ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ : Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΗ ΚΑΙ Η ΕΓΕΡΣΗ ΕΝΟΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ (του Greg Pence)

640px Thucydides pushkin02 - Σόλων ΜΚΟ
image_pdfimage_print

640px Thucydides pushkin02 - Σόλων ΜΚΟΗ τάξη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ψυχρό Πόλεμο ξεκίνησε με την εδραίωση της φιλελεύθερης ιδεολογίας του Δυτικού διεθνισμού, που βασίζεται στις θεμελιώδεις αρχές του κράτους δικαίου, της οικονομίας της αγοράς, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ειρήνης και του αμοιβαίου εμπορίου ως τρόπος αποφυγής της επιστροφής σε αιματηρούς πολέμους. Αλλά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, αυτή η τάξη πραγμάτων έχει υποστεί τελικά διάφορους μετασχηματισμούς από τους ίδιους τους ιδρυτές της φιλελεύθερης ιδεολογίας του διεθνισμού, μέσω των βάναυσων και ατελείωτων πολέμων στην Ανατολική και Δυτική Ασία. Υπό το φως των πολέμων του δυτικού συνασπισμού υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών στο Βιετνάμ, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία και τώρα στην Ουκρανία, δεν μπορεί κανείς πλέον να δει καμία σχέση με φιλοδοξίες διατήρησης της ειρήνης ή ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σε αυτήν την αμερικανοκινούμενη τάξη πραγμάτων, ο κόσμος είδε την εμφάνιση εννοιών όπως η ένοπλη ανθρωπιστική επέμβαση και η παραβίαση της κυριαρχίας χωρών όπως το Αφγανιστάν, το Ιράκ, η Λιβύη και η Συρία με το πρόσχημα της προληπτικής άμυνας ή της οικοδόμησης κράτους-έθνους. Το αποτέλεσμα της κατοχής αυτών των χωρών δεν ήταν παρά η σταθεροποίηση του χάους και οι βάναυσες δολοφονίες.

Οι ετικέτες που χρησιμοποιούν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους για την Κίνα και τη Ρωσία είναι οι εξαιρέσεις στη φιλελεύθερη διεθνή τάξη που είναι απολύτως φυσιολογική και αποδεκτή από τις ΗΠΑ. Αυτή η τάξη πραγμάτων δεν ήταν διεθνής και φιλελεύθερη και μάλλον άνοιξε το δρόμο για ατελείωτους πολέμους σε χώρες πλούσιες σε πετρέλαιο ή οικονομική επιθετικότητα και κυρώσεις εναντίον ανερχόμενων χωρών όπως η Κίνα, η Ινδία και η Ρωσία. Φυσικά, αυτές οι επιθέσεις στοχεύουν στη διασφάλιση της επιβίωσης αυτής της φθίνουσας αμερικανικής παγκόσμιας τάξης, δημιουργώντας οικονομικές διαταραχές και διαταραχές ασφάλειας για το Νέο Δελχί, το Πεκίνο και τη Μόσχα.

Στην κρίση της Ουκρανίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες χωρίζουν ξανά τις χώρες του κόσμου σε φίλους και αντιπάλους, και μαζί με τους ευρωπαίους συμμάχους τους, πιέζουν άλλες χώρες είτε να συμμετάσχουν μαζί τους για να προστατεύσουν την ύπαρξη του φιλελεύθερου διεθνισμού, είτε να γίνουν στόχος για αυστηρότερες οικονομικοπολιτικές κυρώσεις. Γενικά η Δύση έχει δημιουργήσει το σκηνικό με τρόπο που σύντομα θα γίνουμε μάρτυρες της αντιπαράθεσης της φθίνουσας αμερικανικής τάξης με τη Ρωσία και την Κίνα ως τους κύριους αντιπάλους της μεταβαλλόμενης παγκόσμιας τάξης.

