Η ανάγκη για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος.

       Η ανάγκη για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος σε τοπικό και διεθνές επίπεδο υπό τις ευρύτερες δυνατές διαστάσεις όχι μόνο συνδικαλιστικά αλλά βαθιά κοινωνικά, σαν ένα κοινωνικό μέτωπο, είναι πρόδηλη, ιδιαίτερα μάλιστα μετά από τις επαχθείς πολιτικές για τις κοινωνίες και για την αντιμετώπιση της πρόσφατης οικονομικής κρίσης. Η κοινωνία της εργασίας υπό την ευρύτερη έννοιά της πρέπει να ανασυγκροτήσει τη πολιτική δύναμή της, βγαίνοντας από την παγίδα του καταναλωτισμού και του καταναλωτικού  κατακερματισμού της μέσα από την κοινωνία του θεάματος και τη λειτουργία της σε σχέση με τη δυναμική συγκρότησης ενός πολιτικού - κοινωνικού - ιστορικού υποκειμένου. Έτσι θα μπορέσει να προβάλει σχεδιασμένα συνεργατικά και αποτελεσματικά τις προσεγγίσεις της για το μέλλον, να γίνει μια δύναμη έκφρασης προοδευτικού σχεδιασμού και δημοκρατικής ανασυγκρότησης της πολιτικής, αλλά ακόμη και του πολιτισμού.

        Χρειάζεται ένας ολοκληρωμένος Γκραμσιανός υπό νέους όρους ανασχεδιασμός για να μπορέσει να απελευθερωθεί η κοινωνία της εργασίας από τη μία από τον πολιτικό και από την άλλη από τον καταναλωτικό ή πολιτιστικό κατακερματισμό της, μέσα από τις υποσχέσεις για την ατομική μέθεξη στο μεγάλο καταναλωτικό όνειρο ή για τη συμμετοχή στο life style της Αργόσχολης Τάξης έστω και διά του θεάματος, θα πρέπει να διαμορφώσει μια συγκροτημένη πραγματιστική και εξελισσόμενη προτυποποίηση της ζωής. Θα πρέπει να διαμορφώσει δηλαδή νέα πρότυπα ζωής και σχέσεων, να γίνει εκφραστής ορθών ανθρώπινων σχέσεων και μιας διαφορετικής ποιότητας στο σύστημα έτσι ώστε να ξεμαγέψει τον εαυτό της.

        Έτσι θα ξεμαγέψει το σύγχρονο άνθρωπο από τον κατακερματιστικό και παρασιτικό καταναλωτισμό, ώστε να μπορέσει να συνδυάσει την ανάγκη για την πράσινη ανάπτυξη, που σημαίνει και μείωση της ζήτησης, με όρους μιας δίκαιης ευημερίας και μιας πολιτισμένης ευτυχίας με βαθιά κοινωνικά και οικολογικά χαρακτηριστικά. Αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία της εργασίας πρέπει να γίνει εκφραστής, φορέας και διαμορφωτής ενός νέου πολιτισμικού προτύπου και φορέας επίσης της εκπαίδευσης, της αυτομόρφωσης των κοινωνιών και της ανθρωπότητας σε νέες γραμμές, που θα διαμορφώνουν ορίζοντες πνευματικής ασφάλειας, μείωσης του φόβου, ελευθερίας και μερισμού. Η ανασυγκρότηση λοιπόν δεν μπορεί να λειτουργήσει επιμεριστικά σε θέματα μόνο οικονομικά και συνδικαλιστικά - οργανωτικά, θα πρέπει να έχει ένα τεράστιο και συνθετικό πολιτιστικό και κοινωνικό μέτωπο, που θα είναι το μέτωπο της απελευθέρωσης και της κοινωνικότητας του ανθρώπου.