«Η Γαλλική Επανάσταση είχε σύνθημά της την τριάδα Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη. Αυτό που έγινε όμως έκτοτε ήταν πως στην πράξη, ο περισσότερος κόσμος σιωπηρά παραμέρισε το τρίτο σκέλος του συνθήματος, την Αδελφοσύνη, θεωρώντας την απλό συναισθηματισμό.

Και το φιλελεύθερο κέντρο επέμεινε πως η «ελευθερία» ερχόταν πριν από την «ισότητα». Στην πραγματικότητα, αυτό που εννοούσαν οι φιλελεύθεροι ήταν η «ελευθερία» (την οποία όρισαν με καθαρά πολιτικούς όρους) ήταν το μόνο σημαντικό, ενώ η «ισότητα» σήμαινε κάποιον κίνδυνο για την «ελευθερία», και έπρεπε είτε να υποβαθμιστεί είτε να παραμεριστεί ολότελα.

Νόημα και συνείδηση
Το ον ζει μέσα στη συνείδησή του. Μέσα από αυτή εργάζεται, επικοινωνεί και μαθαίνει. Μέσα σ’ αυτή αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ή καλύτερα αυτή αναγνωρίζει ως τον εαυτό του. Η συνείδηση έχει μια διττή αντιληπτική κατεύθυνση: από τη μία αντιλαμβάνεται το περιβάλλον και αντιδρά με αυτό με αυτόβουλες δράσεις και από την άλλη αντιλαμβάνεται τον εαυτό της. Το σημαντικό χαρακτηριστικό της είναι η εγρήγορση. Αυτό σημαίνει ότι εστιάζει, ερμηνεύει και κατανοεί το συμβαίνον. Η κάθε ερμηνεία ή κατανόηση έχει την εκκίνησή της από την κοσμοθεώρηση-ιδεολογία που έχει συνθέσει το άτομο. Έχει την εκκίνησή της σε υποκειμενικά πεδία. Η ίδια η συνείδηση είναι μια εσωτερική διαδικασία. Πραγματώνεται στο υποκειμενικό πεδίο και λειτουργεί εσωτερικά.

Εξετάζοντας επιμέρους πράξεις ή θεωρήσεις κάτι μπορεί να έχει ή να μην έχει νόημα. Αν όμως εξετάσουμε το νόημα στην αφαιρετική του διάσταση, ως ιδέα, τότε προκύπτουν ορισμένες παράμετροι που μπορούν να βοηθήσουν στον καθορισμό του νοήματος.

 Η βιολογική μας προκατάληψη είναι ο εαυτός μας όπως κατασταλάζει από το παρελθόν.
Είναι κατά κάποιο τρόπο οι επιλογές μας. Σαφέστατα το ό,τι κάποιο όν ανήκει σε ένα είδος σημαίνει ότι αναγκαστικά υφίσταται τα όρια (αλλά και τη δυναμική) που του επιβάλλεται κατά κάποιο τρόπο από αυτό το γεγονός. Η «βιολογική προκατάληψη» του είδους του είναι και η δική του προκατάληψη. Το είδος προχωράει μέσα από τα άτομά του. Είναι ένα με αυτά και αυτά ένα με το είδος.

         Εξελισσόμαστε ως είδος, διασχίζοντας το ένα σημείο κρίσης μετά το άλλο. H πρόοδος του πολιτισμού πραγματοποιείται μέσα από σημεία κρίσης. Η κρισιμότερη αδυναμία μας είναι η δυσκολία μας να ανακαλύψουμε και να  κυκλοφορήσουμε το νέο που μας είναι χρήσιμο. Αυτό, αναφορικά με το πεδίο των ιδεών, της βιωματικής συνειδητότητας, των σχέσεων και της οργάνωσης.

Η βιολογική μας προκατάληψη και οι δυνατότητες
Μέσα στο DNA έχει ενσωματωθεί όλο το παρελθόν του είδους μας. Όχι ως τα (άπειρα) γεγονότα ένα προς ένα, αλλά ως βιολογικές προβολές τους-αποτυπώσεις στο γενετικό κώδικα. Ο άνθρωπος, το κάθε ον συλλογικό ή ατομικό ενσωματώνει όλο το παρελθόν του μέσα στο παρόν. Το βιολογικό ον ενσωματώνει ιστορία. Θα μπορούσαμε να πούμε: είναι ένα ιστορικό ον, ή απλά ότι είναι ιστορία (δηλαδή χρόνος-διάρκεια).

