Φωτό:Wikimedia

Η πολιτισμική γενίκευση της έννοιας της ασθένειας    
       Υπό μια ευρύτερη έννοια μπορούμε να πούμε ότι ο υπερβολικός πλούτος -το όνομα, η διασημότητα  ή το φονταμενταλιστικό πρωτόκολλο και ένα σωρό άλλα πράγματα– είναι κοινωνικές, πολιτισμικές, οικονομικές και πολιτικές ασθένειες.
        Η έννοια της υγείας και της ασθένειας είναι μια γενική έννοια που δεν πρέπει να την προσεγγίσουμε ως βάση για έναν ολοκληρωτισμό γιατί ο ίδιος ο ολοκληρωτισμός είναι μια ασθένεια.

Φωτό:Wikimedia

Από την υποσυστημική αναγωγική θεώρηση στην συστημική ολιστική
       Μέχρι σήμερα το ζήτημα της υγείας, προσεγγίστηκε από το πολιτισμό περιφερειακά και αυτό έγινε:

1.     Αφενός μέσα από την άγνοια και την αφετηριακή αδυναμία του ανθρώπου να αντιμετωπίσει τέτοια ζητήματα. Μόνο μέσα από παραδόσεις -κατ’ ουσίαν σαμανιστικές και ανιμιστικές– και θεωρίες αντιμετωπίστηκε αυτό το ζήτημα, μέχρι να αρχίσει να διαμορφώνεται μια επιστημονική παρατήρηση για την φύση του οργανισμού και την σχέση υγείας και ασθένειας σε συνάφεια και με διατροφικούς παράγοντες.

Φωτό:Wikimedia

Συνέχεια από το Α' Μέρος

Πόνος και χαρά

        Στην λογική του μέτρου του τερματισμού της χωριστικότητας, μπορούμε να ξανασυστήσουμε την γιορτή, να αναζητήσουμε τον εορταστικό βίο που ακόμη και ο ματεριαλιστής Δημόκριτος αναζητούσε. Μπορούμε να αναζητήσουμε μια πιο γόνιμη σύνθεση του Στωικισμού, με την χαρά της ζωής αυτή τη φορά, όπως προσπαθούσε να την συνδυάσει ο Σενέκας με την εξελικτική δημιουργικότητα.
       Μπορούμε να αφομοιώσουμε - ακόμη και αν είμαστε κριτικοί οντολογικά στους επικούρειους ή στους ηδονιστές ή άλλα ρεύματα -  αυτά τα στοιχεία με ένα μέτρο και σε πολύ μεγαλύτερο βάθος. Μπορούμε να αναζητήσουμε την εργασία και την χαρά που απελευθερώνει σε ένα συνδυασμό χαράς και δύναμης που τόσο πολύ στρεβλώθηκαν ως συνθήματα από τον Ναζισμό που έψαχνε να βρει - είτε ειρωνικά είτε ψυχολογικά - στηρίγματα στην φρικαλεότητά του.

Φωτό:Wikipedia

        Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε την ευεργεσία του πόνου; Πως συνδέονται οι ονειροπολήσεις του Ρουσσώ με τον Εκκλησιαστή και τον Ραμακρίσνα;  Γιατί ενώ ο πόνος είναι εξελικτικό ερέθισμα φοβόμαστε να τον αντικρύσουμε;
       Είναι αυτή η αντίδραση φυσική ή προϊόν του κυρίαρχου τρόπου σκέψης του πολιτισμού μας;  
       Ποιοι στοχαστές πρότειναν ένα Ορφικό πρότυπο αντιμετώπισης του πόνου σε αντιδιαστολή με τον διαδεδομένο Προμηθεικό; Πως σχετίζεται η απώθηση του πόνου με τον σαδομαζοχισμό και τις πολιτικές και οικονομικές συνέπειές του;
     Πως συνδέεται ο Καζαντζάκης με τον Ωρομπίντο και το αίτημα της ελευθερίας;

Φωτό:Wikimedia

        Συνοψίζοντας την εισαγωγική προσέγγιση για μια Ολιστική Ψυχοσωματική Υγιεινή & Θεραπευτική, αναδεικνύονται δύο θεμελιώδεις προσεγγίσεις του θέματος:

1. Η φυσική ή ιατρική θεραπευτική που προϋποθέτει συστημική γνώση και προσέγγιση σε λανθάνοντες ορίζοντες φαινομένων με όρους τεχνικής επαναρύθμισης της μορφής σε λανθάνοντα ή εμφανή σημεία.

