Τα προβλήματα της ανθρωπότητας μπήκαν σαν μια ατζέντα συζήτησης ήδη από τα 14 Σημεία του Γούντροου Ουίλσον και στην συνέχεια από τον «Χάρτη του Ατλαντικού», τις «Τέσσερις Ελευθερίες» και από την ίδρυση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών μέσα από την δραματική εμπειρία του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Τα προβλήματα αυτά της ανθρωπότητας έχουν ιστορικό βάθος και γεωγραφική διαφοροποίηση και διακύμανση. Ωστόσο αναδεικνύουν ήδη τον παγκόσμιο χαρακτήρα τους, έναν χαρακτήρα που έθεσε σε δοκιμασία μέχρι της τελικής διαλύσεως την Κοινωνία των Εθνών και με επακόλουθο τον Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο χαρακτήρας των προβλημάτων αυτών έχει αμβλύνει την ουσιαστικότητα του ΟΗΕ και των πιο προοδευτικών οργανισμών όπως η Unesco και θέτει σε δοκιμασία την παγκόσμια διανόηση μέσα από την ερμηνευτική της επάρκεια και από την εναλλακτική της πρόταση.
Μπορούμε να απλουστεύσουμε την εικόνα και τις οπτικές συντεταγμένες των κρίσεων του 21ου αιώνα κάνοντας λόγο στα ακόλουθα τρία σημεία: 1. Το Οικονομικό Πεδίο αναδεικνύεται σε καθολικά κυρίαρχο και καταλυτικό για όλα τα ζητήματα και τα πεδία. Είναι το πεδίο συγχώνευσης, προσέγγισης και λύσης όλων των λογαριασμών και των δυναμικών, οντοτήτων, σχέσεων και τομέων. 2. Δεν είναι επαρκής καμία μονοδιάστατη οικονομική προσέγγιση ακόμη και για την ίδια την οικονομία. Απαιτείται σύνθεση, ολιστικότητα και φασματικός ή ακτινικός πλουραλισμός που θα αναδείξει τους φασματικούς συντονισμούς και συγχρονισμούς όπως π.χ. μεταξύ πολιτικής και οικονομίας.
Ο 21ος αιώνας είναι ο αιώνας όπου τα ποτάμια της ιστορίας συγκλίνουν σε μια νέα ανθρωπολογική, συστημική και περιβαλλοντική δυναμική. Οι κύκλοι της νόησης που ξεκίνησαν για την παρούσα φυλή των ανθρώπων με τους μεγάλους Διδασκάλους και Στοχαστές της Ασίας και της Μεσογείου, εδώ και δύο αιώνες μπήκαν σε μια πολλαπλά νέα φάση: Πρώτον: Οι έννοιες -όπως αυτές που ‘χαν διαμορφώσει οι Προσωκρατικοί Φιλόσοφοι και ο Δημόκριτος, όπως και οι αντίστοιχοι θεμελιωτές της ατομικής θεωρίας στην Ινδία- μπήκαν οριστικά σε ένα νέο γίγνεσθαι. Στα πεδία της Φυσικής, της Χημείας, της Βιολογίας, της Πληροφορικής και της νέας τεχνολογίας, με τη βοήθεια και τις εξελίξεις του μαθηματικού λογισμού, δημιουργήθηκε ένα νέο τοπίο εννοιών με πλήθος νέων εννοιών και ένα νέο θεμελιακό πλαίσιο για τις αφετηριακές έννοιες.
Μετά από τον Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εμφανίστηκαν οραματιστικά κινήματα ειρήνης με στοχασμό. Αυτά τα κινήματα όμως χαρακτηρίστηκαν από ένα έλλειμμα συστημικών προτάσεων.
Κυριάρχησαν οι λεγόμενες στρατηγικές των συμφερόντων και της πόλωσης και όλοι οι θεσμοί -στην διεθνή κοινότητα και στην πολιτική ζωή- λειτουργούσαν με βάση την ανταγωνιστικότητα ως εκφραστή της ελευθερίας. Σταδιακά, οι θεσμοί εκφυλίστηκαν και οδηγήθηκαν σε μια πτώση. Έγιναν θεσμοί εμπράγματης κοινωνικής οργάνωσης και μόνο.