        Η ψυχή ορίζεται ως η ελευθερία της Παρουσίας. Αν δεν στηρίξουμε την ψυχή τότε θα γίνουμε δούλοι του χρόνου. Αυτή η ελευθερία είναι το νόημα της ασκητικής. Κάθε στιγμή, καλούμαστε να γίνουμε φίλοι της προσπάθειας, να ατενίσουμε τα ατέρμονα πεδία της επίτευξης και να αναπνεύσουμε στο Άπειρο της συνείδησης.

Όλο αυτό το συσσωρευμένο και κωδικοποιημένο υλικό ως γενετική πληροφορία αλλά και ως φορέας έκφρασης της συνείδησης, εκφράζει μια βιολογική προκατάληψη. Η προκατάληψη αυτή προκαλεί ισχυρογνωμοσύνη στην αντίληψη, τέτοια που αλλοιώνει την πραγματικότητα προσαρμόζοντάς την στα δεδομένα της. [Τα ίδια τα αισθητήριά μας όργανα μπορούν να εντυπωθούν από συγκεκριμένο φάσμα συχνοτήτων, το οποίο είναι ελάχιστο μπροστά στο σύνολό τους. Εκτός όμως από την αδυναμία τους να καταγράψουν όλες τις συχνότητες κραδασμού της ύλης και της ακτινοβολίας, είναι συνάμα και «ευκλείδειες» στην αντίληψή τους.]

Το νόημα όπως είδαμε λοιπόν, συγκροτείται μέσα από συγκεκριμένους κανόνες, τέτοιους που να μεταφέρουν πληροφορία. Οι κανόνες, παρ’ ό,τι αρχικά περιορίζουν ή φαίνεται να περιορίζουν την ελευθερία, στην ουσία την προστατεύουν από τις αντιφάσεις και τις αντινομίες που προκύπτουν από τις σχέσεις και δράσεις που αναπτύσσονται από τη συνύπαρξη.   "
Προστατεύουν από το χάος της αταξίας. Αυτοί αποτελούν τη λογική  δομή ή πλαίσιο του νοήματος [1].

Το ό,τι ο κόσμος είναι νοητός είναι κάτι εκπληκτικό από μόνο του. Ο Αϊνστάιν το είχε αναφέρει σχεδόν εκστασιασμένος. Το αδιανόητο είναι πώς το νόημα καθαυτό θεωρείται από όλους μας τόσο αυτονόητο. Διαθέτουμε ένα μηχανισμό που μπορεί να στοχάζεται και να κατανοεί-ερμηνεύει. Αυτό είναι τόσο θαυμάσιο και τόσο υπέροχο που δεν μπορεί παρά να καταλήγει σε οδύνη το γεγονός της πεζής αντιμετώπισής του από τις συνειδήσεις μας.

        Η «κρίση» είναι μια λέξη χιλιοειπωμένη, που μπορεί να λειτουργήσει με δύο αντίθετους τρόπους: αφ’ ενός μεν μπορεί ν’ αποτελεί, και συχνά αποτελεί, το τέλειο άλλοθι για την αδράνειά μας, για την μη ανάληψη των ευθυνών μας, όταν ο άνθρωπος την επικαλείται σαν κάτι το τόσο γενικό, μαζικό και συντριπτικό σε δύναμη, που θα ‘ταν μάταιο να προσπαθήσει να το ανατρέψει στη ζωή του και αφ’ ετέρου μπορεί ν’ αποτελεί μια δυσάρεστη επίγνωση ενός εμποδίου, μια αίσθηση δυστυχίας, που έρχεται σε σύγκρουση με αυτό το «κάτι» μέσα μας που πιστεύει στο καλύτερο και που οδηγεί έναν άνθρωπο σε μια συνεχή αναζήτηση, ή, αν η αναζήτηση παύσει, σε μια αίσθηση ματαιότητας.