Αυτό τον μήνα κλείνουν 25 χρόνια από τότε που καθόμουν απέναντι από τον Ρόναλντ Ρίγκαν στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας για να διαπραγματευτούμε μια συμφωνία που θα μείωνε και τελικά θα απάλειφε ως το 2000 τα πυρηνικά οπλοστάσια των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ενωσης. Παρά τις διαφορές, ο Ρίγκαν κι εγώ είχαμε την ίδια ακράδαντη πεποίθηση ότι οι πολιτισμένες χώρες δεν πρέπει να αναδεικνύουν τόσο βάρβαρα όπλα σε κεντρικό άξονα της άμυνάς τους. Αν και δεν πετύχαμε τις υψηλές μας προσδοκίες στο Ρέικιαβικ, η σύνοδος κορυφής θεωρήθηκε, σύμφωνα με τον Ρίγκαν, «μείζον σημείο καμπής στην προσπάθεια για να έναν ασφαλέστερο κόσμο».

        Στις 5 Φεβρουαρίου 1958, ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ λαμβάνει το χρίσμα του πρώτου προέδρου της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας, που ίσως αποτελεί τη σημαντικότερη απόπειρα να γίνει πραγματικότητα το όνειρο του Παναραβισμού. Η ηγετική φιγούρα του Νάσερ, αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ των δύο χωρών της Ένωσης –της Αιγύπτου και της Συρίας– αλλά ο Αιγύπτιος πολιτικός δε θα καταφέρει να κρατήσει τα δύο κράτη ενωμένα για περισσότερα από 3,5 χρόνια.

       Βρισκόμαστε συνεχώς μπροστά σε διενέξεις και συγκρούσεις. Οι συγκρούσεις στο εσωτερικό της Αιγύπτου -μεταξύ διαδηλωτών και του καθεστώτος του Μουμπάρακ- για το μέλλον της χώρας  αποτελούν μέρος της ανατροφοδοτούμενης συγκρουσιακότητας του ανθρώπου.
        Στην ιστορία, υφίσταται ένα διαρκές φαινόμενο πολιτικής αντιστροφής ρόλων, του οποίου η βάση είναι η ύπαρξη μιας μεροληπτικής αντίληψης του δικαίου. [1]

         Η ισχύς αναζητείται τόσο για την «επίτευξη της διάρκειας» όσο και ως πεδίο ικανοποίησης των αρεσκειών, μια από τις οποίες είναι η ίδια η εξουσία. Πρωταρχική αρέσκεια είναι η αρέσκεια της διάρκειας. Η αρέσκεια της διάρκειας όμως είναι βαθιά συνδεδεμένη τόσο με τα  πρότυπά μας ταύτισης όσο και με την ταυτότητά μας.  

        Στην ανάδυση της ισχύος -υπό την έννοια ακόμη των νέων ποιοτήτων ή των ιδιοτήτων ακόμη και στον πολιτισμό- υπάρχουν διαφορετικά μοντέλα:
1. Το μοντέλο της επαναλαμβανόμενης κίνησης στο οποίο θεωρείται αδύνατη η επανάληψή της ίδιας στρατηγικής από μέρους του ίδιου παίχτη. Συχνά προεξοφλείται ότι ο αντίπαλος θα έχει προνοήσει τα σωστά αντίμετρα σε όλες τις στρατηγικές που έχουν επιχειρηθεί στο παρελθόν και συνεπώς έχουν συμπεριληφθεί στη στρατηγική πρόνοια, οι εμπειρίες από τις αστοχίες του παρελθόντος. Αυτό όμως δεν συμβαίνει συνήθως και έτσι όταν επαναλαμβάνεται μια στρατηγική κίνηση του παρελθόντος και ο αντίπαλος έχει προεξοφλήσει τη μη επανάληψή της αιφνιδιάζεται.

        Μέχρι τώρα παραμέναμε σε ένα ανθρωπολογικά αναλλοίωτο παιχνίδι ισχύος σύμφωνο με τον κύκλο που παρουσιάζει στον «οίκο της κρίσης» ο Όσκαρ Ουάϊλντ. Τελικά τα έθνη μάθαιναν πολύ αργά το ένα μετά το άλλο -όπως και οι θρησκείες- τα επαναλαμβανόμενα μαθήματα και τα συμπεράσματα που έπρεπε να έχουν συναγάγει από τις προηγούμενες ιστορίες τους και από την ιστορία των προηγούμενων από αυτούς.

        Θα εξετάσουμε παρακάτω μια ιδιαίτερη παθολογία της ισχύος καθώς αυτή βρίσκεται πάντα σε ένα καθεστώς εξάρτησης. Αναφερόμαστε σε ένα διπολικό παράδειγμα ισχύος το οποίο στη συνέχεια επαναλήφθηκε και ξεδιπλώθηκε στρατηγικά στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
        Το πρώτο παράδειγμα είναι από τους Ναπολεόντειους πολέμους με τη διάσημη μάχη του Αούστερλιτς (1805 μ.Χ) όπου ο Ναπολέοντας είχε προεξοφλήσει την έπαρση του Τσάρου και των άλλων ηγετών που συμμετείχαν επικεφαλείς των στρατευμάτων των αυτοκρατοριών τους ή των βασιλείων τους. Διαμέσου της αξιολόγησης της έπαρσης προεξόφλησε δύο βασικά λάθη:

        Στην ιστορία πάνω από όλα εμφανίζεται η ανάγκη μιας μεγάλης -κατά καιρούς- ανθρωπολογικής μεταβολής και κρίσης. Αυτή έχει αποτυπωθεί και μυθολογικά υπό την έννοια της δοκιμασίας των θεών και της δυσαρμονίας του ανθρώπινου με το θείο κόσμο. Υπάρχουν διαφορετικές μυθολογικές εκδοχές πάνω σε αυτό το σημείο: η ελληνική και η βιβλική εκδοχή εκλαμβάνεται ως ταυτόχρονα τόσο ως δοκιμασία όσο και ως δυσαρμονία.   

        Δυσαρμονία έχουμε στην μυθολογία της Μεσοποταμίας με το μύθο του κατακλυσμού στο έπος Γκίλγκαμες. [1]  Μια επίσης ανάλογη έχουμε στις βιβλικές γραφές.