Το μεγαλύτερο πρόβλημα της πολιτικής αναγέννησης είναι η ταύτιση του προσώπου με την εξουσία με αποκλεισμό του «Άλλου» και με γραφειοκρατική-θεσμική προστασία της εξουσίας και του αυταρχισμού της που αποπροσωποποιεί πολίτες και ιδέες. [1]

       Το καλύτερο που πέτυχαν -σε ανθρωπολογικό επίπεδο- οι αιώνες της πολιτικής είναι η δημοκρατική οργάνωση της αντιδημοκρατικότητας, όπου ισχύει μερισμός της εξουσίας σε μια περίπου αποκλειστική ελίτ. [2]

        Η Ταύτιση με την Εξουσία είναι το κυρίαρχο ζήτημα συνύπαρξης, λογικής των σχέσεων και των επιλογών, ποιότητας και αξιοκρατίας. Είναι το κύριο θέμα του προσώπου και του αποκλεισμού των άλλων στο ανταγωνιστικό πεδίο.

        Τα εσωτερικά είδωλα της συνείδησης και η ταύτιση με την εξουσία, αποτελούν την φύση του ελλείμματος κατανόησης, συνεννόησης, συνεργασίας, ποιότητας και αξιοκρατίας. Οι άνθρωποι δεν προσηλώνονται πλέον στην ελευθερία. Αναγνωρίζοντας ο Henri Bergson αυτό το ανθρωπολογικό έλλειμμα, χωρίς τη λαϊκίστικη ροπή να γίνει «αρεστός» στο λαό αλλά και χωρίς κινδυνολογική διάθεση,  εκτιμούσε πως:
«η ανθρωπότητα πρέπει πρώτα να δει αν θέλει να ζει. Αυτή πρέπει κατόπιν, να αναρωτηθεί αν θέλει  μόνο να ζει ή εκτός απ’ αυτό, να καταβάλει  την αναγκαία προσπάθεια για να συντελεστεί, μέχρι στον απρόσβλητο πλανήτη μας, η ουσιαστική λειτουργία του σύμπαντος, που είναι μια μηχανή δημιουργίας θεών» [3]

Αναφορές
[1] Ζήσης Γιάννης, Η ειδωλοποίηση του τίποτε
[2] Ζησης Γιάννης, Η πυραμίδα της στρεβλής υπανάπτυξης ή της ανυπαρξίας της δημοκρατίας
[3] Henri Bergson, “Οι Δύο Πηγές της Ηθικής και της Θρησκείας”, Εκδ. Νησίδες, σελ. 246

Γιάννης Ζήσης, συγγραφέας

Φωτό:Wikimedia

9 Φεβρουαρίου 2011