 2. Η ψυχολογική, νοητική και ψυχική θεραπευτική, που λειτουργεί στο πλαίσιο μιας οργανικής και υποστασιακής διπολικότητας και σύμπλεξης ζωικών λειτουργικών αποκρίσεων και ψυχοσωματικών εκλυτικών δυναμικών στους οργανικούς κύκλους, τα συστήματα και τις κλίμακες ενέργειας και πληροφορίας.

Φωτό:Wikipedia

        Σχεδόν όλοι «θέλουμε» να βελτιώσουμε την κατάσταση τόσο προσωπικά όσο και συλλογικά. Τι είναι όμως αυτό που τελικά μας ανακυκλώνει μέσα στη διαιώνιση των προβλημάτων; Ο καλύτερος τρόπος να το καταλάβουμε είναι να αρχίσουμε από τον εαυτό μας.
      Τι μας εμποδίζει τόσο αποτελεσματικά; Αυτό που μας εμποδίζει βρίσκεται μέσα μας, στο περιβάλλον ή και στα δύο; Μήπως υπάρχει κάποιο επίκεντρο, κάτι σαν την κρυφή «ιερή» κεφαλή της Λερναίας Ύδρας και ποιο είναι αυτό το επίκεντρο;

Φωτό:Wikimedia

       Τι είναι συνείδηση; Περιορίζεται μόνο στην μίμηση, στην επιθυμία και την ανάλυση; Είναι ένα αυτόματο; Είναι έρμαιο των αντανακλαστικών; Υπάρχουν άλλες όψεις της συνείδησης; Γιατί η απόσπαση διευρύνει τη συνείδηση; Απόσπαση από τι; Γιατί η αβλάβεια απελευθερώνει και δεν περιορίζει τη συνείδηση; Τι εμποδίζει το βίωμα της Ολότητας, της αρμονίας και της ομορφιάς;

        Η συνείδηση αποτελεί την δυναμική ανταύγεια του Πνεύματος ή της Ουσιώδους, ακεραιοποιητικής και ταυτοποιητικής πραγματικότητας. Αποτελεί διάθλαση της εγγυοδοτικής και βουλητικής Οντολογικής, Υπερβατικής και Κοσμολογικής Θεότητας στην προοπτική της Υπερβατικής και Αναγεννητικής συνέχειας.

Φωτό:Wikipedia

       Εμείς οι άνθρωποι, εξερχόμενοι από την κόλαση του ζωικού βασιλείου δημιουργήσαμε μια δεύτερη ανθρωπογενή αυτή τη φορά κόλαση. Δεν φύγαμε από την Εδέμ. Την αποφύγαμε.

       Το μόνο που μας κρύβει την κλίμακα της κόλασης είναι ότι μέσα της στεκόμαστε ως ναρκομανείς στις παραισθήσεις της. Διατηρήσαμε και μεγεθύναμε αξίες του ζωικού βασιλείου. 

Φωτό:Wikimedia

Φωτό: Wikimedia

        Στην ανθρώπινη ζωή και στην ιστορία του ανθρώπινου είδους προβάλλουν νέες θεμελιώδεις καταστάσεις και δυνάμεις που διαμορφώνουν ένα νέο ορίζοντα.
        Μέχρι την ανθρωπογένεση οι μορφές ζωής στη φύση ανέπτυσσαν εξελικτικά ένα σχέδιο ζωής και εξέλιξης με τη δυναμική του ενστίκτου και με τη βιοχημική λειτουργική συγκρότηση των σωμάτων σε συνάρτηση με το περιβάλλον και την απόκριση σ’ αυτό.

        Αυτό το τριαδικό σχήμα ανέπτυσσε ένα μηχανισμό ψυχολογικής ομοιοστασίας και ανάδρασης βασισμένο στο νευρωνικό και ορμονικό σύστημα, τις αισθήσεις και τα ένστικτα σε μια έκδηλη μορφή στα ζώα.