ΖΩΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ, ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ

ΟΙ ΔΥΟ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ & ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ (του Γιάννη Ζήση)

Lovis Corinth Sitzender mnnlicher Akt - Σόλων ΜΚΟ
image_pdfimage_print

Lovis Corinth Sitzender mnnlicher Akt - Σόλων ΜΚΟΣυνοψίζοντας την εισαγωγική προσέγγιση για μια Ολιστική Ψυχοσωματική Υγιεινή & Θεραπευτική, αναδεικνύονται δύο θεμελιώδεις προσεγγίσεις του θέματος:

  1. Ηφυσική ή ιατρική θεραπευτική που προϋποθέτει συστημική γνώση και προσέγγιση σε λανθάνοντες ορίζοντες φαινομένων με όρους τεχνικής επαναρύθμισης της μορφής σε λανθάνοντα ή εμφανή σημεία.
  2. Ηψυχολογική, νοητική και ψυχική θεραπευτική, που λειτουργεί στο πλαίσιο μιας οργανικής και υποστασιακής διπολικότητας και σύμπλεξης ζωικών λειτουργικών αποκρίσεων και ψυχοσωματικών εκλυτικών δυναμικών στους οργανικούς κύκλους, τα συστήματα και τις κλίμακες ενέργειας και πληροφορίας.
Στην Φυσική θεραπευτική ή ιατρική προσέγγιση η διάγνωση, η χειρουργική ή μηχανική παρέμβαση ή η βιοχημική επαναρύθμιση, λειτουργούνται εξωτερικά με αμεσότητα στο μορφοποιημένο αιτιατό της ασθένειας πάντα με πολλές διακινδυνεύσεις που περιλαμβάνουν μεταξύ των άλλων και μετασωματικά ζητήματα. Η μεθοδολογία απαιτεί επιστημονική ακρίβεια γνώσης δομολειτουργικής του οργανισμού και συντονισμού της θεραπευτικής αγωγής ή πράξης.

 

 

     Στην Ψυχολογική, νοητική και ψυχική θεραπευτική προσέγγιση απαιτείται μια διαφορετική στάση απέναντι στον εαυτό μας, την συμπλεγματική φόρτιση και αντίδραση που διέρρηξε την οργανική αρμονική και ορμονική ποιότητα, όπως και απέναντι στην συμπλεγματική στάση απέναντι στην ζωή, την υγεία, την ασθένεια, τον πόνο, τον κόσμο και τον θάνατο. Ο λόγος γι’ αυτό βρίσκεται στην αποκατάσταση του ψυχικού ισοζυγίου, της ψυχικής ενάργειας στο βάθος του συστημικού και μορφογενετικού διπολικού πεδίου, που λειτουργεί ομοιοστατικά με δύο λειτουργούς πόλους, τον εγκέφαλο ως ρυθμιστή της κυκλοφορίας και δυναμικής συνειδησιακής ολοκλήρωσης μέσω νευρικού και ορμονικού συστήματος και μέσω του αίματος και της ομοιοστατικής και μεταβολιστική λειτουργίας σε σχέση με το σύνολο των οργάνων-ιστών.

 

      Σε μία πιο πνευματική θεραπευτική στάση πρέπει να απελευθερωθούμε από την ζωική συμπλεγματοποίηση στάσεων και μεθόδων όσο και αν αυτές κρύβονται με εξιδανίκευση και εξορθολογισμό. Αυτό σημαίνει μια βαθύτερη απελευθέρωση από την επιθυμία ή την εκβίαση αποτελεσμάτων καθώς μια τέτοια στάση θα αναβαθμίζει την συμπλεγματικότητα. 
      Αυτό δεν σημαίνει ανυπαρξία θέλησης ή μεθόδου, αλλά ένα βαθύτερο επίπεδο προσέγγισης για την διάλυση του αιτιατού που μορφώνεται και ως ασθένεια. Σημαίνει μια βαθύτερη αγωγιμότητα ή αναφορικότητα με ελαχιστοποίηση του ψυχολογικού θορύβου ή του ιξώδους των ψυχικών εντυπώσεων και δράσεων.

