Φωτό:Wikimedia

       Πως συνδέονται το Συμπόσιο του Πλάτωνα, ο ελιτίστικος κορποτατισμός, η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία και την διαφθορά, η στελεχιακή ανεπάρκεια της πολιτικής και η πανουργία μιας ολιγομελούς αλλά πολύ ισχυρής  ελίτ; Η «σκιά» της δημοκρατίας την οποία ζούμε σήμερα, μπορεί να απεικονιστεί με την μορφή μιας πυραμίδας.  Μήπως για την υπέρβαση της φαραωνικής  διάρκειας εξουσίας του «δαιμονικού αόρατου χεριού» της πανουργίας μιας ολιγομελούς  ελίτ εξουσίας είναι αναγκαία μια «νέα Σεισάχθεια για όσους έχουν ανάγκη»;

Η πυραμίδα της στρεβλής υπανάπτυξης ή της ανυπαρξίας της δημοκρατίας
        Όλο και πιο πολύ αποκαλύπτεται η πυραμίδα ανυπαρξίας της δημοκρατίας μια και στην ουσία αυτό οδηγεί στον αργό θάνατο του κοινοβουλευτισμού όπως τον ξέρουμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι η αντιπροσώπευση θα καταλήξει να είναι άχρηστη. Yπάρχουν εξάλλου και οι παραδοξολογικές ρήσεις γύρω από το ζήτημα της δημοκρατίας ανάλογες με αυτές που υπάρχουν και για τις θρησκείες.  Για παράδειγμα και για τον Χριστιανισμό συχνά υπήρξε μια δυναμική τραγικής ηθικής εκτροπής και ανήθικης νομιμοποίησης ιστορικών κακοηθειών, δηλαδή κακοηθειών, που εκφράστηκαν στην πράξη υπό τους όρους και υπό το σχήμα αξιακών θρησκειών ή ηθικών και θεσμικών συστημάτων όπως πρέπει επίσης ναι είναι και η «δημοκρατία».

1. Το πρώτο σημείο της πυραμίδας : το θεσμικό της έλλειμμα.
       Πρώτα από όλα λοιπόν στην πυραμίδα της ανυπαρξίας και της στρέβλωσης της δημοκρατίας υπάρχει το θεσμικό της έλλειμμα. Το θεσμικό της έλλειμμα είναι επίσης συνάρτηση και του ελλείμματος ιδεών της πολιτικής, της δημοκρατίας, της θεωρίας της πολιτικής και του έργου της. Αυτό το έλλειμμα αντανακλάται και λειτουργεί και ως πολιτισμικό έλλειμμα και συνδέεται με δεύτερο βασικό σημείο, με την ενδογενή πολιτισμική και συνειδησιακή παγίδευση των πολιτών ή των ανθρώπων.

      Κατά κάποιο τρόπο έχουμε τους πολιτικούς που μας αναλογούν. Στην μια περίπτωση μας αναλογεί ένας  συντηρητικός και μοναρχικός «Λεβιάθαν» -από ανθρωπολογικής και όχι μόνο- άποψης. Στην άλλη περίπτωση μας αναλογούν δημοκρατικές-προοδευτικές συστημικές προσεγγίσεις αλληλοεξισορρόπησης όπως αυτές του Κάντ .

