Τίθεται δηλαδή το αίτημα για μια νέα εθνική και διεθνή συντακτική βάση. Σε αυτή την νέα συντακτική βάση, η διανόηση πρέπει να εργαστεί σε διεθνοποιημένο επίπεδο για την συνέργεια των προοδευτικών και δημιουργικών εκφραστών των κοινωνικών και οικονομικών επιστημών και των πολιτών και των κοινωνιών που πλέον σηκώνουν το τίμημα:

1. της αβέβαιης οικονομικής απόδοσης σε μήκος χρόνου και
2. της διαμεσολαβητικής καρτελοποίησης των αγορών σε διεθνές επίπεδο.

Προς ένα νέο Διαφωτισμό
Ως απάντηση στην ανεπάρκεια των θεσμών και των πολιτικών μπορούμε και πρέπει να επαναθεμελιώσουμε την πολιτική στις βάσεις της μεταρρύθμισης του Σόλωνα και του Ζαν Ζακ Ρουσσώ με τις διαδικασίες:

1. της δημοκρατικής αμεσότητας και ολοκλήρωσης
2. της μεταρρυθμιστικής συντακτικής καινοτομίας τόσο στο πεδίο της οικονομίας όσο και στο πεδίο της πολιτικής και του πολιτισμού σε συνάρτηση και με τις περιβαλλοντικές προσαρμογές αλλά και με τις προσαρμογές μιας βιωσιμότητας λόγου και σχεδίου στην κατεύθυνση της ρύθμισης της αγοράς και της εξυγίανσης και ανασυγκρότησης των θεσμών.

Αυτή πρέπει να είναι η βάση ενός -οικονομικού, κοινωνικού, πολιτικού, και πολιτισμικού-  νέου Διαφωτισμού. Από αυτόν τον Διαφωτισμό πρέπει να λειτουργήσουν μακρές διαδικασίες επαναρρύθμισης οι οποίες να απορροφούν το κόστος προσαρμογής της κοινωνίας -στο πεδίο της επιχειρηματικότητας, των αγορών και της απασχόλησης- με επινοητικότητα και με δικαιϊκή ανασυγκρότηση της πολιτικής, της οικονομίας και της κοινωνίας.

Αν η αγορά αντίκειται στον ορθολογισμό αυτό σημαίνει ότι η αγορά όπως την ξέρουμε δεν αποδίδει. Ο ορθολογισμός υπέρκειται της αγοράς ως εργαλείο αναδρασιακής απόδοσης και ρύθμισης.

Ελπίζουμε ότι κάποιοι δεν θέλουν να μετατρέψουν σε απόλυτη εξουσία την ανοησία και την ηλιθιότητα έστω και αν αυτό επιχειρηθεί να γίνει με τον μανδύα και το γόητρο της ισχυρής ιδιοτέλειας και της ισχυρογνωμοσύνης ή της αδιαλλαξίας του οικονομικού και πολιτικού δογματισμού που φέρει το φορτίο μιας νέας μονόδρομης και φθίνουσας πολιτικής. Αυτή η πολιτική όμως χρεοκόπησε και έτσι άνοιξε τον δρόμο των ασύδοτων αγορών μέσα από την καρτελοποιημένη αλαζονεία για την κρίση.

Επίλογος
Πρέπει να ξεπεράσουμε τα υπάρχοντα όρια στενότητας της θέσμισης και να προχωρήσουμε σε στοχεύσεις πολιτικής ρύθμισης -των φαινομένων της αλληλόχρεης και φαυλοκυκλωτικής αγοραίας κύκλισης πιστωτικής στόχευσης- με κοινωνικούς όρους, διαφάνεια και ορθολογική αποδοτικότητα.

Αναφορές
[1] Ζαν Ζακ Ρουσσώ, "Το Κοινωνικό Συμβόλαιο", 2004, εκδόσεις ΠΟΛΙΣ, σελ, 64

Φωτό:wikimedia 

Γιάννης Ζήσης

15 Ιουλίου 2011