Οι κάτοικοι του Τζάρροου μετά από μια απεγνωσμένη προσπάθεια επιβίωσης και μετά από αλλεπάλληλες εκλύσεις βοήθειας -που οδήγησαν και στην επίσκεψη του βασιλιά της Αγγλίας- αποφάσισαν να κάνουν τον Οκτώβριο του 1936 [1] μια ηρωική συνεχή πεζοπορία εκατοντάδων χιλιομέτρων προς το Λονδίνο για να δηλώσουν την ανάγκη τους για κοινωνικά οικονομικά μέτρα. Η συρρίκνωση όμως του κοινωνικού κράτους αποτελούσε πολιτική επιλογή της τότε κυβέρνησης παρόλη την αυξανόμενη ανεργία και χρεοκοπία των επιχειρήσεων.

Η κυβέρνηση του Στάνλεϋ Μπάλντουιν δεν μπόρεσε να δώσει καμία απάντηση και εξέφρασε την αποστροφή της στους πολίτες του Τζάρροου. Το μόνο που προσφέρθηκε ήταν ένα τσάι παρηγοριάς από πλευράς της αντιπολίτευσης στο τέλος αυτής της χειμαζόμενης πορείας και ένα εισιτήριο επιστροφής από την κυβέρνηση.

Πολιτική βαρηκοΐα και εκκωφαντικές συνέπειες
Ο «δρόμος του Τζάρροου» αποτελεί ένα διαχρονικό σύμβολο.  Οι πολιτικοί της εποχής υιοθέτησαν αυτό που θεωρούνταν από τους εξουσιάζοντες ως «μονόδρομος» της οικονομικής πραγματικότητας, ως «μονόδρομο κοσμοείδωλο», δεν ενδιαφέρθηκαν να δώσουν μια δίκαιη και βιώσιμη απάντηση στην κρίση.

Δημιουργήθηκε ένας ολέθριος συνδυασμός από:

α. την  επιβολή των παράλογων οικονομικών όρων συνθήκης των Βερσαλλιών -όπως σωστά είχε διαβλέψει ο Κέυνς [2]

β. την ανοησία του οικονομικού κοσμοειδώλου της αγοράς με την συνέργεια της οικονομικής κρίσης.

Από την αγνόηση κάθε ανεπιτυχούς διαμαρτυρίας  -που το Τζάρροου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα- και κάθε έκφρασης δυσαρέσκειας για την βαρηκοΐα της πολιτικής, η ανθρωπότητα οδηγήθηκε στους εκκωφαντικούς ήχους των πυροβόλων, των βομβών, των πολεμικών μηχανών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και στην φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Όλα αυτά γιατί δεν υπήρχε κανείς να ακούσει έγκαιρα τους πολίτες του κάθε Τζάρροου και γιατί οι πολίτες όταν βίωναν την οικονομική ακμή αγνοούσαν τον ψιθυριστή των ήσυχων καιρών και του αγοραίου εφησυχασμού που τους μιλούσε για την παροδικότητα όλων των καταστάσεων ακόμη και της ισχύος. [3]

Πρέπει άραγε στην σύγχρονη εποχή μας να ξαναζήσουμε μεγάλες καταστροφές για να συνειδητοποιήσουμε ότι ο κόσμος δεν μπορεί να ζήσει μόνο με την οικονομία και ότι η πολιτική έρχεται για να την συμπληρώσει; Όπως είπε και ο Χριστός στο Ευαγγέλιο «δεν έγινε ο άνθρωπος για το Σάββατο. Έγινε το Σάββατο για τον άνθρωπο».

Θα υπάρξουν άραγε τώρα αυτοί που θα ακούσουν την βουβή ανάμνηση του Τζάροου, την αναβίωση του φαντάσματος της κρίσης πάνω από τον κόσμο;

Στον δρόμο μιας ανασυντακτικής πολιτικής

1. Όπως οι επιχειρήσεις χρησιμοποίησαν τα κίνητρα του άκρατου ανταγωνισμού για να βγουν από την ύφεση -ακόμη και με την εκδοχή της αποδόμησης της παραγωγικής-
2. Όπως οι πολιτικοί εκδήλωσαν μια εξαιρετική βαρηκοΐα που συνταράχθηκε από την εκκωφαντική φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στα πεδία των μαχών, της πείνας των στρατοπέδων συγκέντρωσης.
3. Έτσι φαίνεται και τώρα να επαναλαμβάνεται σαν τραγωδία και φάρσα η ίδια υπόθεση θυμίζοντας και τον Σαντιαγιάνα [4] και τον Μαρξ [5] και καθέναν που παραπέμπει στην απαιδευσία της πολιτικής αλλά και των κοινωνιών.