«Να βρεθεί μια μορφή συνένωσης που θα υπερασπίζεται και θα προστατεύει με όλη τη δύναμη από κοινού το πρόσωπο και τα αγαθά κάθε μέλους κατά τρόπο ώστε ο καθένας, αν και σχηματίζει ενιαίο σώμα με όλους, θα υπακούει ωστόσο μόνο στον εαυτό του και θα παραμένει το ίδιο ελεύθερος όσο και πριν. Αυτό είναι το θεμελιώδες πρόβλημα στο οποίο το κοινωνικό συμβόλαιο δίνει τη λύση». Ζαν Ζακ Ρουσσώ, Το Κοινωνικό Συμβόλαιο
Η εναλλακτική νέα οικονομία Οι κατηγορίες των πράσινων «επιχειρηματιών»
Η Π.Ε. ξεκινάει από την πρόσφατα εκφραζόμενη ανθρώπινη ανάγκη για ποιότητα της ζωής που μοιραία προϋποθέτει την καλή κατάσταση του περιβάλλοντος. Αυτή η ανάγκη οδηγεί σε ζήτηση νέων προϊόντων και υπηρεσιών και απαιτεί γενική αλλαγή της οικονομίας. Στην Π.Ε. εμπλέκονται πολλοί εταίροι ακόμη και το κράτος, με κυρίαρχο όμως τον ρόλο του ιδιωτικού τομέα και της αυτοδιοίκησης.
Α.-Η γνώση ως διαμορφωτής νοοτροπίας Β.-Ο ρόλος των ΜΚΟ και των Διαχειριστικών Φορέων Γ.-Τοπική Ενημέρωση για τη βιώσιμη ανάπτυξη Δ.-Συναίνεση για την ποιότητα και την ανταποδοτικότητα
Α.-Η γνώση ως διαμορφωτής νοοτροπίας Τα δύο ζητήματα, που προαναφέραμε και ανακύπτουν στο θέμα της σχέσης των τοπικών κοινωνιών και της πράσινης επιχειρηματικότητας, συνδέονται αφ’ ενός με το πρόβλημα του ελλείμματος γνώσης και αφ’ ετέρου με την ευαισθητοποίηση.
Δεν έγιναν γι’ αυτόν οι δορυφόροι. Δεν ήταν γι’ αυτόν τα νοσοκομεία. Δεν ήταν γι’ αυτόν οι επενδύσεις. Δεν ήταν γι’ αυτόν οι ελευθερίες και οι νόμοι. Άγνωστος ήρθε – Ανώνυμος ήταν. Μπορούσε εύκολα να σκοτωθεί δίχως τα media να τον απαθανατίσουν.
Οι ψηφοφόροι στην Ελβετία απέρριψαν με ποσοστό 70% πρόταση να έχουν τα ζώα δικαίωμα νομικής υπεράσπισης από χρηματοδοτούμενους από το κράτος νομικούς σε σχετικό δημοψήφισμα που διεξήχθη στη χώρα.
Στόχος των υπερασπιστών των δικαιωμάτων των ζώων, ήταν να επεκτείνουν σε ολόκληρη την ελβετική επικράτεια την δυνατότητα νομικής υπεράσπισης των ζώων, η οποία ισχύει στην περιοχή της Ζυρίχης από το 1992.
Έτσι επωφελούμενοι του νόμου σύμφωνα με τον οποίο μπορεί να λάβει χώρα δημοψήφισμα με την συλλογή 100.000 υπογραφών, προσπάθησαν να αναστρέψουν την επί αιώνες διαμορφωθείσα κατάσταση, κατά την οποία ο άνθρωπος απολαμβάνει το δικαίωμα νομικής υπεράσπισης, ενώ τα ζώα όχι.
