Ο  άνθρωπος, στην προσπάθειά του να λειτουργήσει ως ολοκληρωμένο ον, τείνει το σημείο της ταύτισής του, στο Είναι – του άπειρου και του απειροελάχιστου, του κόσμου και του μέρους, του υπέρτατου ή υπερβατικότερου και του πράττειν της φύσης.   Ως μια ανέλιξη της φύσης και ως μια έκφραση του πνεύματος, πάσχει -από εξελικτική άποψη- επιχειρώντας να διευρύνει την οντολογική του αγωγιμότητα.

     Κάθε φιλοσοφία και κάθε ενέργεια αποβλέπει -και απέβλεπε- στην οντολογική αγωγιμότητα του ανθρώπου, του πολιτισμού και της φύσης. Η οντολογική αγωγιμότητα κινείται παράλληλα με την αβλάβεια, την αποσύνδεση και τη συμβιωτικότητα, αυξάνοντας τη φέρουσα ικανότητα κάθε συστήματος και επιτυγχάνοντας την πνευματική καινοτομία ή ανακαίνιση.

Το διαχρονικό νήμα της οντολογικής αγωγιμότητας
      Ο άνθρωπος λειτουργεί ως ανοικτό πεδίο -της οντολογικής αγωγιμότητας και ταύτισης- που εκτείνεται από το πεδίο των φυσικών λειτουργιών έως το πεδίο των πνευματικών εμπειριών και του Λόγου. Αυτή η δυνατότητα εκφράστηκε διαχρονικά στο στοχασμό και στο γίγνεσθαι του ανθρώπου. Αυτή η έκφραση –μέσα στο χρόνο- ξεκίνησε με τη μορφή του σαμανιστικού ανιμισμού και έφτασε στη σύγχρονη επιστήμη, φιλοσοφία και κοινωνία.

       Υπό αυτό το πρίσμα, ο άνθρωπος πάντα επιχειρούσε να δει τις φυσικές λειτουργίες και παραστάσεις, ως πεδία επαλληλίας ή κοσμικής υπέρθεσης, ως τα απέραντα πεδία του Λόγου. Παράδειγμα της προσπάθειάς του αυτής, αποτελεί η μετουσιωτική του στάση απέναντι στην τροφή και την πόση, και η ένταξή τους στα μυστηριακά τελετουργικά.

       Από την αρχέγονη θυσιαστικότητα και την οικοσυστημική αλληλεγγυότητα ή αλληλεξάρτηση των οργανισμών, μέχρι τη μείζονα πνευματική μυσταγωγική απόκριση του Χριστού -στον πρώτο πειρασμό της ερήμου- ο άνθρωπος αναγνώρισε ότι δεν μπορεί να τραφεί μόνο με φυσική τροφή αλλά και με το Λόγο.

Η ίδια αλληλουχία, οδηγεί:
--από τη διακριτικότητα του Βουσμάνου -απέναντι στη θηραματική τροφή του,
--στη βιωματική λειτουργία της νηστείας και την αλτρουιστική υπέρβαση του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης  στο Μυστικό Δείπνο [1] που εκφράζεται ως αυτοθυσία, η οποία καταλύει τη ζωοθυσία και τη ζωική ανθρωποθυσία και που αιτεί το πνεύμα της υπηρεσίας, της αλληλεγγύης και της αναγνώρισης της ακρόασης του Πνεύματος ή του Λόγου, ως πνευματική «ανθρωποθυσία».

