Φωτό: βικιπαίδεια

        Η Ελλάδα είναι μια χώρα «θεσμικά ανάπηρη», που παρουσιάζει διαρθρωτικά αναπτυξιακά ελλείμματα και μπορεί να τα λειτουργήσει ως ιδανικό πρόσχημα για το επείγον της ανάπτυξης με υψηλό κόστος -σε σχέση με τις απαιτούμενες συνθήκες από τα επενδυτικά κεφάλαια και επιχειρήσεις- και με θεσμικές υπερβάσεις. Είναι μια χώρα που έχει μια προσποίηση κουλτούρας και πολιτισμού και ταυτόχρονα μια πολλαπλότητα απαξίωσης του λόγου και του μέτρου. Ωραιοποιεί τους σοφιστές και την σοφιστεία καθώς ο σύγχρονος πολιτικός λόγος αποτελεί την δικαίωση του και την ιστορική κορύφωση του. 
      Αυτή η χώρα εκ των πραγμάτων θα ήταν ιδανική για το υβριδικό μετασχηματισμό της καπιταλιστικής περιφέρειας στο νέο καπιταλισμό, μια χώρα που έχει υστερήσεις πολιτικών διευθετήσεων στις σχέσεις της με τους γείτονες και ταυτόχρονα έχει μια ισχυρή αλληλεπίδραση οικονομική μαζί τους.  

     Είναι μια χώρα στην οποία οι εκκλησιαστικοί της παράγοντες παίζουνε στην δημόσια σκηνή σκανδαλωδώς οικονομικά και ως επιχειρηματίες. Είναι μια χώρα επίσης που οι πολίτες της δείχνουν -μέχρι και στα μικρότερα κόμματα- να λειτουργούν με την αδυναμία να κατανοήσουν το ατελέσφορο της συμμετοχής τους αν δεν αναλάβουν μια νέα υπεύθυνη δημόσια θεσμική και κοινωνική θέση οι ίδιοι οι πολίτες. Έχουν λειτουργήσει σε έναν διηνεκή κομματικό κορπορατικό συντεχνιακό πελατειακό κύκλο.

     Μια τέτοια χώρα λοιπόν και με την συγκεκριμένη γεωπολιτική της θέση είναι ιδανική για να λειτουργήσουν σε αυτήν παιγνιακά διεθνείς παράγοντες σε διπλό επίπεδο:
1. στο διεθνές μακροπολιτικό και μακροοικονομικό πεδίο
2. στο πεδίο της εσωτερικής της αναδιάρθρωσης και της ανασυγκρότησης της πολιτικής και κοινωνικής θεματολογίας, της αναδιάρθρωσης της δημόσιας ατζέντας με συνδρομητή την ελίτ της ολιγαρχίας, με το μοτίβο της υπερχρεωτικής ανάπτυξης και της δημοσιονομικής μετακύλισης του κόστους της ως διαφθοράς, διαπλοκής, αδιαφάνειας και ατιμωρησίας

