|
Σε αυτή την αντίληψη συνηγορούν βασικές διευρύνσεις της επιστημονικής σκέψης όπως: Η μία αφορά την αναγνώριση της σημασίας της συμβιωτικότητας των μορφών ζωής στην εξέλιξη του φαινομένου της ζωής. Ότι δηλαδή το φαινόμενο της ζωής, εξελίχθηκε μέσα από διαδικασίες αυξανόμενης συμβιωτικότητας απλούστερων μορφών ζωής. Από την βασική μονοκύτταρη μονάδα ζωής μέχρι τον άνθρωπο. «Η ιδέα των ειδών προϋποθέτει την συμβίωση». [1] Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την χωριστική στάση του ανθρώπου απέναντι σε όλα τα είδη ακόμη και στο δικό του.
Η δεύτερη συνειδητοποίηση αφορά την αναγνώριση, από την επιστημονική κοινότητα, μετά «από την Διακήρυξη του Άμστερνταμ το 2001», «ότι η Γή είναι μια αυτορυθμιζόμενη οντότητα», [2]. Αφορά επίσης την αναγνώριση της ύπαρξης εκπληκτικών για την ανθρώπινη νόηση σύνθετων λειτουργιών μέσα στο οικοσύστημα, όπου ολοκληρώνουν συνεχώς συμπληρωματικά όλες τις επιμέρους μορφές ζωής, σε ένα εξελισσόμενο όλο. Οι μορφές ζωής που δεν είναι εξελικτικά συμβιωτικές και συμπληρωματικές, απορρίπτονται από την διαδικασία φυσικής επιλογής. Κάθε διατάραξη της ισορροπίας προκαλεί μη γραμμική αποσταθεροποίηση. Κάτι που προκαλεί τρόμο στους «ψαγμένους» επιστήμονες που αναλογίζονται τις καταστροφικές συνέπειες της ανθρώπινης καταστροφικότητας.
Έτσι, οι άνθρωποι, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να μην αναγνωρίσουν θεσμικά και νομικά τα δικαιώματα των ζώων, νομιμοποιώντας βάναυσες και εγκληματικές ατομικές και συλλογικές ανθρώπινες πρακτικές, χωρίς την λογοδοσία στα εντεταλμένα από τον ανθρώπινο πολιτισμό δικαστικά όργανα. Βέβαια σήμερα ο νόμος απαγορεύει τον άσκοπο βασανισμό των ζώων, και ας τα θεωρεί ακόμη πράγματα ή ανθρώπινη ιδιοκτησία.
Επίσης η άρνηση του ανθρώπου να αναγνωρίσει δικαιώματα στις άλλες μορφές ζωής πέρα από αυτά που αφορούν αυστηρά την επιβίωσή του, δεν τα αναιρεί! Το θαύμα της ζωής υπερβαίνει τόσο πολύ την ανθρώπινη νόηση ώστε αυτή μόνο να ωφεληθεί έχει από την αποκόμιση μαθημάτων εξελικτικής συμβιωτικότητας, καινοτομίας, πλουραλισμού κλπ από τις διαδικασίες της ζωής.
Με άλλα λόγια, ζούμε μέσα σε μια θάλασσα αμέτρητης ποικιλίας και εξαιρετικά ανεπτυγμένων ικανοτήτων προσανατολισμού, όρασης, ακοής, όσφρησης, διαίσθησης, κοινωνικότητας κλπ εξελισσόμενων έμβιων όντων, διαρκώς ολοκληρωνόμενων σε ένα αυτορυθμιζόμενο όλο, τα οποία υπάρχουν είτε εμείς τους δίνουμε σημασία είτε όχι, είναι θαυμαστής ανάπτυξης και έχουν την δική τους προς το παρόν σχεδόν άγνωστη συμβιωτική πορεία εξέλιξης.
Για ένα συμβιωτικό ψυχισμό ανάμεσα στα ένστικτα, την καθαρή λογική και την αγάπη
-Τι μας συμβαίνει όμως και περνά απαρατήρητη η θαυμαστότητα του φαινομένου της ζωής; Γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά, την ποικιλία την φαντασία των μορφών ζωής που μας περιβάλλουν; Αφού υπάρχουν γιατί δεν γίνονται αντιληπτές;
-Γιατί η προσοχή μας είναι στραμμένη κυρίως στα προβλήματά μας. Συνήθως αυτά είναι συναισθηματικά ή προβλήματα κοινωνικής αναγνώρισης, ή επαγγελματικά και άρα επιβίωσης. Όλα σχετιζόμενα άμεσα με το ένστικτο αυτοσυντήρησης, το ένστικτο της αγέλης και το ένστικτο της αναπαραγωγής, σε τελευταία ανάλυση όλα σχετίζονται με τον απωθημένο και ανομολόγητο φόβο του θανάτου. Αυτό αποτελεί την κληρονομιά της εξελικτικής διαδικασίας της ανθρωπογένεσης.
Ο ανθρώπινος νους, αναπτύχθηκε μέσα σε ένα αρχέγονο ψυχισμό μειονεξίας απέναντι στις άλλες μορφές ζωής, ως ανθρώπινο όπλο απέναντι στην τρομακτική απειλή που αποτελούσε γ’ αυτόν το περιβάλλον του, δεδομένου των φυσικών μειονεκτημάτων του απέναντι στα άλλα ζώα. [3] Αυτό σημαίνει ότι αυτή η μη καταγραφή του θαύματος της ζωής και άρα η άρνηση αναγνώριση δικαιωμάτων σε αυτήν, είναι αποτέλεσμα μιας αρχέγονης αντανακλαστικής φοβικής αντίδρασης της προσοχής σε κάθε τι «ξένο» που βρίσκεται έξω από τον ζωτικό περίγυρο. Αυτό εξηγεί παρατηρήσεις της επιστήμης επάνω στην ανθρώπινη συνείδηση όπως ότι «βλέπουμε ότι θέλουμε να πιστέψουμε. Και στρεφόμαστε μακριά από πράγματα που είναι πολύ ξένα ή πολύ δυσάρεστα» (Candace Pert, Ph.D.) [4]
Ένας άλλος παράγοντας που σχετίζεται άμεσα με τα παραπάνω είναι ότι η αναγνώριση δικαιωμάτων στα όντα, σημαίνει αυτοπεριορισμούς στις τυφλές μηχανικές συνήθειες και πρακτικές ζωής και την ηθική υποχρέωση της αβλάβειας και της προσφοράς υπηρεσίας στη ζωή. Κάτι που μας φέρνει σε τριβή με την ισχυρή τάση του βολέματός μας, με την κούραση, την αίσθηση φθοράς και συνεπώς για άλλη μια φορά με τον φόβο.
|