Το ίδιο νήμα:
1. Συνδέει την αναγνώριση της μεταγγιστικής αλληλεξάρτησης, της αλλογενούς δυναμικής σχέσης και ολοκλήρωσης, στην οποία προέβει ο Βούδας πριν κηρύξει τη συμπόνια, την ευγενική μέση ατραπό.
2. Αναδεικνύει την ευχαριστιακή λειτουργία του κόσμου στην ύστερη θεολογική σκέψη του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν και άλλων στοχαστών.
3. Εμπνέει την αναβολή του ζητήματος της τροφής σε συντροφικότητα κοινωνική, σε αδελφοσύνη (που μετασχηματίζει ανθρωπολογικά και συστημικά την οικονομία και τον πολιτισμό) σε βιωματικό διαλογισμό, από την ινδουιστική γιόγκα έως τον εσωτερισμό του Omraam Mikhael Aivanhov, μέσα από μια εσωτερική θεώρηση της διατροφής.
4.ΑναδεικνύεΙ τον ανοικτό δίαυλο -μεταξύ θεολογίας, ανθρωπολογίας και οικολογίας- στο στοχασμό του Ludwig Andreas Feuerbach για την «ουσία του Χριστιανισμού». 
5. Είναι «ο αγώνας του ανθρώπου να πνευματώσει την ύλη», πάνω στο οποίο τόσο ευρηματικά, αισθηματικά και αισθαντικά στάθηκε σαν στοχαστής και λογοτέχνης ο Νίκος Καζαντζάκης. [2]
6. Είναι ο αγώνας του ανθρώπου να δει -ως πεδίο πνευματικού υποκειμένου- τον εαυτό του και τη φύση^.να συνάδει «δεσμό Πλειάδος» και να μετουσιώνει  -ως πνευματική και ψυχική δύναμη, όπως μια  Μαρία Αιγύπτια- την τροφή (την καύση του άνθρακα) σε «αναλίσκον πυρ» του Λόγου.
7. Είναι ο αγώνας του ανθρώπου να βιώσει -με επάλληλο, μυστηριακό, νηπτικό, ησυχαστικό, παρηγορητικό και ένδοξο Λόγο- τη φύση και την κυκλικότητα των φαινομένων της. Αυτός  ο ρυθμός επάγει την αφαιρετικότητα της εξέλιξης ως παλιγγενεσία. Η παλιγγενεσία με τη σειρά της απαγγέλλει την αρέσκειά του Είναι -σε χώρο και χρόνο- και την ταύτιση του όντος με τη διάσταση -στη μορφογένεση και την υπέρβαση, στη διανόηση και την ενόραση, στην ατομικότητα και την ολότητα, στην εσωτερικότητα και την ομαδικότητα, στη γέννηση και στο θάνατο,^. στον κύκλο της ζωής και την ποιότητα του Όντος.

       Η δόξα της τέχνης -ως «θυσία της ζωής στο πεδίο των ιδεών και των αιτημάτων ή των επικλήσεων»- αναδύει το άρωμα της συνάφειας, αυτής της πνευματικής  ιεραρχικότητας και οντολογικής αγωγιμότητας. Αυτό ανακινεί ο άνθρωπος προμηθεϊκά στη φύση και ορφικά στον εαυτό του. Αυτό είναι το Διονυσιακό και το Απολλώνιο στοιχείο που συνεργούν ως νηφάλια μέθη και νηπτική κατάβαση του όντος στο βίο και την καθημερινότητά του -στην επαναληπτικότητά του- ως τελεστής διάρκειάς του. Αυτό επιδιώκει κάθε άνθρωπος επιμένοντας και επιδιώκοντας να δηλώνει την παρουσία του στους άλλους έστω και μέσα από το λάθος και την ιδιοτέλειά του.

Η πνοή της ένθεης Γνόφου ερειπώνει όλες τις εξουσίες  
        Ακόμη και το κακό στην ύψιστη τιμή διαμόρφωσής του -στο τέλος- δεν αντέχει και διαρρηγνύεται σαν διηλεκτρικό σαν σ’ ένα μυσταγωγικό πυκνωτή που θραύει τη συνοχή του. Έτσι βλέπουμε τον Friedrich Nietzsche  προς το τέλος του, να ομολογεί και να ταυτοποιεί τον εαυτό του ως Εσταυρωμένο, χρεοκοπώντας όλη τη λογοτεχνική σοφιστεία του ενάντια στην ηθική, εκφράζοντας τον αντίχριστο και δηλώνοντας το θάνατο του Θεού.

