Το απίθανο είναι το νετρόνιο της ιστορίας, αυτή η κρισιμότητα που διαπερνάει ολότελα την ανθρώπινη φύση και τις μαζικές της αιχμές. Κι όπως ποτέ δεν γίνεται συνειδητό το απίθανο στην πορεία της πραγμάτωσής του όσο η συνείδησή μας είναι αλλοτριωμένη από την καθημερινότητα. [1]

Η καθημερινότητα είναι μια καταλυτική κατάσταση της ταχείας εξάπλωσης του απίθανου και των νεοπλασματικών του δυνάμεων πάνω στους ανθρώπους.

Το εμπόριο ελεφαντόδοντου μπορεί θεωρητικά να έχει απαγορευτεί διεθνώς από το 1990, αλλά μόνο το 2011 κατασχέθηκαν 23 τόνοι, ποσότητα που απαιτεί τον θάνατο τουλάχιστον 2.500 ελεφάντων.

Καθώς το ελεφαντόδοντο είναι προϊόν που αντέχει στο χρόνο, τα αποθέματα που υπάρχουν μπορεί να έχουν προέλθει από θανάτους ελεφάντων αρκετά χρόνια πριν.
Όμως από το 2007 παρατηρείται τεράστια αύξηση στη λαθρεμπορία ελεφαντόδοντου σε παγκόσμιο επίπεδο, δεδομένο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι και οι θανατώσεις ελεφάντων είναι επίσης αυξανόμενες.

Τζ. Έλκινγκτον, Τζ. Χειλς, Ντ. Χιλ, “Το Bιβλίο του Mικρού Πράσινου Καταναλωτή”, εκδ. Σέλας, 1992
Η οικολογική καταστροφή αποτελεί μέρος της ψυχρής ανώνυμης βαρβαρότητας (1) την οποία μας κληροδότησε ο 20ος αιώνας. Προέρχεται μέσα από την ορθολογικοποίηση που μόνο υπολογισμούς ξέρει να κάνει αγνοώντας τα άτομα, τις ανάγκες τους και τα αισθήματά τους.

Η ελπίδα απέναντι σε όλα αυτά διαφαίνεται μέσα από την συμβολή των αντίθετων ρευμάτων όπως υποστηρίζει ο Εντγκάρ Μορέν «Συχνά στην ιστορία, αντι-ρεύματα που γεννιούνται ως αντίδραση στα κυρίαρχα ρεύματα μπορούν να αναπτυχθούν και να αλλάξουν την ιστορία της (2)».

Μία κρυφή συμφωνία μεταξύ της τοπικής κυβέρνησης της επαρχίας Λα Ριόχα στην Αργεντινή και της καναδικής εταιρίας Οσίσκο για την εγκατάσταση ενός ορυχείου χρυσού, έχει ξεσηκώσει τους κατοίκους της περιοχής.

Οι κάτοικοι της ορεινής περιοχής φοβούνται ότι η εγκατάσταση του ορυχείου θα φέρει μόλυνση αλλά και ανεπάρκεια των υδάτινων πόρων στην περιοχή, με αποτελέσματα καταστροφικά τόσο για τη διαβίωση όσο και για τις παραγωγικές δυνατότητες της περιοχής.

Με βάση το παρελθόν αλλά και το παρόν του τρόπου εξορύξεων τόσο στην χώρα τους, όσο και στην Χιλή, την Παραγουάη και την Βολιβία, δεν φαίνεται να έχουν άδικο…

Ποίημα: "Η Σκέψη", της Ιωάννας Μουτσοπούλου

Το όνειρο χρειαζόταν έναν καθρέφτη.
Μα αυτός είχε ραγίσματα εδώ κι εκεί.
Σκιές βούταγαν μέσα στο φως απ’ τις ρωγμές
και το μόνο πούξεραν ήταν αυτό:
πως όλα ύπαρξη είναι.

Ελλιπής συμμόρφωση των βιομηχανιών ως προς τα όρια και τις ποιοτικές παραμέτρους που αφορούν την απόρριψη υγρών αποβλήτων διαπιστώθηκε στον Ασωπό.

Αυτό επεσήμανε ο υπουργός Περιβάλλοντος κ. Γ. Παπακωνσταντίνου κατά την ομιλία του στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Προστασίας Περιβάλλοντος.