Η πρακτική της κατάχρησης δύναμης από πλευράς των Hedgefund, των αυτόκλητων οίκων αξιολόγησης και των πολλών «παραγόντων» της αγοράς εξακολουθεί και μετά τη διάσωσή τους. Αυτήν την περίοδο τζογάρουνεις βάρος του ευρώ εν μέσω αναμενόμενης έκρηξης της ανεργίας στην Ευρώπη για το έτος 2010 και ενός αποδυναμωμένου κράτους πρόνοιας - καθώς η διάσωσή τους εκτροχίασε τα δημοσιονομικά!
Τι μας εμποδίζει να βιώνουμε την πραγματικότητα μιας συγκλονισμένης - από φυσική καταστροφή - χώρας και του λαού της; Μπορούμε άραγε να αντιληφθούμε την πραγματικότητα ενός τέτοιου γεγονότος ελεύθεροι από τον ψυχισμό αδράνειας, αυτοαπορόφησης ή επίκρισης; Τι μας εμποδίζει να είμαστε υπαρξιστές με τους άλλους, τις άλλες μορφές ζωής και το όλο;
Πριν από δέκα χρόνια οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεσμεύτηκαν να εξαλείψουν τη φτώχεια στην ΕΕ μέχρι το 2010. Καθώς η προθεσμία πλησιάζει στο τέλος της, ο στόχος αυτός δεν φαίνεται να επιτυγχάνεται.
Η φτώχεια αποτελεί πληγή όχι μόνο για τις αναπτυσσόμενες χώρες, αλλά και για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Πρόκειται για ένα σύνθετο πρόβλημα που στερεί πολλούς ανθρώπους από έναν τρόπο ζωής που οι περισσότεροι από μας θεωρούν δεδομένο. Συχνά, οι αιτίες του είναι ποικίλες, όπως το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, οι διάφορες μορφές εξάρτησης ή μια δύσκολη παιδική ηλικία στερημένη από πολιτισμικά, κοινωνικά και υλικά αγαθά.
Πατήστε εδώ για να δείτε ολόκληρη την ομιλία του Δημήτριου Λάλα
Ο Δημήτριος Λάλας επικεφαλής της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη της Κοπεγχάγης ήταν ο κεντρικός ομιλητής του Συνεδρίου «Κοπεγχάγη 2009: Το Περιβάλλον στη Δίνη μιας Παγκόσμιας Κρίσης» το οποίο διεξήχθη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στις 26 και 27 Φεβρουαρίου.
Ο κ. Λάλας προέβη σε μία αναλυτική παρουσίαση των διαπραγματεύσεων στη μεγαλύτερη περιβαλλοντική σύνοδο όλων των εποχών ή οποία στέφθηκε από σχεδόν πλήρη αποτυχία.
Η Ευανθία Μιχάλαιναειδική επιστήμονας και μέλος της Γραμματείας της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας μιλά στη ΜΚΟ Σόλων για την ανάγκη να περάσει η πολιτική δύναμη στα χέρια των πληθυσμιακών βάσεων.
Η ανάγκη αυτή ισχυροποιείται διαρκώς καθώς οι ηγέτες των κρατών αποδεικνύουν σταθερά –με αποκορύφωμα την Διάσκεψη της Κοπεγχάγης- ότι εξυπηρετούν τους σκοπούς της οικονομίας της αγοράς η οποία λειτουργεί πάντα ανταγωνιστικά έναντι του περιβάλλοντος και της κοινωνίας και όχι προς όφελός τους.
O Κωνσταντίνος Κατσιμπάρδης ειδικός επιστήμονας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και Συντονιστής του Παρατηρητηρίου Πολιτικής και Δικαίου για την Κλιματική Αλλαγή, μιλά στη ΜΚΟ Σόλων για την διπλωματική διαμάχη που έχει ξεσπάσει παγκοσμίως με «μοχλό» το περιβάλλον και τις ενδεχόμενες μελλοντικές συνέπειές της.
Επιπλέον αναφέρεται στην αποτυχία της κυβέρνησης του Μπαράκ Ομπάμα να επιβάλλει την περιβαλλοντική πολιτική και στην απροθυμία της Κίνας να προβεί σε υποχωρήσεις.
