Το απίθανο είναι το νετρόνιο της ιστορίας, αυτή η κρισιμότητα που διαπερνάει ολότελα την ανθρώπινη φύση και τις μαζικές της αιχμές. Κι όπως ποτέ δεν γίνεται συνειδητό το απίθανο στην πορεία της πραγμάτωσής του όσο η συνείδησή μας είναι αλλοτριωμένη από την καθημερινότητα. [1]

Η καθημερινότητα είναι μια καταλυτική κατάσταση της ταχείας εξάπλωσης του απίθανου και των νεοπλασματικών του δυνάμεων πάνω στους ανθρώπους.

Τώρα όμως που αφυπνίσαμε το νετρόνιο (τη βόμβα νετρονίου) θα πρέπει να καταλάβουμε πως το απίθανο «Παγκόσμιο Ατύχημα» είναι πιο κοντά από ότι μπορούμε να φαντασθούμε, γιατί στο νετρόνιο είναι συνοψισμένη η Ιστορία του Σύμπαντος και γιατί στους ιούς και τη μικρή ζωή είναι η Ιστορία της Ζωής.

Δεν μπορούμε να αφήνουμε να κυβερνιέται το νετρόνιο από τον -από ηθική και ψυχολογική άποψη- παλαιολιθικό πολιτισμό μας. Δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε την ιστορία του Σύμπαντος στην αδιαφορία μας, στην οικονομία της απληστίας και στο πολιτικό θέατρο που αναγορεύει την τύχη και το βούρκο των παθών ως τον υπέρτατο παράγοντα.

Το απίθανο δεν μας απαλλάσσει από την ευθύνη μας. Ο πόνος θα μας επισκεφτεί -όσο κι αν τώρα με μαζοχιστική τυφλότητα δεν το καταλαβαίνουμε- για κάθε μας ηθικό λάθος. [2]

Αναφορές:
[1] Ρίτσαρντ Γκουγκενχάιμερ, “Τα δεσμά της συνήθειας και η καθημερινή ζωή”,
[2] Γιάννης Ζήσης, “Η εμπειρία του φυσικού και του ψυχολογικού πόνου – Ο κύκλος και το νόημά της (‘Α Μέρος)”

Φωτό: wikimedia

Γιάννης Ζήσης, συγγραφέας