Σύμφωνα με τα στοιχεία των αρμοδίων υπηρεσιών, έως σήμερα, μόνο 30 μονάδες (50%) έχουν συμμορφωθεί αν και όφειλαν όλες να έχουν ολοκληρώσει τη διαδικασία τροποποίησης των Αποφάσεων Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ) έως το τέλος του 2011.

Η Πρόεδρος του ΙΜΔΑ        
Α. Γιωτοπούλου-Μαραγκοπούλου  
Ο Πρόεδρος της Επιτροπής
Α. Δ. Παναγιώτου

Είναι παράξενη πολύ η ιστορία με τις αποδοκιμασίες πολιτικών προσώπων, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ελλάδας, ακόμη και στο εξωτερικό.
Το «καλογυμνασμένο» ελληνικό τηλεοπτικό μάτι, εξάλλου, είχε συνηθίσει στο νοθευμένο σκηνικό των πλατό, είχε απολαύσει τα αψεγάδιαστα σκηνοθετικά πλάνα των μεγάλων κομματικών συγκεντρώσεων.

Φυσικά και υπήρχαν όλα αυτά.
Μέρος ενός πανελλήνιου τελετουργικού ήταν και οι εκδηλώσεις «σεβασμού» και η ανοχή στην πληθωρικότητα.

Την ανεξέλεγκτη λαθροθηρία στο Εθνικό Πάρκο Πρεσπών καταγγέλλουν περιβαλλοντικές οργανώσεις και καλούν την πολιτεία να λάβει επειγόντως μέτρα για την πάταξη των παράνομων δραστηριοτήτων στις προστατευόμενες περιοχές.
Σύμφωνα με την διευθύντρια της Εταιρίας Προστασίας Πρεσπών, Μυρσίνη Μαλακού, η ανεξέλεγκτη δράση των λαθροθηρών στο Εθνικό Πάρκο Πρεσπών έχει ξεπεράσει κάθε όριο καθώς δεν πρόκειται πλέον για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για μόνιμη τακτική.

Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Δραπετσώνας
Στο πλαίσιο των δράσεων Δια Βίου Μάθησης το ΚΠΕ Δραπετσώνας διοργανώνει επιμορφωτική ημερίδα με θέμα: «Μείωση των οικιακών απορριμμάτων: το παράδειγμα της κομποστοποίησης».

Ευρωπαϊκές τράπεζες και επενδυτές κερδοσκοπούν με τα τρόφιμα και την υφαρπαγή γης
Τράπεζες, ταμεία συντάξεων και ασφαλιστικές εταιρείες ουσιαστικά τζογάρουν με τα διατροφικά προϊόντα και οι ζημιές και τα κέρδη τους ανέρχονται σε δισεκατομμύρια δολάρια.

Οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί είναι κι αυτοί στο παιχνίδι, αφού άμεσα ή έμμεσα χρηματοδοτούν την υφαρπαγή γης.

«Εβδομαδιαία επισκόπηση παραγνωρισμένων ειδήσεων επικαιρότητας  που πρέπει να έχουμε πρόχειρες σε ένα συρτάρι»

(Από δημοσιεύσεις της 3ης εβδομάδας του Ιανουαρίου)

Στήνουν εικονικά εδώλια
Οι Βρετανοί ακτιβιστές ευελπιστούν ότι η δημοσιοποίηση επιβαρυντικών στοιχείων κατά του «1% της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ» θα προκαλέσει την παρέμβαση της πραγματικής Δικαιοσύνης.

Η Γκόλντμαν Σακς, η Λόιντς και η Βασιλική Τράπεζα της Σκοτίας είναι ανάμεσα στους χρηματοπιστωτικούς και τραπεζικούς ομίλους που πρόκειται να οδηγηθούν στο εδώλιο του κατηγορουμένου...

Η απουσία της σκέψης οδηγεί σε απουσία του ανθρώπου. Αν όμως δεχτούμε τη σκέψη ως το Σημείο του ανθρώπου, τότε πρέπει να δεχτούμε την παιδεία ως τη μύηση του ανθρώπου στον Εαυτό του και την ειδοποιό σχέση του με τον κόσμο.

Είναι όμως σήμερα η παιδεία αυτό; Με ένα ναι ή με ένα όχι, η απάντηση μας είναι ένα καθαρό όχι. Αφού δεν είναι, πρέπει να γίνει.

Αυτό είναι η μόνη εκπαιδευτική πολιτική που μπορεί να είναι αποδεκτή, από τη φιλοσοφική θεώρηση της Παιδείας. Διαφορετικά η παιδεία δεν έχει νόημα και τότε καταδικάζεται σε μακροχρόνια υποτέλεια και αποτυχία.

