Η δικαιοδοσία έχει κατ’ ελάχιστον δύο κλίμακες:
1. Την αντιπροσώπευση σε οριακή σύμβαση. Η οριακή δικαιοδοσία συνδέεται με την απροσδιοριστία των αρχών και των ιδεών στην μορφή τους και συνδέεται με την ολότητα και με το θεμελιώδες. Είναι μια δικαιοδοσία που ανάγεται στην αρχετυπικότητα της δικαιοσύνης. Εκεί ακριβώς πρέπει να υπάρχει η ολότητα της αρχής και του υποκειμένου και όχι η διαμεσολαβητικότητα που υποκαθιστά την ολότητα και που την καθιστά αντικείμενο διακυβέρνησής της. 
        Με αυτή την έννοια το Κοινωνικό Συμβόλαιο η Γενική Βούληση και το Κοινό Καλό συγκροτούν ένα πεδίο προοπτικής αναφοράς από πλευράς της συνείδησης και της ερμηνείας αλλά και της βούλησης σε μια πορεία που βρίσκεται εν τω γίγνεσθαι αλλά θέτει ως όρο της την έσχατη ευθύνη, σε όλους και φυσικά σε αυτούς που είναι κυρίαρχοι διαμεσολαβητές της καθώς η αντιπροσώπευση νομιμοποιείται μόνο ως διαμεσολάβηση ευθύνης και –πρωταρχικά– μόνο έτσι μπορεί  να μνημονεύεται. Στο πεδίο αυτό οι αξίες και οι ιδέες έχουν την ομαδικότητά τους για να έχουν - όπως και τα υποκείμενα - την δικαιοσύνη και την αναλογικότητα της, στην έκφρασή τους, στην πραγμάτωσή τους.   

2.  Την αμεσότητα ευθύνης της ολότητας του πολιτικού υποκειμένου.  Η συνείδηση πρέπει να ανατείνει για να μπορεί να αναλάβει την πληρότητα της ευθύνης της στο πλήρες υποκείμενο, στην ολότητα των υποκειμένων. Έτσι θα μπορέσει να είναι δικαιϊκά λειτουργική ώστε να μπορεί να εγείρει την έσχατη ευθύνη και την πλήρη - καθολική ευθύνη.

         Η δικαιοδοσία λοιπόν έχει δύο βαθμίδες:
Α. την βαθμίδα της αντιπροσώπευσης σε σύμβαση, και  
Β. την βαθμίδα της αμεσότητας του υποκειμένου.

          Έτσι αναδεικνύεται το καθολικό, ως ζώνη ή κλίμακα ευθύνης, είναι η ευθύνη της καθολικότητας. Συνδέεται με το θεμελιακό και οντολογικό μέρος, στον βαθμό που το οντολογικό αναφέρεται στην λειτουργική διαιρετότητα του κόσμου.

       Τόσο για τη δικαιοδοσία, όσο και για την νομιμότητα της σύμβασης, την διαδικασία συμβατοποίησης και ευθύνης θα πρέπει να αποβλέπουμε στο συνολικό πεδίο. Σε τελική ανάλυση αυτό αποτελεί και το πεδίο της έσχατης κρίσης και της έσχατης δικαιοσύνης.  
        Εννοείται ότι πρέπει να αντιμετωπίζεται το κατακερματιστικό θράσος της ιδιοποιημένης συνείδησης. Σε αυτή την περίπτωση η ιδιοποιημένη συνείδηση δεν αποτελεί ένδειξη ελευθερίας και αξίας. Μπορεί να την εκφράζει μόνο αν είναι αναλογική δικαϊκά. 
          Η έννοια του θεσμού εμπεριέχει σαφώς την μη διαιρετότητα. Έτσι, όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε θεσμικές αναγωγές αυτές πρέπει να γίνονται στο σύνολο του υποκειμένου και μιας αρχής.  

         Παράλληλα, με τον ίδιο τρόπο μπορεί να προσεγγιστεί η έννοια της έσχατης κρίσης και τελικά η ανάκτηση μέσα στην οριακή συμβατότητα της αντιπροσωπευτικής εξουσίας και της έσχατης δικαιοσύνης. Η έσχατη κρίση υφίσταται ως όψη της ολότητας, ως κρίση της ολότητας. Υπό την έννοια αυτή εμπλέκει τους πάντες στην ολότητά τους. Αυτό είναι το ορθό σημείο στάσης της συνείδησης για να μην λειτουργούν οι οριακές συμβάσεις ως εκπτώσεις, ως διακινδυνεύουσες εκδοχές της δικαιοδοσίας και της δικαιοσύνης.

        Ας αναφερθούμε όμως και στην εσχάτη προδοσία και την εσχάτη δίκη, το ανάλογο του υπέροχου θεαματικού πεδίου της Καπέλα Σιξτίνα δημιουργημένο από τον Μιχαήλ Άγγελο. Η έννοια του εσχάτου εδώ ταυτίζεται και με το οικουμενικό ως Judicial universale ως παγκόσμια κρίση. Είναι η πιο ανακεφαλαιωτική έννοια της δίκης, από αυτές που αναφέρει στα ποιήματα με πρόζα ο Όσκαρ Ουάϊλντ γύρω από την κρίση της συνείδησης σε ρόλο, στους ιαθέντες από τον Χριστό και στην παλινδρόμησή τους στους ρόλους τους, γύρω από την αλλοτριωτική καθήλωση στην αποσπασματική θεατρικότητα.

