προς μια νέα ψυχολογική όσο και προς μια νέα συστημική εξέλιξη. 
       Ένας νέος κύκλος θα αρχίσει, για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα τόσο γνωστικός, συνειδησιακός όσο και λειτουργικός. Βιώνουμε απλώς την αφετηρία μιας μεγάλης αλλαγής που είναι πολύ πιο έκδηλη στην μεγάλη κλίμακα και την οικουμενική της βάση και δύναμη.
       Η καθημερινότητα μας διασκεδάζει με την «φαντασίωση του αναλλοίωτου», ή της αδράνειας ενός εσωτερικευμένου μέσα μας φαντάσματος.

Φωτό: Wikimedia

       Οι Ευρωπαίοι είναι κατά μέσο όρο αρκετά ικανοποιημένοι από την προσωπική τους κατάσταση, αλλά λιγότερο ικανοποιημένοι όταν πρόκειται για την οικονομία, τις δημόσιες υπηρεσίες και τις κοινωνικές πολιτικές στη χώρα τους, σύμφωνα με δημοσκόπηση.
       Το Ευρωβαρόμετρο σχετικά με το κοινωνικό κλίμα στην ΕΕ διαπίστωσε επίσης μεγάλες διαφορές μεταξύ των χωρών, με πιο ικανοποιημένους σε γενικές γραμμές ως προς την προσωπική τους κατάσταση τους κατοίκους των σκανδιναβικών χωρών και των Κάτω Χωρών.

Φωτό: wikimedia

           Ερχόμαστε τώρα στις κρίσεις που δοκιμάζουν τα άτομα κατά τη μετάβαση από το στάδιο του ενήλικου στο στάδιο των γηρατειών. Η πρώτη απ’ αυτές μπορεί  να χαρακτηριστεί ως η κρίση του συνταξιοδοτούμενου ατόμου. Πολλά άτομα που, καθώς περνούν τα χρόνια, αισθάνονται το βάρος και την κούραση από την εργασία τους και που αναμένουν με ευχαρίστηση την ώρα που θα αποδεσμευθούν, απογοητεύονται όταν φθάσει αυτή η ώρα της εξόδου, πράγματι αισθάνονται έναν αποπροσανατολισμό και δεν γνωρίζουν τι κάνουν. Χάνουν την αίγλη και ίσως το γόητρο και την ικανοποίηση που τους έδινε η θέση που είχαν και το έργο που προσέφεραν στην κοινωνία.

Φωτό: Wikimedia

        Σε μελέτη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προτείνεται η δημιουργία ειδικού ευρωπαϊκού φορέα που θα επιβλέπει την εφαρμογή και την επιβολή της νομοθεσίας της ΕΕ για τα απόβλητα. Η μελέτη αποτελεί μέρος σειράς μέτρων που έχει λάβει η Επιτροπή για να βελτιωθεί η διαχείριση των αποβλήτων και να εξασφαλισθεί ότι αυτή ανταποκρίνεται στα πρότυπα που καθορίζει η νομοθεσία της ΕΕ για την προστασία των πολιτών και του περιβάλλοντος. Η παράνομη απόρριψη αποβλήτων συνεχίζεται σε σημαντική κλίμακα, πολλοί χώροι υγειονομικής ταφής δεν πληρούν τα πρότυπα και σε μερικά κράτη μέλη εξακολουθούν να μην υπάρχουν βασικές υποδομές διάθεσης αποβλήτων. Πρόβλημα αποτελούν και οι παράνομες μεταφορές αποβλήτων.

Φωτό:Wikipedia

        Αυτή η ενέργεια (της ψυχής) δεν κατέρχεται μέσα στην ατομική ζωή με κανένα άλλο τρόπο παρά με πλήρη κατοχή. Έρχεται στον ταπεινό και τον απλό. Έρχεται σε όποιον εξαλείφει αυτό που είναι ξένο και υπεροπτικό. Έρχεται σαν ηρεμία και μεγαλοπρέπεια.
        Όταν δούμε αυτούς στους οποίους κατοικεί γνωρίζουμε νέους βαθμούς μεγαλοσύνης. Από εκείνη την έμπνευση ο άνθρωπος επιστρέφει με ένα αλλαγμένο τόνο. Δε μιλά με τους ανθρώπους αποβλέποντάς την άποψή τους. Τους δοκιμάζει. Απαιτεί από μας να είμαστε λιτοί και ειλικρινείς.

Φωτό: Κολοκυθά Δήμητρα

Φωτό:Wikimedia

         Καθώς λήγει η προθεσμία επικύρωσης του Κειμένου της Κοπεγχάγης στο τέλος του μήνα και με ελάχιστες χώρες να έχουν υπογράψει το μη δεσμευτικό νομικά και ανεπαρκές περιεχόμενό του, η μιντιακή παγκόσμια οικονομική ανάκαμψη έχει επισκιάσει το περιβάλλον και τις εκατέρωθεν εκτοξευόμενες κατηγορίες για την πλήρη αποτυχία της Διάσκεψης. Η διεθνής συγκυρία για το περιβάλλον μοιάζει αρνητική.

       Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι αυτή η αρνητική συγκυρία έχει ξεκινήσει από το 2008 λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Οι ημέρες όμως που έχουν περάσει από τη Διάσκεψη της Κοπεγχάγης φαίνεται ότι την έχουν εντείνει.

Φωτό: Παναγιώτης Κατσουλάκος

Πιερ Λεκόμτ ντι Νουί

        Αναμφισβήτητα, όταν εξετάζουμε την πλειονότητα των ανθρώπων, είναι δυνατό να αμφιβάλλουμε για την πραγματικότητα της ηθικής ιδέας.
          Τα παραδείγματα που βλέπουμε καθημερινά επιτρέπουν στον πεσιμιστή να αναρωτηθεί αν το χάσμα ανάμεσα στο ζώο και τον άνθρωπο είναι τόσο βαθύ όσο νομίζουμε. Η απάντηση είναι ότι βρισκόμαστε ακόμη στην αυγή της ανθρώπινης ανάπτυξης και ότι εαν μόνο ένας άνθρωπος στο εκατομμύριο ήταν προικισμένος με συνείδηση, αυτό θα αρκούσε να αποδείξει ότι εμφανίστηκε ένας νέος βαθμός ελευθερίας. Πολλά σημαντικά βήματα στην ιστορία της εξέλιξης ξεκίνησαν σαν μια μετάλλαξη που επηρέασε έναν πολύ μικρό αριθμό ατόμων, ίσως μόνο ένα.

Φωτό:Wikimedia

       Τα 107 εκατομμύρια τόνοι σιτηρών τα οποία μετατράπηκαν σε αιθανόλη για να κινήσουν οχήματα στις ΗΠΑ το 2009, θα μπορούσαν να θρέψουν 330 εκατομμύρια ανθρώπους. Η μεγαλύτερη παραγωγός σιτηρών στον κόσμο, χρησιμοποίησε σύμφωνα με στοιχεία του Earth Policy Institute το ένα τέταρτο της συνολικής παραγωγής της τη χρονιά που πέρασε, για τη δημιουργία βιοκαυσίμων και όχι για να θρέψει το όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων της που υποφέρει από την πείνα.

Φωτό:Wikimedia

         Αν ο άνθρωπος έμενε καθηλωμένος στην - όποια - Εδέμ ή στο ζωικό βασίλειο δεν θα υπήρχε η σκέψη, η πολιτική και το οικονομικό σύστημα. Βγήκε απ’ αυτήν μέσα από την ψυχολογική και γνωστική κατά βάση ανέλιξή του, η οποία είναι  συνυφασμένη με την εργαλειακή, κοινωνική και οικολογική δυναμική του.

       Αυτό που δημιουργήθηκε – ο άνθρωπος όπως τον ξέρουμε σήμερα - έχει εξελικτικά τις καταβολές του τόσο α)στην ζωική κοινωνικότητα της ταυτότητας και του πολιτισμού του όσο β)και στην έμφυτη «δυναμική εξόδου» από αυτή.

        Στις 14 Σεπτεμβρίου 2009, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε Ψήφισμα το οποίο ανάβει το πράσινο φως για την δημιουργία μιας Υπηρεσίας για τα Δικαιώματα των Γυναικών στο πλαίσιο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών η οποία θα διοικείται από ένα Αναπληρωτή Γενικός Γραμματέας.

      Τέσσερις υφιστάμενες υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών οι οποίες σχετίζονται με τα δικαιώματα των γυναικών παγκοσμίως, οι UN Development Fund for Women (UNIFEM), Division for the Advancement of Women, Office of the Special Adviser on Gender Issues και η UN International Research and Training Institute for the Advancement of Women (UN-INSTRAW) θα συνενωθούν προκειμένου να σχηματίσουν την νέα Υπηρεσία.

Φωτό:Wikimedia

        Η κυβέρνηση Μέρκελ ξεκινά τις διαπραγματεύσεις για τη συντήρηση πυρηνικών αντιδραστήρων οι οποίες αναμένεται να αποφέρουν εξωπραγματικά κέρδη σε τέσσερις εταιρίες, την ίδια στιγμή που μία αποθήκη πυρηνικών αποβλήτων στην Κάτω Σαξονία βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

       Ο κυβερνητικός συνασπισμός υποβαθμίζει τις διαπραγματεύσεις σε «συνάντηση ρουτίνας» αλλά και το πρόβλημα της υπό κατάρρευση αποθήκης, χωρίς να απαντά σε καίρια ερωτήματα που της έχουν τεθεί για το ζήτημα των πυρηνικών αποβλήτων, ένα πρόβλημα από το μέλλον, με το οποίο η Γερμανία τίθεται ήδη αντιμέτωπη.