(Τα βαθύτερα αίτια των παγκόσμιων πολέμων, της κρίσης στη Λιβύη, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν κ.λ.π.) «Υπάρχει ένας τρόπος για να ελευθερωθούν οι άνθρωποι από το κακό του πολέμου;». «Πως είναι δυνατό .. η μάζα να … γίνεται έξαλλη και να οδηγείται στο ολοκαύτωμα;» «Είναι δυνατό να κατευθύνουμε την ψυχολογική ανάπτυξη των ανθρώπων έτσι που να γίνουν ικανοί για αντίσταση στην ψύχωση του μίσους και της καταστροφής;». Αυτές οι ερωτήσεις αφορούν τον πόλεμο των εθνών –που συνήθως υποκινούνται από οικονομικά συμφέροντα- αλλά και τους εμφύλιους πολέμους που οφείλονται στον θρησκευτικό φανατισμό, την καταπίεση μειονοτήτων κλπ. Αφορούν τους πολέμους που κάθε λίγο για «ανθρωπιστικούς λόγους» εξαπολύει η «σύγχρονη Δύση», μόνο που είναι πόλεμοι δύο μέτρων και δύο σταθμών.
Το μεταναστευτικό πρόβλημα για τις χώρες της Δύσης πρόκειται στο μέλλον να είναι εκρηκτικό και το σήμερα αποτελεί μία αρχή μόνον του προβλήματος. Αλλά οι πολιτικοί πάντοτε ασχολούνται με τα προβλήματα εκ των υστέρων, όταν πια η λύση είναι δύσκολη έως αδύνατη. Οι μετανάστες είναι κυρίως μετανάστες φτώχειας και η φτώχεια τους μπορεί να οφείλεται είτε σε διαρθρωτικά προβλήματα του οικονομικού καθεστώτος της χώρας τους, όπως π.χ. στη Σαουδική Αραβία όπου ο πλούτος από το πετρέλαιο δεν μοιράζεται στο λαό, αλλά αποτελεί περιουσία της κυβερνώσας ελίτ, είτε σε περιβαλλοντική υποβάθμιση των χωρών τους, όπως π.χ. σε έλλειψη νερού.
Η παραγωγικοποίηση και η εμπορευματοποίηση συνδέθηκε με το βιομηχανικό πολιτισμό, ο οποίος συνδέθηκε με τις μηχανές από τη μια και με τη μαζική παραγωγή από την άλλη και που κατέστησαν δυνατή οι νέες τεχνολογίες και οι μηχανικές αλυσίδες παραγωγής. Ο αυτοματισμός της παραγωγικής διαδικασίας αποτέλεσε μια ολοκλήρωση του βιομηχανικού πολιτισμού, σε συνδυασμό με την τεχνητή νοημοσύνη και την πληροφορική διαχείριση των αλυσίδων παραγωγής.
Η Σύνοδος της Κοπεγχάγης ήταν μια αποτυχία σε τέτοιο βαθμό που θυμίζει περισσότερο αυτοχειριασμό παρά οτιδήποτε άλλο. Γιατί πράγματι δεν υπάρχει πλέον κανένα χρονικό περιθώριο. Αν υπάρχει ένα σύνθημα ή μια φράση που θα μπορούσε να μεταφέρει το μέγεθος της ανάγκης είναι το: Εδώ και τώρα για να υπάρξει αύριο.
Αλλά γιατί οι κυβερνήσεις δεν προχωρούν σ’ αυτό που είναι προφανές για τη σωτηρία και την επιβίωση του ανθρώπινου πολιτισμού και του πλανήτη; Δηλαδή γιατί δεν προχωρούν άμεσα στην πράσινη ανάπτυξη;
Αποτελεί γενικής παραδοχής γεγονός ότι το πολίτευματης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, του κοινοβουλευτισμού, στη Χώρας μαςβρίσκεται σε κρίση. Βασικό χαρακτηριστικό της κρίσης είναι η υποβάθμιση της ευθύνης και ειλικρίνειας και η γιγάντωση της ιδιοτέλειας και ανειλικρίνειας των πολιτικών αλλά και των πολιτών.
Κοσμικός Ανθρωπισμός και Παγκόσμια Ενότητα ΙΙΙ. Η πρόκληση της εκπαίδευσης
Αν οι άνθρωποι θέλουν να αντιμετωπίσουν τις ευκαιρίες και τις προκλήσεις, θα πρέπει να εισέλθουν στο ρου της ιστορίας και να συμμετέχουν στην πορεία του χρόνου προς την εμβρυογένεση της καινούριας ανθρωπότητας. Κάτι τέτοιο μας φέρνει μπροστά στον υπέρτατο, τον ύψιστο ρόλο της εκπαίδευσης -σε όλα τα επίπεδά της- στη δημιουργία του κόσμου του μέλλοντος.
