Το απίθανο είναι το νετρόνιο της ιστορίας, αυτή η κρισιμότητα που διαπερνάει ολότελα την ανθρώπινη φύση και τις μαζικές της αιχμές. Κι όπως ποτέ δεν γίνεται συνειδητό το απίθανο στην πορεία της πραγμάτωσής του όσο η συνείδησή μας είναι αλλοτριωμένη από την καθημερινότητα. [1]

Η καθημερινότητα είναι μια καταλυτική κατάσταση της ταχείας εξάπλωσης του απίθανου και των νεοπλασματικών του δυνάμεων πάνω στους ανθρώπους.

Ι. Το φτάσιμο σε μια κρίση δεν είναι κακό. Είναι αναγκαίο.
Η κρίση αποκαλύπτει την εσωτερική υποδομή της πραγματικότητας μπροστά στις αποφασιστικές προοπτικές δυνατοτήτων, μπροστά στις επιλογές του μέλλοντος. Η κρίση είναι αδιέξοδη μόνο για μια κατάσταση στην οποία κυριαρχεί η στατικότητα. Σε αυτήν όπως και σε όσους ταυτίζονται μαζί της η κρίση φέρνει το τέλος.

Ας μην θλίβονται -οι υφιστάμενοι την κρίση- γιατί αποτελεί για αυτούς μια πρόκληση προς το μέλλον. Όποιος θέλει να αλλάζει την κοινωνία και τον κόσμο πρέπει να μπορεί να αλλάζει πρώτα τον εαυτό του γιατί διαφορετικά ο εαυτός του θα αποτελεί πηγή καλυμμένου φασισμού και δημοκρατικής οργάνωσης της αντιδημοκρατικότητας.

Η σημερινή έλλειψη θετικότητας και οι απομιμήσεις της
Η ανθρώπινη ζωή έχει τόσο αλωθεί από την αδράνεια και τον φόβο του θανάτου και όλα τα παρακλάδια του, που πραγματικά δεν θα μπορούσε κανείς βάσιμα να ισχυριστεί ότι η έκφραση του ανθρώπου είναι θετική και δημιουργική, ακόμη και στις πλέον φαινομενικά ενεργητικές συμπεριφορές του – λαμβανομένου βέβαια υπόψη ότι υπάρχουν πάντοτε οι ατομικές εξαιρέσεις. Η ανθρώπινη ενεργητικότητα συνήθως έχει σαν στόχο την ικανοποίηση μιας ανάγκης και επομένως την αποτροπή ενός κινδύνου.

Αυτός θα μπορούσε να είναι ο ορισμός της ευτυχίας. Όχι ίσως την ενεργητικής ευτυχίας (του κεφιού, του ενθουσιασμού, της έκστασης) αλλά της παθητικής, που οι αρχαίοι ονόμαζαν «αλυπία». Απλώς να είσαι καλά.

«Όλα λειτουργούν σωστά». Κατ’ αρχήν στο ίδιο μας το σώμα. Κανένα όργανο δεν παρουσιάζει πρόβλημα; δεν πονάει δόντι, δεν καίει το στομάχι, δεν μαγκώνει η μέση. Μπορεί αυτή η ευτυχία να φαίνεται αυτονόητη στους νέους, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται όλο και πιο πολύτιμη. Στην τρίτη ηλικία είναι η πρώτη. Να ξυπνάς το πρωί και να μην πονάς; Υπέροχο συναίσθημα!

Μια νυχτερίδα με προβλήματα αντίληψης στο υπερευαίσθητο sonar της, μια τυφλή καθηγήτρια φυσικής ειδική στην ανάλυση των χρωμάτων, ένας μοναχικός τύπος με ένα σπιρτόκουτο, ένα πανέξυπνο ηλεκτροφόρο ψάρι του Αμαζονίου, με βραχυκυκλωμένο τον δεξιό αισθητήρα της ηλεκτρότητας, ένας πρίγκιπας με ρούχα τσαγκάρη κι ένας ερασιτέχνης φωτογράφος, βρίσκονται στον προθάλαμο αναμονής ενός οφθαλμιατρείου.

H συνειδησιακή και λειτουργική ακεραιότητα σε οριακές εμπειρίες
Το διαρκές βασικό πρόβλημα του ανθρώπου είναι η ικανότητά του να ανταπεξέρχεται σε σημαντικά ψυχολογικά, κοινωνικά, βιολογικά, πνευματικά και πολιτιστικά γεγονότα που απελευθερώνουν μεγάλες ποσότητες ψυχικής και κοινωνικής ενέργειας.
Αυτά τα γεγονότα μπορούν να έχουν την οριακότητα της πνευματικής ποιότητας και εμβέλειας των μεγάλων ιδρυτικών θρησκευτικών ή πνευματικών εμπειριών.