Στην πραγματικότητα, αντίθετα με τους ισχυρισμούς της Δύσης, η ειρήνη του Καντ που βασίζεται στη συνεργασία μεταξύ των εθνών έχει δώσει τη θέση της στη νεοσυντηρητική ιδεολογία Μπους-Τραμπ. Δεν έχει πλέον σημασία ποιος κυβερνά τον Λευκό Οίκο, καθώς η δομική ιδεολογία στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει ξεπεράσει οποιοδήποτε άτομο ή κλάδο της κυβέρνησης και έχει μετατραπεί στην πραγματική εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και του δυτικού μπλοκ. Από την κυβέρνηση Μπους και έπειτα, οι χώρες είναι είτε φίλοι είτε εχθροί. 

Αυτή η κατάσταση μοιάζει εντυπωσιακή με την αφήγηση του Θουκυδίδη για τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Έβλεπε τον πόλεμο μεταξύ Σπάρτης και Αθήνας ως αναπόφευκτο επειδή η Σπάρτη φοβόταν την αναδυόμενη δύναμη της Αθήνας. Μελετητές όπως ο Mearsheimer έχουν επίσης συζητήσει αυτόν τον πόλεμο, και εξέφρασαν τις ανησυχίες τους για την εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στην παγίδα του Θουκυδίδη σε επίπεδο διεθνούς τάξης. Αυτό σημαίνει ότι η σύγκρουση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας είναι τελικά αναπόφευκτη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους ανησυχούν απελπισμένα για την αναδυόμενη δύναμη της Κίνας ή την άνοδο του Δράκου της Ανατολικής Ασίας, καθώς οι ειδικοί προειδοποιούν συνεχώς ότι η Δύση βρίσκεται σε πόλεμο με την Κίνα και πιθανότατα θα εξελιχθεί σε πραγματικό πόλεμο.

 

Αλλά η τροφοδότηση του φόβου του πολέμου με την Κίνα είναι απλώς κενή προπαγάνδα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν τη δύναμη και τη βούληση να ξεκινήσουν έναν πόλεμο, ειδικά αν τα πράγματα δεν είναι προβλέψιμα. Η περίπτωση της Ουκρανίας δείχνει την αδυναμία των Ηνωμένων Πολιτειών να αντιμετωπίσουν άμεσα μια παγκόσμια στρατιωτική δύναμη. Όμως το Πεκίνο γνωρίζει καλά ότι η οικονομία και ο πλούτος της Κίνας αποτελούν μέρος των περιουσιακών στοιχείων της Δύσης, και κάθε μέτρο που λαμβάνεται για να βλάψει την Κίνα θα τους έχει μπούμερανγκ.

Ανεξάρτητα από το πώς και πού είναι ανακατεμένες σε κρίση, η Ουάσιγκτον και η Ευρώπη θεωρούν τη Ρωσία ως στρατιωτική απειλή και την Κίνα ως οικονομική και υψηλής τεχνολογίας απειλή. Ως εκ τούτου, καταρχάς, το δυτικό μπλοκ επιδιώκει να ανοίξει και να διευρύνει ένα χάσμα μεταξύ Πεκίνου και Μόσχας στη στρατηγική τους συνεργασία. Στη συνέχεια, σκοπεύει να καταστήσει τις εγγυημένες οικονομικές δυνατότητες της Ασίας και της Ωκεανίας ανασφαλείς για την Κίνα, ελπίζοντας να δημιουργήσει εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη της Κίνας και να ωθήσει το Πεκίνο να δαπανήσει μέρος του αναπτυξιακού του προϋπολογισμού σε στρατιωτικές υποθέσεις ή εντάσεις με άλλες χώρες. Όποια και αν είναι η έκβαση της κρίσης στην Ουκρανία, το δυτικό μπλοκ προσπαθεί να απεικονίσει την Κίνα ως τη μεγαλύτερη απειλή για τη Δύση και ολόκληρο τον κόσμο. 