Επιστροφή στο διεθνοποιημένο ψυχροπολεμικό κλίμα 
        Σε αυτή την χώρα -όχι λόγω της κοινωνικής αντίστασης ή της δυσαρέσκειας που στην ουσία έχει μια αδρότητα και έναν βαθιά αμήχανο χαρακτήρα, ούτε λόγω των παραγόντων εκείνων που μέσα από την ασύμμετρη δράση τους τροφοδοτούν με άλλοθι το πολιτισμικό εποικοδόμημα του συστήματος και την θεσμική σκλήρυνσή του- οι παράγοντες που τίθενται ψηλά στην καπιταλιστική και την κοινοβουλευτική πολιτική ιεραρχία θα πρέπει να γνωρίζουν (όπως το έχουν γνωρίσει κατά καιρούς και δημοσιογράφοι, ή παράγοντες της κοινωνίας του θεάματος από τους κάθε έκαστον εργοδότες τους ως  κυλιόμενοι επώνυμοι με υφιστάμενη όμως νομενκλατούρα)  ότι θα λειτουργήσουν και θα αντιμετωπιστούν μακροχρόνια με ανάλογες συνθήκες για την πολιτική την οικονομική ή όποια άλλη νομενκλατούρα του διεθνούς πεδίου του συστήματος από την διεθνή ιεραρχία.
        Θα λειτουργήσουν δηλαδή διαδικασίες ανάλογες με αυτές που λειτούργησαν μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, απέναντι σε πρώην συνεργάτες της κυβέρνησης των ΗΠΑ και των πολυεθνικών της ομίλων όπως στον  όπως στον Παναμά, στο Ιράκ και στη Γιουγκοσλαβία, απέναντι στην εγχώριά μας πολιτικοοικονομική νομεκλατούρα, εν είδει «στημένης λεμονόκουπας» ή «αποδιοπομπαίου τράγου».

Η παγκόσμια πυραμίδα ισχύος και η παγίδευση της εγχώριας ελίτ
       Η μετακύλιση του κοινωνικού κόστους θα συνδράμει στην διεκπεραίωση -που μόλις αναφέραμε- όπου πλέον η Ελλάδα θα αποτελέσει ουσιαστικάένα επίκεντρο μοντέλο  αναδιάρθρωσης της οικονομικής ισχύος στο παγκόσμιο επίπεδο.
       Σε όλη αυτή την διαδικασία αναδεικνύεται η ξετυλιγόμενη -είτε από το παρελθόν είτε σε νέα φάση-  συνενοχή -έστω και με την λογική του ρόλου που υποστηρίζεται από υποβολείς. Θα λειτουργήσει ως ένας παράγοντας κυκλικής παγίδευσης της εγχώριας ελίτ με τραγικές επιπτώσεις. Αυτό θα αντανακλά επίσης μια κορπορατική συνενοχή της κοινωνίας στη διαφθορά, στην ατιμωρησία και στη αδιαφάνεια, [1] με τον ατομικισμό και στην ανέντιμη ιδιοτέλεια που ηθικολογεί και επικαλείται τη νομιμοφάνεια σε όλη την κλίμακα. 

     Λίγο πιο κάτω από την διεθνοποιημένη πλέον πυραμίδα ισχύος [2]  θα λειτουργούν συνθήκες κυκλικότητας θύματος και θύτη αλλά και «προτιμήσεις» όπως αυτές που λειτούργησαν στην διάσωση και που απέβαλλαν τελικά την Lehman Brothers χρησιμοποιώντας την σαν επιχείρημα για την κεφαλαιακή μετακύλιση των διασώσεων των αγορών σε διάσωση των δημοσιονομικών καταστάσεων με επαχθείς αναδιαρθρώσεις της εμπράγματης οικονομίας και κυρίως με μετακύλιση των βαρών στους λαούς και στις κοινωνίες. 

      Το όλο ζήτημα εστιάζεται στο ότι η διαφθορά είναι καθολικά διεθνοποιημένη και οι λίστες αξιολόγησης της διαφθοράς και της αδιαφάνειας είναι καθολικά αναξιόπιστες.[3]  Τα εναλλακτικά ριζοσπαστικά πρότυπα [4] είναι επίσης και αυτά διεφθαρμένα ή εκκολάπτουν μελλοντικές δυναμικές διαφθοράς. Ακόμη και οι επανιδιωτικοποιήσεις δημόσιου πλούτου -όπως συνέβη με τις επαναδυόμενες παλαιόθεν ηγέτιδες δυνάμεις του Υπαρκτού Σοσιαλισμού ή του Τρίτου Δρόμου νεοαναδυόμενες στο πεδίο της οικονομίας και της γεωπολιτικής που αναπτύσσουν- συνεχίζουν να λειτουργούν στο πλαίσιο μιας ολιγαρχικής δυναμικής της εξουσίας και του χρήματος. [5]
       Την ίδια ώρα επειδή οι λαοί δεν ήταν ουδέποτε οι ίδιοι γεννήτορες ιδεολογιών πάσχουν από την κατάρρευση των ιδεολογιών έχοντας πλέον μια εναλλακτική μονόδρομη στενότητα κοινοβουλευτικών επιλογών. Φυσικά οι ριζοσπαστισμοί λειτουργούν ως ένα άλλοθι ολιγαρχικού ολοκληρωτισμού  στο μύλο των εξελίξεων. 