      Με αυτή την έννοια, το πνεύμα της αισιοδοξίας του Walt Whitman είναι πραγματικότητα. Ο κόσμος είναι ένα πάνθεον ορχηστρικής δόξας που ερειπώνει όλες τις εξουσίες στην πνοή της ένθεης Γνόφου.[3] Παρά την Αρεοπαγητική υπερβατολογικότητα, αυτό τελείται με όρους ανθρωπισμού όπως αυτός εκφράζεται από έναν Meister Eckhart, έναν Giambattista Vico και από έναν Ludwig Andrea Feuerbach, από έναν Arthur Schopenhauer και έναν  Søren Kierkegaard, από έναν Kafka και από ένα Berthold Brecht, από έναν Kabir, από έναν Rumi ή από έναν Ramakrishna. Είναι αυτός ο ολοκληρωμένος ανθρωπισμός που εκφράζεται από έναν Vronsky στην πρόσβαση στο απόλυτο με τη βούληση της ηθικής και της αλήθειας.

       Από Πλατωνική οπτική -και όχι μόνο-  κάθε πλούτος και κάθε πλήθος [4] επιδιώκει να ανοίξει αυτό τον δρόμο της πραγμάτωσης της οντολογικής αγωγιμότητας του ανθρώπου και της φύσης. Αυτή η αγωγιμότητα είναι που ξεδίπλωσε μια λάμψη «χίλιους ήλιους φωτεινότερη» από αυτή του ήλιου, μέσα από την επιστήμη. Αυτή θα ξεδιπλώσει ακόμη περισσότερο τη δραματουργική σχέση ενέργειας-ζωής, συνείδησης και πνεύματος σε όλα τα όντα. Η οντολογική αγωγιμότητα, του ανθρώπου θα ξεδιπλωθεί -με μια σύνθεση και μια αποκάλυψη χωρίς προηγούμενο, με όλα τα ινκόγκνιτο του Θεού και όλη τη βούληση του ανθρώπου- στο δρόμο της απελευθερωτικής αδελφοσύνης, στο συμπόσιο του μείζονος και του ελάχιστου, από ιερουργή και τελετουργική συμπαντική ζωή, με μοναδική ισχύ, αποκαλυπτική θέληση και ενάργεια Λόγου. Αυτήν επιδιώκουμε μέσα από τις έννοιες και τις γλώσσες, τα σύμβολα και τα φαινόμενα του λογισμού και της ζωής.