Αναμφίβολα, η Κίνα δεν είναι πλέον μια αναδυόμενη δύναμη για την αμερικανική μεταψυχροπολεμική τάξη, αλλά είναι πλέον σοβαρός ανταγωνιστής της Δύσης. Η Κίνα έχει τώρα την εθνική δύναμη και την τεχνολογία για να δημιουργήσει ένα οικονομικό και ακόμη και στρατιωτικό μπλοκ μαζί με τους εταίρους της ενάντια στον φιλελεύθερο διεθνισμό. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι περισσότεροι από τους ευρωπαίους συμμάχους τους έχουν τεράστια χρέη ακόμη περισσότερο από τον εθνικό τους πλούτο, η Κίνα με τα μεγαλύτερα παγκόσμια αποθέματα και την υψηλή τεχνολογία προβλέπεται να ξεπεράσει τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το 2030 και να γίνει η μεγαλύτερη οικονομία στην ανθρώπινη ιστορία.

 

Φαίνεται ότι δεν χρειάζεται πλέον να αναθεωρηθεί η παγκόσμια τάξη πραγμάτων, καθώς αντικαθίσταται και ξαναγράφεται από την αρχή. Η Κίνα προσάρμοσε με επιτυχία τους στρατηγικούς της στόχους στις παγκόσμιες διαρθρωτικές αλλαγές στη διεθνή πολιτική. Κατά τη διάρκεια της κρίσης του κορωνοϊού, το Πεκίνο έδειξε επίσης στον κόσμο ότι μπορεί να διατηρήσει την παγκόσμια εμπορική του ισχύ και να προστατεύσει τις ζωές των ανθρώπων του ταυτόχρονα.  

Φυσικά, το Πεκίνο δεν επιδιώκει να δημιουργήσει μια νέα τάξη πραγμάτων,  και έχει επιτύχει την επιθυμητή ανάπτυξη και πρόοδο στην τρέχουσα τάξη πραγμάτων, αλλά το δυτικό μπλοκ φοβάται ότι η Κίνα είναι η μόνη χώρα που μπορεί να αντικαταστήσει τη μετασχηματισμένη αμερικανική διεθνή τάξη χωρίς πολιτικές φιλοδοξίες και φιλοδοξίες ασφαλείας και επιθετικότητα.  

Στην πραγματικότητα, η επιθετικότητα των ΗΠΑ κατά της Κίνας μέσω της Ουκρανίας και της Ρωσίας είναι περισσότερο για να περιορίσει την οικονομική ανάπτυξη της Κίνας, και να θέσει μια κόκκινη γραμμή για τη μοίρα της καταρρέουσας παγκόσμιας τάξης. Έτσι, η νίκη στην κρίση της Ουκρανίας είναι βασικός παράγοντας για τη διατήρηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων ή τελικά την αποτροπή της κατάρρευσης του ΝΑΤΟ και της διατλαντικής τάξης.

Οι σύμμαχοι της Ουάσιγκτον στη Νοτιοανατολική Ασία, συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας, της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας ανησυχούν ότι μια αλλαγή στην παγκόσμια τάξη θα ενθαρρύνει την Κίνα να διεκδικήσει εκ νέου την επικράτειά της του δέκατου ένατου και των αρχών του εικοστού αιώνα. Φοβούνται ότι το Πεκίνο μπορεί να προσπαθήσει να ανακτήσει την ιστορική του κυριαρχία στην Ταϊβάν και στη συνέχεια να πάει στο Χονγκ Κονγκ και στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας για να δημιουργήσει μια νέα τάξη πραγμάτων στην περιοχή Ινδο-Ειρηνικού. 

Σε κάθε περίπτωση, η Ουκρανία και η Ταϊβάν είναι πλέον τα κέντρα των γεωπολιτικών ζητημάτων και οι συγκρούσεις σίγουρα θα συνεχιστούν έως ότου το ένα από τα νέα παγκόσμια μπλοκ υπερισχύσει του άλλου. Το αν ο κόσμος θα εμπιστευτεί ξανά τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τις σκανδαλώδεις αποφάσεις του Τραμπ και του Μπάιντεν, όπως η αποχώρηση από το Αφγανιστάν, ή θα κλίνει προς την Κίνα, θα αποκαλυφθεί σύντομα στο άμεσο μέλλον. 

 

Ο Greg Pence είναι απόφοιτος διεθνών σπουδών του Πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο.

πηγή : Eurasia Review

Πίσω στη λίστα

Σχετικά άρθρα