        Δεν υπάρχει Κλασικός λόγος και μέτρο πλέον στους θεσμούς και στους ανθρώπινους παράγοντες. Αυτό το έλλειμμα στο παρελθόν συνιστούσε τη μήτρα έμπνευσης του τραγικού θεάτρου, λόγου και τέχνης αλλά και την τραγικότητα της ζωής στο ανθρωπογενές της βάθρο. Αυτό φυσικά είναι μια ιδιαίτερη επανάληψη εμπειρίας –διεθνοποιημένη αυτή τη φορά- η οποία έχει μια ιδιαίτερη διάσταση για το μέγεθος μιας χώρας όπως η Ελλάδα που δεν διαθέτει πλέον εφεδρείες. 
     Βέβαια, οι μαζικότητες και οι κλίμακες και των ίδιων των μεγάλων δυνάμεων αποτελούν παράγοντες καθήλωσης σε γνώριμες αναχρονιστικές παιγνιακές συμπεριφορές που θα οξύνουν την παγκόσμια πραγματικότητα θα την καταστήσουν πιο τραγική.

     Σε αυτό το πεδίο δεδομένης της εσωτερικής μας πραγματικότητας και της αδυναμίας της πραγματικής παραγωγικής διάρθρωσης της χώρας -επειδή η χώρα έχει αλλοτριωθεί μέσα από την ιδιοτέλεια και την υποκριτική ιδεολογηματικότητα μέσα από μια ρητορική αγωνιστικότητα με μια πραξιακή αδράνεια και στατικότητα μέσα από ασύμμετρες ανοησίες και συγκρούσεις στο πεδίο της πολιτικής ριζοσπαστισμού φονταμενταλισμού και εκσυγχρονισμού ή ομαλότητας- η χώρα θα οδηγηθεί σε έναν βωμό, σε μια διεθνοποιημένη Ιφιγένεια με τη μόνη διαφορά ότι η Ιφιγένεια και η Αντιγόνη ήταν πρόσωπα με αθωότητα, τραγική όπως τραγική θα ήταν η Κορδέλια του Σαίξπηρ στο έργο του «Βασιλιάς Λήρ» ή αντίστοιχα η Οφηλία του Άμλετ και η Δυσδαιμόνα του Οθέλου.

       Η χώρα μπορεί να σωθεί μόνο με ολόκληρη την αλήθεια. Η αποδοχή της αλήθειας –για να μην αποτελεί υποκρισία- θα απαιτήσει θυσίες όχι με οικονομικό πάντα κόστος αλλά με διαφορετική λογική, ποιότητα και κατεύθυνση. Αυτό δεν θα σημαίνει ότι δεν θα συμπεριλάβει την κοινωνία. Με διαφορετικό  μείγμα σε σχέση με τις ελίτ και διαφορετικό φάσμα αναδιαρθρώσεων η χώρα θα χρειαστεί όλο το μέτρο της αλήθειας ή της ευθύνης για να διασωθεί και να αναγεννηθεί σε όλους τους τομείς. Αυτό θα το χρειαστεί αναφορικά και με μας τους ίδιους τους πολίτες και όχι μόνο για τους πολιτικούς και τους διαμεσολαβητές μεταξύ πολιτών και πολιτικών ή για την οικονομική ελίτ η οποία κινείται με την αταραξία των θεσμών και με την συνένοχη νομιμοφάνεια. 