Ο γενικός διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ Θάνος Ντόκος μιλά στη ΜΚΟ Σόλων για την περιβαλλοντική πολιτική των ΗΠΑ που επιδράστην αυξητική κατανάλωση ρύπων παγκοσμίως αλλά και την ιστορική "άρνηση" των ΗΠΑ στα περιβαλλοντικά ζητήματα. Ο κ. Ντόκος αναφέρεται επίσης στην πρόοδο που έχει σημειωθεί σε τοπικό επίπεδο σε περιοχές της χώρας παρά την ύπαρξη συμφερόντων, αντιδράσεων και παγιωμένων αντιλήψεων, αλλά και τις μελλοντικά όλο και περισσότερο αυξανόμενες δυσκολίες του Μπαράκ Ομπάμα να περάσει τις –έστω και αμφιλεγόμενες- περιβαλλοντικές λύσεις που έχει προτείνει.
Ο Μιχάλης Σκούρτος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου μιλά στην ΜΚΟ Σόλων για το πραγματικό κόστος των αγαθών συμπεριλαμβάνει το επιπλέον περιβαλλοντικό κόστος και η οικονομία της αγοράς οφείλει να το λαμβάνει υπόψη της.
Ο ιδιωτικός τομέας θεωρεί ότι δεν «αντιλαμβάνεται» τα κίνητρα και τα κέρδη επενδύσεων στην πράσινη ανάπτυξη, αλλά σύμφωνα με τον κ. Σκούρτο το δεδομένο αυτό θα αλλάξει αρκεί να δοθούν τα κατάλληλα κίνητρα από τις κυβερνήσεις.
«Τίποτα εύκολα δεν ήταν δοσμένο σ’ εκείνο το σκοτάδι το επικίνδυνο που η ζωή επάσχιζε στο πλοίο των μορφών να κρατηθεί, ενώ τριγύρω λυσσομάναγε η θύελλα των σωμάτων, που του ενός ο θάνατος ζωή για τ’ άλλο ήταν».
Ιωάννα Μουτσοπούλου, από την ποιητική συλλογή «Ψυχές της Φύσης»
Συμμετέχοντας σε μια συζήτηση για τα δικαιώματα των ζώων,θα μπορούσε να δοθεί η εντύπωση ότι οι άνθρωποι νομιμοποιούνται να αποφασίσουν εάν αυτά τα δικαιώματα υπάρχουν ή όχι, λες και τίθεται υπό αμφισβήτηση ότι τα μάτια, η καρδιά, το στομάχι ή οποιοδήποτε άλλο όργανο στον ανθρώπινο οργανισμό έχουν δικαίωμα ύπαρξης μεγαλύτερο, μικρότερο ή όχι.
To τάισμα των πουλιών, κάτι που συνηθίζουν να κάνουν πολλοί άνθρωποι στα πάρκα, μπορεί να αλλάξει τη βιολογική μοίρα ενός είδους, αλλά και να οδηγήσει στην ανάπτυξη νέων ειδών.
Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν βιολόγοι από το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ της Γερμανίας, όπως αναφέρει το αμερικανικό περιοδικό «Wired».
Πατήστε στην εικόνα για να διαβάσετε τα συμπεράσματα του συνεδρίου
Με μεγάλη επιτυχία και πλήθος σημαντικών επιστημονικών απόψεων και συμπερασμάτων ολοκληρώθηκε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο το Συνέδριο «Κοπεγχάγη 2009: Το Περιβάλλον στη Δίνη μιας Παγκόσμιας Κρίσης» στις 26 και 27 Φεβρουαρίου.
Κεντρικό θέμα του Συνεδρίου η κατάσταση στον τομέα του περιβάλλοντος μετά τη Διάσκεψη της Κοπεγχάγης το Δεκέμβριο του 2009 και μία λεπτομερής αποτίμηση της.