 

       Προφανώς ο συνδυασμός και η σύνθεση των μεθόδων θεραπείας έχει διακινδυνεύσεις αλλά μεγεθύνει την αποτελεσματικότητα, άμεσα στο πεδίο του αιτιατού, και σε μήκος χρόνου στις επαναλαμβανόμενες και ανακυκλωτικές αιτίες του αιτιατού.

Η πληρότητα της συνείδησης στο παρόν, ο στόχος κάθε θεραπείας
       Προσεγγίζοντας το θέμα της θεραπείας της συνείδησης μπορούμε να αντιληφθούμε πώς η θεραπεία σημαίνει πληρότητα της συνείδησης στο παρόν. Η θεραπεία της συνείδησης συνδέεται τόσο με τον συστημικό ρόλο της γνώσης στην θεραπευτική, όπως επίσης με τον ρόλο της συνείδησης στην ψυχοσωματική διεργασία του οργανισμού και με την ψυχική και πνευματική αναφορά της συνείδησης και της ζωής. Συνδέεται επίσης και με τις επιπτώσεις τους στην εξέλιξη της μεταβιολογικής οργάνωσης του πολιτισμού, της κοινωνίας και των προβλημάτων της ανθρωπότητας και του πλανήτη.  

       Ακόμη όμως και σ’ αυτή την υπερβατικοποίηση και την αποκέντρωση της θεραπευτικής, απέναντι στις ιδιοτελείς καταβολές της, δεν πρέπει να ξεχνάμε την επαναφορά στην απλότητα της ρυθμικής συναίνεσης στον κύκλο της ζωής ή στην ενόραση του όντος, απελευθερωμένα ακόμη και από την ειδωλική αξία του και συνεισφορά του. Χρειαζόμαστε διαρκώς την πληροφορία της ελαχιστοποίησης ή της απόπτωσής μας, καθώς αυτή αποκαλύπτει και μεγιστοποιεί την εξελικτικότητα της ζωής και της συνείδησης και συνεπώς και την δική μας με την συνεκτικότητα και την ολότητα της ζωής. Προφανώς όμως, οι θεραπευτικές προσεγγίσεις αναπτύσσονται όταν λειτουργούν συστημικά και όχι ιδεολογικά. Έτσι τίθεται και το ευρύτερο και ενοποιητικό πλαίσιο μεθόδου με πραγματισμό χωρίς όμως την έκπτωση των θεραπευτικών στόχων και αξιών.

 

        Η αναγκαιότητα πάντως για αποκέντρωση, ομαδοποίηση και υπερβατικοποίηση της βιοτικής μέριμνας δεν προκύπτει μόνο στην λογική μιας εννοιακής κατανόησης και ιδεολογικής ανάδειξης της ζωής. Προκύπτει και από την εντροπία με την οποία φθείρει και την μορφή μέσω λειτουργικής χωριστικοποίησης της η ιδιοτέλεια. Η ιδιοτέλεια έχει όριο και πρέπει να ρυθμίζεται από όρια σε κάθε συστημική οργάνωση και οργανικότητα. Τα όρια αυτά είναι πολλά και τελικά αναλωτικά.   

 
Διαβάστε επίσης: 
Ολιστική ψυχοσωματική υγιεινή & θεραπευτική – Εισαγωγική προσέγγιση 
Συνοψίζοντας την αντίληψη για τη ζωή και το θάνατο 
-Η αποφυγή της Εδέμ και η θεραπευτική


Γιάννης Ζήσης, συγγραφέας
Μέλος της γραμματείας της ΜΚΟ Σόλων
ioanniszisis@solon.org.gr 

24 Ιουνίου 2010

Πίσω στη λίστα

Σχετικά άρθρα