       Το τονίζουμε πάντως ότι πρέπει να λειτουργήσει η κοινωνία σε μια νέα συνολική αφύπνιση και όχι με την λογική ασύμμετρων ριζοσπαστισμών. Οπωσδήποτε θα απαιτηθεί θυσία και παραδειγματικότητα ανάληψης ευθύνης από τον καθένα. Αυτή η ειλικρίνεια δεν θα σταματήσει την ροή της αλήθειας και αυτό όχι με την μορφή της επίκρισης προς τους άλλους. Αυτή η ροή της αλήθειας  δεν σημαίνει επίκριση αλλά πραγματική θεσμική και επικοινωνιακή κινητοποίηση διαφάνεια εγρήγορση και ανάταση.

Η κρίση της αλήθειας
     Το κρίσιμο ζήτημα είναι η κρίση της αλήθειας πέρα από απλοϊκότητες και ιδεολογηματικές, επικριτικές, επικοινωνιακές ή νομιμοφανώς προσχηματικές εξουσιαστικές αδρότητες. [6] 
     Αυτή η αδογμάτιστη αλήθεια της πραγματικότητας ως κυκλοφορία με ποιότητα ερμηνείας και προγραμματικής επίκλησης [7] και τελικώς πολιτικής θα πρέπει να κυκλοφορήσει και να μην εμποδιστεί από τον φόβο μήπως αποκαλυφθεί η ημέτερη ποταπότητα η ημέτερη αθλιότητα του κρίνοντος ή η καθέκαστη  ευθιξία. 
      Όλοι οι «βασιλιάδες» και όλοι οι πολίτες χρειάζεται να σταθούν γυμνοί για να ξανά διαλέξουν ρόλους, για να μεταβούμε σε ένα νέο σκηνικό, σε ένα νέο θέατρο σε ένα νέο τοπίο. 
      Αυτή τη στιγμή η αλήθεια είναι παράλυτη όχι μόνο από την θεσμική αναπηρία και από το θεσμικό Alzheimer αλλά και από την ψυχολογική φοβία της απογύμνωσης της αδιαφάνειας για τις ημέτερες χρήσεις προνομίων και κεκτημένων. Είναι επίσης χαρακτηριστική η αυταπάτη ότι έχοντας εξασφαλίσει συνθήκες επίκρισης των άλλων κερδίζουμε το άλλοθι της αθωότητας και εκφράζουμε την Προκρούστεια «πραγματικότητα» έχοντάς την φέρει στα μέτρα της ιδιοτέλειάς μας.

       Η αυτοκριτική, η αυτογνωσία και η αυτοαποκάλυψη δεν πρέπει να λειτουργεί ως μια παράλυση. Δεν πρέπει να είναι η επίκριση η πρωταρχική βάση της αποκάλυψης της διαφθοράς. Βέβαια, κυρίως η ανταγωνιστικότητα μεταξύ των ισχυρών είναι αναγκαία -για να λειτουργήσει θεσμικά η πραγματικότητα- και για να μην είναι τόσο υπερβολικά καρτελοποιημένη  συγκαλυπτικά όπως είναι πραγματικά στην χώρα μας.  
         Αυτή η αλήθεια και η αποκάλυψη στη συνέχεια πρέπει να λειτουργήσει ως νέα βάση και αφετηρία της «Γενικής Βούλησης» και της Κοινής Ωφέλειας ή του «Κοινού Καλού» για Δημιουργική Εξελικτική Κάθαρση και επανασυντακτικοποίηση της πολιτικής δια μέσου της ολότητας της πολιτικής κοινωνίας, ως Συντακτικής Συνέλευσης που θα διενεργεί πολιτική σεισάχθειας, κοινωνικής δικαιοσύνης και διαρθρωτικής επανεκκίνησης των θεσμών και της ανάπτυξης