Ο τρόπος που συμπεριφέρονται η Μέρκελ, ο Σαρκοζί κι όσοι τους ακολουθούν πιστά στην εγκαθίδρυση της σιδηράς αυτοκρατορίας της Πίστης (της τραπεζικής, φυσικά) στην Ευρώπη δεν είναι απλά καταστροφικός. Είναι και αυτοκαταστροφικός. Χαρακτηρίζεται από έλλειψη μιας στοιχειώδους αίσθησης της Ιστορίας. Παρ’ ότι ο αιώνας στον οποίο γεννήθηκαν και ξεκίνησαν την πολιτική τους καριέρα δίνει τα οδυνηρά παραδείγματα δύο παγκόσμιων πολέμων, με το διάλειμμα ενός ολέθριου κραχ και με παρονομαστή τον ίδιο: το χρέος.

Σύμφωνα με επιστημονικά στοιχεία που επικαλείται η Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος των ΗΠΑ, ο ατμοσφαιρικός αέρας στους εσωτερικούς χώρους μπορεί να είναι πιο μολυσμένος από ότι στους εξωτερικούς ακόμα και στις μεγάλες ή βιομηχανικές πόλεις.
Άλλες έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι περνούν το 90% του χρόνου τους σε εσωτερικούς χώρους.
Τα παραπάνω σημαίνουν η “εσωτερική” ρύπανση αποτελεί σημαντικότερο κίνδυνο για την υγεία απ’ ότι η “εξωτερική”.

Στις οθόνες (και) των ελληνικών κινηματογράφων, μια ταινία του Κλιντ Ίστγουντ αφηγείται τη ζωή του Τζον Έντγκαρ Χούβερ, διευθυντή του FBI επί σχεδόν μισό αιώνα.
Στις μικρές οθόνες, των υπολογιστών, 3.000 online φάκελοι του FBI αφηγούνται ιστορίες της Αμερικής από τον Αλ Καπόνε έως και τον Μπιν Λάντεν.

Η ταινία του Κλιντ Ιστγουντ για τον Τζον Έντγκαρ Χούβερ, διευθυντή του FBI επί σχεδόν μισό αιώνα, άρχισε αυτή την εβδομάδα να προβάλλεται στους ελληνικούς κινηματογράφους. «Τα Νέα» αναδημοσιεύουν από το γαλλικό περιοδικό «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» ανέκδοτα αποσπάσματα από τα αρχεία του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ερευνών των ΗΠΑ.

Η κυβέρνηση Ομπάμα απέρριψε το σχέδιο κατασκευής του πετρελαιαγωγού Keystone XL, η διαβούλευση για τον οποίο τους τελευταίους μήνες, άρχισε να μετατρέπεται σε ευθεία αντιπαράθεση Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων, ενόψει των Προεδρικών εκλογών του Νοεμβρίου.
Ο πετρελαιαγωγός Keystone XL θα διέσχιζε μια απόσταση 2.700 χλμ. μεταφέροντας πετρέλαιο από την πολιτεία Αλμπέρτα του Καναδά ως τις ακτές του Τέξας στον κόλπο του Μεξικού. Είναι αναμφισβήτητα μία "νίκη" για το περιβάλλον, που κανείς όμως  δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει.

Ι. Το φτάσιμο σε μια κρίση δεν είναι κακό. Είναι αναγκαίο.
Η κρίση αποκαλύπτει την εσωτερική υποδομή της πραγματικότητας μπροστά στις αποφασιστικές προοπτικές δυνατοτήτων, μπροστά στις επιλογές του μέλλοντος. Η κρίση είναι αδιέξοδη μόνο για μια κατάσταση στην οποία κυριαρχεί η στατικότητα. Σε αυτήν όπως και σε όσους ταυτίζονται μαζί της η κρίση φέρνει το τέλος.

Ας μην θλίβονται -οι υφιστάμενοι την κρίση- γιατί αποτελεί για αυτούς μια πρόκληση προς το μέλλον. Όποιος θέλει να αλλάζει την κοινωνία και τον κόσμο πρέπει να μπορεί να αλλάζει πρώτα τον εαυτό του γιατί διαφορετικά ο εαυτός του θα αποτελεί πηγή καλυμμένου φασισμού και δημοκρατικής οργάνωσης της αντιδημοκρατικότητας.