Η οντολογική μας αγωγιμότητα μας κάνει να:
--Σηκώνουμε το πέπλο και να ανατείνουμε δια του εσώτερου φωτός σε ένα μέγιστο φως.
--Στοιχηματίζουμε -σαν τον Pascal- στην πίστη και στην πληρότητα της αρετής, κατά τούτο, ο λόγος είναι ένθεος, φυσικός και ψυχικός ταυτόχρονα.
--Οδηγούμαστε  μέσα στην απελευθερωτική συντροφικότητα που πρέπει να αποκτήσει η οικονομία και κάθε κοινωνική όψη της ζωής, μέσα από την εργασία -με λογισμό και όνειρο.
--Αντιμετωπίζουμε την ιδιοτέλεια και τη χωριστικότητα ως ανοησία και συμπτυγμένη ατέλεια που πρέπει να παύσει.
--Ανοίγουμε τους δρόμους της ελευθερίας -όπως ένας José Martí- και τους δρόμους του αφοπλισμού και της ειρήνης μέσα από τη δικαιϊκή μέριμνα του Λόγου.
--Είμαστε εκστατικοί στις κοινωνικές αξίες και υψώνουμε τη σημαία της συντροφικότητας και της συναγωνιστικότητας στους ορίζοντες του πνεύματος και της ύλης.
--Τραγουδάμε -ως Φίλοι- για να ενώσουμε τον κόσμο στην έκσταση της χαράς της ομορφιάς της αλήθειας και της αγαθότητας τον παιάνα που γκρεμίζει τα κάστρα της ανοησίας που χτίστηκαν ως πλούτος και εξουσία, ως πλάνη και αδιαλλαξία της αυταπάτης.
--Φυλάττουμε –ως άλλες Θερμοπύλες- το πέρασμα για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη, για την αδελφικότητα των πάντων, για την γιορτή της μεγάλης παλιγγενεσίας.
--Χορεύουμε εκστατικά τελετουργικά σε αυτή τη δύνη του πνεύματος με την τέχνη του Είναι.
--Υμνούμε το μοναδικό και το άπειρο, με τη συμπαντική ιθαγένεια του Λόγου.
--Ενώνουμε όλοι την πολυώνυμη μοναξιά σε μια ιαχή απέραντου πλήθους, σε μια στρατιά λόγου.
--Πιστεύουμε και αγγίζουμε τους απλούς, τους φυσικούς ανθρώπους. Πιστεύουμε και αγγίζουμε την καθημερινότητα  και το μέσα σ’ αυτήν εγειρόμενο άπειρο. Πιστεύουμε και αγγίζουμε τα «φύλλα της χλόης».
--Ηχούμε το Θούριο, τον Παιάνα και το Τραγούδι της Γης, με το μέτρο της εξέλιξης και της τελείωσης. Ενώνουμε χορό και χορωδία στην ορχηστρική απειροσύνη του Λόγου.

      Έτσι, η πατερικότητα και η οικουμενικότητα αποκαθιστούν αποκαλυπτικά το φως έσωθεν και μακρόθεν ενώνοντας την καρδιά με τον έναστρο ουρανό (όπως ο Immanuel Kant ή όπως ο Mikhail Afanasyevich Bulgakov). Έτσι μπορούμε να ζούμε τη δυναμική της πραγματικότητας -σαν μέσα σε αυτό τον οντολογικό πυκνωτή του Λόγου- και έτσι το κακό να θραύεται σαν ηλεκτρικό αναλώσιμο.

      Όλα τα πυρά και τα λουλούδια, όλα τα ανθρώπινα χέρια και πόδια, με όλα τα όντα στην αλληλεγγύη των ζώντων, να υψώνουν τον ένα Εαυτό και να δικαιώνουν τη σαμανική σεμνότητα του Βουσμάνου στην αειφορία του Παντός. Είναι το έλεος και η ευσπλαχνία, το ανέκφραστο όνομα, η χαρμόσυνη παρηγορητική ηχώ της αγέλαστης πέτρας, η ζώσα- φιλοσοφική λίθος, το «ιαματικό ύδωρ» του Ludwig Andreas Feuerbach και της ευτραπελίας του Illich Ivan.

      Ήρθε η ώρα να τραφούμε με το Λόγο^. να δειπνήσουμε πνευματικά^. να υψώσουμε τη φύση στο ανεκδήλωτο πνεύμα. Έτσι μετατρέπονται σε μακάριους οι πενθούντες, και σε ειρηνοποιούς και διαλλακτικούς οι ισχυροί.  Έτσι, όλες οι σημαίες γίνονται Δόξα και Είναι που σαρώνει το βδέλυγμα του έχειν.

Αναφορές:
[1] Ζήσης Γιάννης, ΒΙΩΣΙΜΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ.
[2] Καζαντζάκη Νίκου, ΠΙΣΤΕΥΩ…… του Νίκου Καζαντζάκη. 
[3] Γνόφος = σκοτεινή νύχτα.
[4] Πλάτων, Μενέξενος, «παν πλούτος και πας πλήθος αρετήν υπείκει».

Γιάννης Ζήσης, συγγραφέας