Ο  άνθρωπος, στην προσπάθειά του να λειτουργήσει ως ολοκληρωμένο ον, τείνει το σημείο της ταύτισής του, στο Είναι – του άπειρου και του απειροελάχιστου, του κόσμου και του μέρους, του υπέρτατου ή υπερβατικότερου και του πράττειν της φύσης.   Ως μια ανέλιξη της φύσης και ως μια έκφραση του πνεύματος, πάσχει -από εξελικτική άποψη- επιχειρώντας να διευρύνει την οντολογική του αγωγιμότητα.