Μία απ’ τις μείζονες ανάγκες που ανέκυψαν μέσα από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η ανάγκη της καλής θέλησης. Η ανάγκη μέσα από αυτή την θέληση να δούμε με νέο τρόπο τον εαυτό μας και τους άλλους, να εκφράσουμε μια νέα δυναμική και πρόθεση, να εξανθρωπίσουμε περισσότερο τα κίνητρά μας. Η επίκληση όμως της καλής θέλησης υπό την αοριστία μπορεί να αποβεί και μια μη αποδοτική προσέγγιση. Η καλή θέληση πρέπει να είναι και ισχυρή και να συγκεκριμενοποιείται σε στόχους ενώ παραμένει σαν γενική και καθοριστική διάθεση. Για παράδειγμα τι σημαίνει καλή θέληση από ένα κράτος-έθνος σε ένα άλλο κράτος-έθνος ή ξεπερνώντας την έννοια αυτή του κράτους-έθνους απέναντι σε μια άλλη πολιτική συλλογικότητα; Τι σημαίνει όταν ακριβώς κυριαρχούν τα ίδια φονταμενταλιστικά αντανακλαστικά και απ’ τις δύο πλευρές στο πλαίσιο του ανταγωνισμού των εικόνων του εχθρού, στο πλαίσιο των διαφορών των συμφερόντων και της ισχύος;