        Αναδεικνύεται από τον Ουάιλντ - στον Οίκο της Κρίσης - ότι το πρόβλημα του όντος είναι το πώς αυτό να ανοίξει έναν αγωγό ευρέως διαμετρήματος και μείζονος προοπτικής προς το οντολογικό πεδίο βίωσης και εννοιολόγησης έτσι ώστε αυτό να μπορέσει να απελευθερωθεί από την θεατρική μεταπτωτικότητα.
      Σε αυτό έγκειται η ελευθερία του από την έσχατη προδοσία και απ’ την ανθρωπολογική παλινδρόμηση στο τιτανικό στοιχείο, την επαναβύθιση στον υλισμό, στο «καταραμένο απόθεμα» υπό την όποια εκδοχή του. Υπάρχουν δύο αντίποδες της προσέγγισης στην χρήση των όρων αυτών καθώς τελικά το υλικό ή λειτουργικό παύει να γίνεται πεδίο θεατρικής διασκέδασης και εκτροπής και μετατρέπεται σε ιερό στην προοπτική του οντολογικού.

       Το φυσικό, ανακτάται στο βαθύτερο ψυχολογικό και σε αυτό συνίσταται η βαθιά παγκόσμια κρίση, η έσχατη κρίση, αν θέλουμε να μιλήσουμε με έναν πιο ουσιαστικό τρόπο από τον συνήθη θρησκευτικό τρόπο που έχει μια δραματουργικότητα θεατρική. Αν πάμε επέκεινα της θεατρικής καθήλωσης στο οντολογικό πεδίο όπου τελικά καταλήγουμε, αυτή η παγκόσμια κρίση μπορεί είτε να επιφέρει την καταλλαγή και τον εφησυχασμό είτε να προβληθεί ως αφετηρία για έναν νέο κύκλο πνευματικού εγχειρήματος - ως απελευθέρωση από το πεδίο της Λιλά και της Μάγια - μέσα στο πεδίο όπου το όνειρο ανακτάται στον Λόγο και ο Λόγος ανακτάται στο όνειρο και έτσι ανοίγεται ο δρόμος της οντολογικής ταύτισης.

       Είναι παράδοξο αλλά ξεκινήσαμε αυτό το κείμενο κάτω από την προοπτική μιας αναφοράς στο γεγονός ότι -στο πολιτικό, ιστορικό, πολιτισμικό, συστημικό επίπεδο- πολλές φορές γίνονται οριακοί αποσπασματικοί χειρισμοί διαμεσολάβησης και αντιπροσώπευσης σε συμβάσεις που υπερβαίνουν την δικαιοδοσία. Ανάλογοι χειρισμοί γίνονται επίσης στο θρησκευτικό πεδίο οι οποίοι έχουν περιορισμένη δικαιοδοσία, νομιμότητα και δικαιοπρακτική πραγματικότητα και εγκυρότητα και όπου η διαπιστωτικότητά τους είναι πολύ περιορισμένη και είναι με όρους ενός θεάτρου κέρδους και δρομολογούν συμβάσεις που έχουν μια πειρατική φύση.

      Τέτοιους όμως χειρισμούς κάνει και το ίδιο το άτομο στην καθημερινότητά του ή στον βίο του και έτσι το να αναχθεί το θέμα στο πνεύμα του νόμου είναι εξαιρετικά δύσκολο. Επιχειρήσαμε λοιπόν μέσα από αυτή την αφορμή αυτής της διαιρετοποίησης της διαμεσολάβησης και της δικαιοδοσίας να έρθουμε σε ένα καθαρό πεδίο αρχετύπων και εννοιών, σε ένα καθαρό οντολογικό πεδίο για να θεραπεύσουμε αυτή την σχισματικότητα μεταξύ ευθύνης, δικαιοδοσίας και δικαιοπραξίας, μεταξύ της ουσιαστικότητας και της σκοπιμότητας στην οντολογική έκφραση μας και την χρονική ή τροπική έκφρασή της μέσα στις συνθήκες. Επιχειρήσαμε να δούμε αυτά τα θέματα ουσιαστικά οντολογικά πέρα από το θέατρο της επικαιρότητάς τους.

         Σε τέτοια μείζονα θέματα πρέπει να εφαρμόζεται η έσχατη λογική η έσχατη αιτία ultima ratio υπό την έννοια της έκφρασης του πνεύματος στο υποκείμενο και την ιστορία. Αυτό υποδηλώνει μια ιδιαίτερα δραματική κρίση αυτοπερισυλλογής, καταστροφής, αποδόμησης, αφαίρεσης ή απόδοσης.  

       Είναι μια κρίση ζωής των ιδεών. Μέχρι την αιτία θα περάσουν τα πάντα για να ανακτήσουν τον χαρακτήρα της αρχής και της ιερότητας για να πραγματώσουν το Είναι, μέσα και από την κατάλυση του χρόνου ή την ιστορικότητα, με όλη την φασματική τους δυναμική, ως μαρτυρία ύπαρξης, ως μαρτυρία ζωής και ενέργειας.