Έτσι υπάρχουν δυο δρόμοι για την εκκαθάριση λογαριασμών και συμφερόντων:

1. Η ενιαιοποίηση του κόσμου ώστε να υπάρχει μόνο η έννοια των εσωτερικών αντιθέσεων του συστήματος. Αυτό σημαίνει είτε παγκόσμιο ολοκληρωτισμό, είτε παγκόσμια δημοκρατία, ώστε η έννοια της στρατηγικής να περιοριστεί και να υποκατασταθεί από την αστυνόμευση του συστήματος τόσο με την κακή όσο και με την καλή έννοια.
2. Η σταδιακή ανάδυση της ανθρώπινης ενότητας, διαφορετικότητας και χωριστικότητας ώστε να κυριαρχήσει αυτός που θα ελέγξει τις παραμέτρους των θεσμών και της οικονομίας ώστε η στρατηγική σύγκρουση να μην επισυμβεί.

Στην πραγματικότητα όμως υφίστανται ήδη ένας «ήπιος» παγκόσμιος πόλεμος χωρίς ακραίες εντάσεις και μαζικής καταστροφής όπλα.

Παράγοντες όπως οι επιδημίες και η πείνα λειτουργούν στον Νότο και το εσωτερικό της κοινοπολιτείας σαν παράγοντες ζωτικού χώρου από μέρους του Βορρά και λιγότερο της Δύσης. Ισχυρές εστίες όμως αντίστασης υπάρχουν στην Κίνα και φυσικά στο γεγονός ότι το σενάριο της Ομοσπονδοποίησης του Βορρά δεν μπορεί να προχωρήσει πέρα από ένα σημείο επειδή υπάρχει σύγκρουση των επιμέρους ηγετικών δυνάμεων και των ομάδων τους. Ακόμα τα mass media οπλισμένα με «καραμέλες» ανθρωπισμού αποτελούν εν μέρει φράγμα παρά το ότι είναι όπλο των στρατηγικών σεναρίων.

Έτσι υπάρχει κάποιος χρόνος για ξεκαθάρισμα των δυο τελικών αντίθετων δυνάμεων-της λογικής και του φονταμενταλισμού.

Ο φονταμενταλισμός παίρνει δυο παγκόσμιες μορφές: η μία είναι η οικονομική κυριαρχία και η άλλη η εθνικιστική ή πολιτισμική φυλετική, θρησκευτική κλπ. Ό εθνικισμός και όλα τα εποικοδομήματα πλην του οικονομικού δεν θέλουν να δείχνουν ούτε ακόμη και στους ηγέτες τους ότι εξαγοράζονται. Με την έννοια αυτή υπάρχει ένα ρήγμα ανάμεσα στον παραδοσιακό και τον τεχνοκρατικό φονταμενταλισμό, σε σημείο που οι τεχνοκράτες ή οι οικονομικοί παράγοντες δεν θεωρούνται ούτε θέλουν να θεωρούνται φονταμενταλιστές. Η δική μας γνώμη είναι ότι είναι φονταμενταλιστές.

Μπροστά λοιπόν στην παγκόσμια κρίση υπάρχει ο κίνδυνος να περιοριστούν οι εθνικισμοί από τον φόβο της στρατηγικής σύγκρουσης και όχι από ηθική νηφαλιότητα.

Υπάρχει ο κίνδυνος τα ιστορικά τέρατα να κρύψουν το πρόσωπο τους για να μην προκαλέσουν τον φόβο και την εγρήγορση των ανθρώπων.

Οι ΗΠΑ είναι η μόνη χώρα όπου ένας μαζικός πολιτισμός, ως μήτρα ολοκληρωτισμού -όπως θα έλεγε ο Γιάσπερς- και μια έδρα παγκοσμιοποίησης της οικονομικής αγοράς συνδυάζεται με μια ιδιότυπη φυλετική σύνθεση χωρίς πολιτιστικές αξίες αλλά με στρατηγική κυριαρχία και βαθιά οικονομική κρίση της κοινωνίας και των θεσμών της.

Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να κυριαρχήσουν με τα κεφάλαια τους. Θέλουν την ανοικτότητα της αγοράς με κέντρο τις ΗΠΑ γιατί έχουν τέτοια φυλετική σύνθεση που ελπίσουν ότι μπορούν να απορροφήσουν όλους τους εθνικισμούς και συνεπώς να κυριαρχήσουν σταδιακά ως εποικοδόμημα στον πλανήτη χωρίς να έχουν κυριαρχία κεφαλαίων αλλά με κυριαρχία θεσμών.

Τα πράγματα είναι ακριβώς αντίθετα με τη Γερμανία και την Ιαπωνία, ενώ η Γαλλία παρακολουθεί ως ουδέτερος επιτήδειος. Η Ρωσία είναι εθνικιστικώς αναδυόμενη με βαριές θεσμικές και οικονομικές αδυναμίες, αλλά όχι και στρατηγικές. Η Κίνα ως πρότυπο ισχυρής κλειστής κοινωνίας ικανής να αφήσει τους υπόλοιπους να δείξουν την ιδιοτέλεια τους στις φτωχές και αδύναμες γωνιές της Γης.

Η Αγγλία λειτουργεί ως παράγων ευφυΐας και ως δεύτερος διπλωματικός εγκέφαλος  των ΗΠΑ μετά από στενή συνεργασία 70 ετών από την εποχή του 1916 και μετά.

Οι άλλες δυνάμεις αποκτούν συντελεστική δυναμικότητα λόγω του ανταγωνισμού των προαναφερθέντων.

Το κύριο όμως πρόβλημα δεν έχει συνειδητοποιηθεί από τους πολιτικούς, τους οικονομικούς και τους φονταμενταλιστικούς παράγοντες

Ο φονταμενταλισμός είναι ξένος προς το μέλλον, η οικονομία είναι ιδιοτελής και η πολιτική κινείται από μια κοινή γνώμη και από την διασταύρωση μεταξύ οικονομικών συμφερόντων και φονταμενταλισμού

Έτσι τους είναι αδύνατο -όλων των παραγόντων- να συνηθίσουν στο ότι η τεχνολογία δεν σημαίνει μόνο δύναμη, αλλά:

1. κρίση και αδυναμία όταν η τεχνολογία διασταυρώνεται με άκαμπτες ιδιοτέλειες.
2. κρίση καταστροφής, μια κατακλυσμική αμεσότητα προβλημάτων περιβάλλοντος, υγείας και πολιτισμού με όλο το βάρος της παγκοσμιότητας.

Υπάρχει μάλλον μια τελευταία ευκαιρία πριν τα ανόητα σενάρια παγκόσμιας και περιφερειακής κυριαρχίας πάρουν την δραματική τους πλοκή. Η λογική πρέπει να «μαζέψει»  αρκετό μέρος της αδρεναλίνης του σύγχρονου κόσμου και να γίνει ισχυρός εταίρος διαπραγμάτευσης μεταξύ οικονομίας, πολιτικής και φονταμενταλισμού, να δώσει μια νέα άνοιξη στην αίσθηση του περιβάλλοντος, του ανθρωπισμού και του πολιτισμού.

Στην περίπτωση αυτή υπάρχει ένας τελευταίος εχθρός. Είναι η μίμηση ή το «στυλ» της λογικής, είναι αυτοί που σνομπάρουν τον φονταμενταλισμό από το ύψος της εσωτερικής κενότητας, είναι  η κίβδηλη κουλτούρα που συλλαμβάνει και υλοποιεί όχι ένα φράκταλ ολισμού και πλουραλιστικής αρμονίας αλλά ένα χάος, δίνοντας άλλοθι σε βαμπίρ της ανάγκης, σε φασιστικές «αρμονίες». Είναι αυτοί που επιδιώκουν κενό ιστορίας, αυτοί που αγνοούν την ανυπαρξία του κενού, αυτοί και θα γίνουν τραγικοί φορείς επαναλήψεων της ιστορίας και θα κρύβουν στην κίβδηλη επωνυμία ένα μίσος για την πραγματικότητα που τους διαψεύδει.

Ίσως η λογική θα είναι πιο καταστροφική για αυτή την κενοδοξία από ότι οι εθνικισμοί και οι κάθε λογής φονταμενταλισμοί.

Γιάννης Ζήσης

(Φωτό: βικιπαίδεια)

Ημερομηνία ανάρτησης: 5 Σεπτεμβρίου 2011