Ας θυμηθούμε λίγο την εικόνα ενός χρηματιστηρίου την ώρα λειτουργίας του, με τους υπαλλήλους των χρηματιστηριακών να πουλάνε ή να αγοράζουν μετοχές μέσα σε ένα πανδαιμόνιο φωνών… Η εικόνα αυτή δείχνει πως λειτουργεί η καρδιά (όπως αποκαλούνται τα χρηματιστήρια) του σημερινού οικονομικού συστήματος. Σπασμωδικές, ευκαιριακές-τυχοδιωκτικές κινήσεις μεταφοράς κεφαλαίων που μετακινούνται με απίστευτη ταχύτητα, από τον ένα οικονομικό οργανισμό στον άλλο. Η ταχύτητα μετακίνησης του κεφαλαίου σήμερα έχει αλλάξει τον επενδυτικό του χαρακτήρα στα μέσα παραγωγής και μεταλλάσσεται σε τζόγο. Η οικονομία έχει χάσει το νόημά της (αν ποτέ το είχε βρει). Και ποιο είναι το νόημα της οικονομίας αν αυτό δε συνδέεται άμεσα με την εργασία υλική ή πνευματική που παράγει έργο ή προϊόντα που συνεισφέρουν στην κοινωνική ευημερία; Με αυτό τον τρόπο άλλωστε παράγεται ο πλούτος2. Πλούτος δεν παράγεται από τα στοιχήματα ή το τζόγο. Όταν λοιπόν σήμερα τεράστια κεφάλαια έχουν επενδυθεί σε στοιχήματα (πχ αν θα πέσει το Ευρώ ή αν θα πάει σε χρεωκοπία η Ελλάδα) και μάλιστα πολλαπλάσια εκείνων που έχουν επενδυθεί στην παγκόσμια οικονομία, δε μπορεί να παραχθεί πραγματικός πλούτος και η ύφεση πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Δεδομένη όσο το χρηματοπιστωτικό σύστημα αφήνεται να διαχειρίζεται τις τύχες όλων μας. Και σ’ αυτό είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι. Δεν είναι θέμα μόνο των πολιτικών. Όσο οι διαμαρτυρίες των πολιτών δεν εστιάζονται στη ρίζα του προβλήματος παρά μόνο στα συντεχνιακά ή ατομικά τους αιτήματα. Σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειάζεται ένα νηφάλιος αναστοχασμός πάνω στην οικονομία και επαναπροσδιορισμός του οικονομικού. Ειδικότερα για την Ελλάδα αυτός αποτελεί ισχυρή ανάγκη. Πρέπει να κατασταλάξουμε σ’ ένα νέο οικονομικό όραμα. Προηγουμένως όμως χρειάζεται να οριοθετήσουμε τις βασικές αρχές που θα το συνθέτουν. Οι αρχές πάλι αναδύονται μέσα από την ευαισθητοποίηση στην ανάγκη. Οι σημερινή ανάγκη προτάσσει:
Για να φτάσουμε όμως στην καταστάλαξη του οράματος στην καθημερινή ζωή πρέπει να ακολουθήσουμε την παρακάτω σειρά: Σήμερα το χρηματοπιστωτικό σύστημα κινείται στα όρια της παρανομίας. Αλλά το ίδιο κάνει και η κοινωνική αδικία που συνθέτεται από τον ατομοκεντρικό ωφελιμισμό όλων μας. Αυτός άλλωστε το γέννησε. Επειδή η ανθρώπινη εργασία είναι εξαιρετικά σημαντική για την ψυχική και σωματική υγεία δεν είναι δυνατό να αποδεχόμαστε τόσο την ανεργία όσο και το τεράστιο βάρος της ανασφάλειας της επιβίωσης των πλέον αδυνάμων, όταν κάποιοι οικονομικοί τιτάνες ξοδεύουν σε μία βραδιά διασκέδασης, όσα ξοδεύουν πολλοί άνθρωποι μαζί σε ολόκληρη τη ζωή τους. Αν η οικονομία δε γίνει πιο αλληλέγγυα δε μπορεί να επιβιώσει. Θα καταρρεύσει κάτω από τις αντιφάσεις που η ίδια προκαλεί. Αυτός που δεν έχει να καταναλώσει δε θα καταναλώσει και η ύφεση-κρίση θα μεγεθύνεται. Σημειώσεις
Διαβάστε σχετικά: Γιώργος Μαυρουλέας Φωτό: wikimedia |