Το τέλος της αυτορρύθμισης της ιδιοτέλειας
        Αναπτύξαμε για τον εαυτό μας, ένα όλο και πιο δύσκολο περιβάλλον και σχέσεις. Αυτό είναι αποτέλεσμα της ιδιοτέλειάς μας, είτε αυτή έχει τη μορφή της αδράνειας που λειτουργεί ως εσωτερική μελανή οπή, είτε του ενεργητικού ναρκισσισμού είτε του ισχυρού λειτουργικού συμφέροντος.
       Αυτή η δυναμική της ανευθυνότητας γιγαντώνεται συστημικά. Στην ιστορία, η ιδιοτέλεια αντανακλάται με ένα τραγικό τρόπο, μέσα από τις κρίσεις και τα αποτελέσματά τους.  Η ανευθυνότητα -ως καθολικό αιτιατό- εξατομικεύεται μέσα από τη συστημική δυναμική του και κατασταλάζει ως καταναγκαστικός μερισμός δυσκολιών, προβλημάτων και κρίσεων.

Παλεύοντας με τα αποτελέσματα αλλά αγνοώντας την αιτία
       Ζώντας μέσα στην πόλη με το απόλυτα σχεδόν τεχνητό περιβάλλον, αλλά και μέσα στον παραλογισμό των απίστευτων αντιφάσεων της σημερινής κατάστασης αυτό που κατασταλάζει σε όλους είναι μια βαθιά ματαιότητα και ένα απόλυτο λάθος που κυριαρχεί και στοιχειώνει την ανθρώπινη καθημερινότητα. Μέσα στον κυκεώνα των προβλημάτων οι ζωές μας χάνουν το νόημά τους. Φτάνουμε να κυνηγάμε διαρκώς την επίλυσή τους μα μ΄ ένα τρόπο που είναι εντελώς ανορθολογικός.
        Γιατί αντί να χτυπάμε την αιτία που είναι κατά βάση ψυχολογική-συνειδησιακή προσπαθούμε να αλλάξουμε το αποτέλεσμά της.

       Στην Αναζήτηση του μέλλοντος αυτή τη μεταβατική εποχή, δεν υπάρχει αρκετή αισιοδοξία αλλά απόγνωση που βαπτίζει τη σκέψη και τη φύση μας σε ένα εχθρικό πεδίο πληθωρικού χάους. Χρόνια τώρα παρατηρώντας τη μεταπολεμική πραγματικότητα βλέπουμε τους ασκούς της απληστίας και του παράλογου εγωκεντρισμού να κατακτούν το σύνολο του ορίζοντα με ελάχιστα διαλείμματα μερισμού και ορθότητας. Αυτό είναι το «θηρίο της Αποκαλύψεως», η κυριαρχία του θηριώδους παραλόγου. Αυτήν την κυριαρχία χαρακτήριζε ο Μαρκούζε ως «ορθολογική οργάνωση του ανορθολογισμού». [1]

        1. Οσοι, αντιδραστικοί, τριάντα χρόνια τώρα γράφαν για την κατηφόρα, κι εμείς δέν παίρναμε χαμπάρι (έτσι που ήμασταν μεγαλορρήμονες Αντιλαϊκοί λαϊκιστές της πεντάρας), τώρα πιά δέν έχουν κανέναν λόγο να συνεχίσουν να φωνάζουν. Κι ούτε βέβαια να επιχαίρουν μπορούν «σας τα λέγαμε ΄μείς». Τώρα, που όλοι τον νοιώσαμε τον πάτο (όλοι, εκτός απ΄ τους παλαιοημερολογίτες αφενός, και τα κομματικά φοιτητικά μαγαζάκια αφετέρου), τώρα λέγω εκείνοι οι «αντιδραστικοί» (τρομάρα στην ορολογία μας), έχουν νομίζω ένα άλλο καθήκον: α) Να συμβάλουν στη συγκέντρωση δυνάμεων, για τη δημιουργία των απαιτούμενων αντισωμάτων, κόντρα στην Ηττοπάθεια. β) Να συμβάλουν σε μια χειροπιαστή Αυτοεκτίμηση, στηριγμένη σε όσα σήμερα δημιουργεί ο Λαός μας, κι όχι σ΄ όσα χάλαγε μέχρι χθές- ούτε σ΄ όσα επιστημονικοφανή φούμαρα μας διηγούνταν καμπόσοι.

        Για χιλιάδες χρόνια δεν υπήρχαν πόλεις. Η πόλη ξεκίνησε από το χωριό όπου όλοι ήταν επώνυμοι και αναγνωρίσιμοι. Στην ανάπτυξή της πληθυσμιακά τα πρόσωπα έχασαν την αναγνωρισιμότητά τους. Αυτό αρχικά λειτούργησε απελευθερωτικά απέναντι στους σταθερούς και άκαμπτους κανόνες που μπορεί να επιβάλει η μικρή κοινωνία του χωριού.