Κοσμικός Ανθρωπισμός και Παγκόσμια Ενότητα ΙΙ. Η Αρχαία Ανατολή και η Μοντέρνα Δύση
Ένας άλλος τρόπος για να θέσουμε το ζήτημα είναι να πούμε ότι έφτασε η ώρα για να ανασυνθέσουμε το υποκειμενικό και το αντικειμενικό, να επιτύχουμε μια εξωτερίκευση των πολιτισμών και μια ευρύτερη αρμονία του τρόπου με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η Ιαπωνία δεν ήταν κράτος επιθετικό μέχρι να μάθει τη στρατηγική αυτή από τη Δύση.
Κοσμικός Ανθρωπισμός και Παγκόσμια Ενότητα Ι. Από τον HomoHabilis στον Κοσμικό Άνθρωπο
Τις τελευταίες δεκαετίες η φιλοσοφία του Κοσμικού Ανθρωπισμού προσπάθησε να επιλύσει μία σειρά προβλημάτων, σχετιζόμενων μεταξύ τους έστω και αν αυτή η συσχέτιση δεν ήταν εκ πρώτης όψεως εμφανής.
Οι σημαντικότερες ερωτήσεις ήταν: 1.Γιατί χρειάζεται ο άνθρωπος να αναπτύξει άμεσα μια πλανητική κοινωνία στην οποία θα επιβιώσει και θα εξελιχθεί; 2.Γιατί πρέπει αυτή η πλανητική κοινωνία – ο μελλοντικός παγκόσμιος πολιτισμός- να δημιουργήσει και να διαδώσει τη φιλοσοφία του Κοσμικού Ανθρωπισμού;
Η Ετήσια Έκθεση 2009 της Διεθνούς Αμνηστίας, η ετήσια παγκόσμια αποτίμηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την οργάνωση, καλύπτει εξελίξεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε 157 χώρες από τον Ιανουάριο μέχρι τον Δεκέμβριο 2008. Ο πρόλογος αναλύει τον αντίκτυπο της οικονομικής κρίσης και άλλων εξελίξεων στα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι γεωγραφικές επισκοπήσεις επισημαίνουν παραδείγματα στέρησης, αποκλεισμού, ανασφάλειας και φίμωσης της έκφρασης.
Η ιθαγένεια είναι μια νομική κατασκευή που συστήνει μια σχέση μεταξύ ενός ανθρώπου και ενός κράτους. Στην Ελλάδα, οι όροι «ιθαγένεια», «υπηκοότητα» και «ιδιότητα του πολίτη» έχουν ακριβώς την ίδια σημασία. Αποδίδουν το περιεχόμενο που η ιδιότητα του πολίτη αντανακλά με τον πλέον σύγχρονο τρόπο.
ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ --- Σειρά Προβλήματα της Ανθρωπότητας
Φωτό:wikipedia
Θεωρούμε κατά βάση τον ολοκληρωτισμό σαν το μείζον ζήτημα σε σχέση με τον άνθρωπο, την ανθρωπότητα και την ιστορική εξέλιξη του μέλλοντος, καθώς αποτελεί μια εκτροπή απ’ την αντιμετώπιση των προβλημάτων, μια υποκατάσταση που δίνει έμφαση σε ένα πρότυπο επιρροής και εξουσίας και όχι σε μια σχέση καθαρής λογικής απέναντι στα προβλήματα. Με αυτό τον τρόπο ο ίδιος γίνεται το μείζον πρόβλημα παρ’ ότι έχει ως άλλοθι του την επίκληση, την συσσώρευση προβλημάτων. Και είναι επίσης ένα παλαιό κατ’ ουσίαν υπόδειγμα ή πρότυπο οργάνωσης.
Μπορούμε να απλουστεύσουμε την εικόνα και τις οπτικές συντεταγμένες των κρίσεων του 21ου αιώνα κάνοντας λόγο στα ακόλουθα τρία σημεία: 
Το μεταναστευτικό πρόβλημα για τις χώρες της Δύσης πρόκειται στο μέλλον να είναι εκρηκτικό και το σήμερα αποτελεί μία αρχή μόνον του προβλήματος. Αλλά οι πολιτικοί πάντοτε ασχολούνται με τα προβλήματα εκ των υστέρων, όταν πια η λύση είναι δύσκολη έως αδύνατη. Οι μετανάστες είναι κυρίως μετανάστες φτώχειας και η φτώχεια τους μπορεί να οφείλεται είτε σε διαρθρωτικά προβλήματα του οικονομικού καθεστώτος της χώρας τους, όπως π.χ. στη Σαουδική Αραβία όπου ο πλούτος από το πετρέλαιο δεν μοιράζεται στο λαό, αλλά αποτελεί περιουσία της κυβερνώσας ελίτ, είτε σε περιβαλλοντική υποβάθμιση των χωρών τους, όπως π.χ. σε έλλειψη νερού.