Μια σειρά ερευνητών και επιστημόνων ανέφεραν τις δικές τους εκτιμήσεις σχετικά με την πολυσυζητημένη Διάσκεψη. Πώς οδηγήθηκε η διεθνής κοινότητα στο φιάσκο της Κοπεγχάγης, ποιά ήταν η στάση των διαπραγματευόμενων μερών, και πώς ο επιστημονικός κόσμος εκτιμά την επόμενη ημέρα την οποία ήδη ζούμε;
Οι μεγάλες φυσικές καταστροφές είναι συχνές και αποτελούν πάντα μια πρόκληση για μας το πώς βιώνουμε την πραγματικότητα μιας συγκλονισμένης χώρας και του λαού της.
Μπορούμε άραγε να βιώσουμε με τη φαντασία μας τη δύσκολη θέση των ανθρώπων αυτών και τις ανάγκες τους και γνωρίζουμε τί πρέπει να κάνουμε για να βοηθήσουμε αποτελεσματικά;
Εδώ και πολλά χρόνια είναι γνωστή η ύπαρξη της μεγάλης κηλίδας απορριμμάτων του Ειρηνικού Ωκεανού, η οποία αποτελεί το μεγαλύτερο σκουπιδότοπο του πλανήτη.
Τώρα οι επιστήμονες, με ένα πολύ απλό πείραμα απέδειξαν ότι μεγάλης έκτασης περιοχές και στον Ατλαντικό Ωκεανό κοντά στα παράλια των ΗΠΑ χρησιμοποιούνται επίσης ως σκουπιδότοπος. Τεράστιες ποσότητες πλαστικών και άλλων κάθε είδους απορριμμάτων επιπλέουν στα νερά του ωκεανού δημιουργώντας ένα φαινόμενο που μοιάζει με τη γνωστή κηλίδα σκουπιδιών του Ειρηνικού.
Το σκηνικό αυτής της ιστορίας είναι όπως πάντα σχεδόν σουρεαλιστικό και ταυτόχρονα αποκαλυπτικό για το επίπεδο ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας του σημερινού Έλληνα. Αυτή την Καθαρή Δευτέρα η εθνική οδός Λαμίας – Καρπενησίου ήταν μποτιλιαρισμένη από τα αυτοκίνητα των εκδρομέων στο δρόμο της επιστροφής, και φυσικά κανείς δεν πρόσεξε ή δεν ενδιαφέρθηκε να κάνει κάτι για ένα σκυλί που ήταν δεμένο σε πάσαλο οδικού σήματος ακριβώς στην άκρη του δρόμου, λες και ήταν μια φυσιολογική και συνηθισμένη θέση να βρίσκεται ένα ζώο: αποσύνδεση από την περιβάλλουσα πραγματικότητα, χωριστικότητα και αμέτοχη στάση απέναντι σε κάτι εξόφθαλμα αλλόκοτο, αν ήταν ψυχιατρικό τεστ πολλοί θα χαρακτηρίζονταν μέχρι και επικίνδυνοι ψυχοπαθολογικά. Αφού είδαμε το σκυλί και σταματήσαμε λίγα μέτρα παρακάτω, παρατηρούσαμε για κάμποση ώρα την αυτοκινητοπομπή να περνά αδιάφορα, μέχρι να μπορέσουμε να κάνουμε αναστροφή.
Συνηθίζουμε όταν αναφερόμαστε στις εκπομπές αερίων να επικεντρωνόμαστε στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, παραβλέποντας τις αντίστοιχες του μεθανίου, οι οποίες έχουν πολλαπλάσιες αρνητικές επιπτώσεις για τον πλανήτη.
Το μεθάνιο έχει την ιδιότητα λόγω της σύστασής του να παρακρατεί περισσότερη ηλιακή θερμότητα στην ατμόσφαιρά από το διοξείδιο του άνθρακα. Οιεκλύσεις εκπομπών ρύπων μεθανίου άρχισαν να καταγράφονται το 1984. Έκτοτε παρουσιάζουν συνεχώς αυξητική τάση η οποία έχει λάβει εκρηκτικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια.