       Η συστημική πολιτισμική και συνειδησιακή παγίδευση του ανθρώπου -η αλλοτρίωσή του- έχει πολύ μεγάλο βάθος και δεν έχει τις ρίζες της μόνο στην οικονομία. Πολύ ορθά ο Ποσειδώνιος ο φιλόσοφος της Μέσης Στοάς παρατηρεί ότι οι άνθρωποι τελικά θα συγκρουστούν και θα έχουν διαμάχη ακόμη και αν τους αφαιρέσει κανείς το χρήμα, χρησιμοποιώντας ακόμη και πέτρες, παρά τη μυθική καταγωγή τους στον μύθο του Δευκαλίωνα από αυτές. Θα ερίζουν και «θα κατηγορούν ο ένας τον άλλο για τον τόπο και για τον χρόνο καταγωγής τους», γι’ αυτό εξάλλου αναδεικνύουν τις δογματικές διαφοροποιήσεις τους.
       Σε αυτό φαίνεται να συναινεί και η σύγχρονη ψυχανάλυση. Ενδιαφέρον έχουν επίσης οι ανταλλαγές επιστολών μεταξύ του Φρόιντ και του Αϊνστάιν σχετικά με την ειρηνικότητα του ανθρώπου και ενόψει των γεγονότων του Μεσοπολέμου. Αυτές οι επιστολές, αναδεικνύουν έναν  παρεμφερή προβληματισμό με αυτόν του Ποσειδώνιου. 
      Υπάρχει δηλαδή μια θεμελιώδης εριστικότητα, που προσπάθησε να μας την κωδικοποιήσει πολύ συνοπτικά σε έναν σχηματικό μύθο ο Εμπεδοκλής και υπό άλλη έννοια στο Συμπόσιό του ο Πλάτωνας.

      Μην υποτιμάμε το γεγονός, αυτό γιατί εδώ σε αυτό το σημείο βλέπουμε και την δυναμική της πολιτισμικής παγίδευσης που υφίσταται η νέα γενεά. Μέσα από μια κυλιόμενη πολιτισμική και ψυχολογική ενδογενή παγίδευση πέρασαν γενιές κατανάλωσης και νέας «κουλτούρας» ή πολιτισμού, που εισέδυσε - και αυτό είναι το ενδιαφέρον –αρχικά ως κουλτούρα αμφισβήτησης και εναλλακτικότητας, για να γίνει υποπολιτισμός αγοραίας ενσωμάτωσης.
      Αυτή η κουλτούρα under ground και «ανανέωσης» με «θετικές» επιδράσεις δείχνει να έχει μια βαθιά φθίνουσα απόδοση ως προς την θετικότητά της, και σε τελική ανάλυση, να αποκλείει τις ποιοτικές οικονομίες κλίμακας στην συγκρότηση πολιτικού υποκειμένου στις γενεές και διαγενεακά.

2. Το δεύτερο σημείο της πυραμίδας εκτροπής του κοινοβουλευτισμού, της πυραμίδας ανυπαρξίας της ουσιαστικής δημοκρατίας βρίσκεται στην πελατειακή και επικοινωνιακή εκτροπή, όπου αναπτύσσεται αφενός μεν ένας εσωτερικός ελιτίστικος κορπορατισμός και ταυτόχρονα μια επικοινωνιακή διαμεσολάβηση που συνδέεται με την ιδιωτικότητα και με την κρατική επίσης διαχείριση της επικοινωνίας, της δημοσιογραφίας και των πολιτισμικών ακόμη προτύπων.

3. Το τρίτο σημείο, θα λέγαμε, που προσδιορίζει την βάση της πυραμίδας είναι η εναλλακτική πλασματικότητα, η πλασματικότητα δηλαδή της εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία, όταν ακριβώς αυτή η εναλλαγή δεν έχει τις δυνατότητες της ουσιαστικότητας.

4. Το τέταρτο σημείο συνδέεται με το ιδεολογικό και επικοινωνιακό είδωλο που προβάλλει ταυτόχρονα, που λειτουργεί και αναδεικνύεται μέσα από την υποκριτική εναλλαγή -μεταξύ κριτικής και εξουσίας- κομμάτων στην εξουσία.
     Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια εναλλαγή ρόλων στην διαφθορά που αναδεικνύει μια διαχειριστική μονόδρομη δέσμευση. Εμφανίζεται μια μονόδρομη δέσμευση, η οποία λειτουργεί με την πολιτική ενός μαζικού πολιτικού κόστους από έλλειψη συστημικότητας στους ίδιους τους πολίτες.

5. Το πέμπτο σημείο είναι το βάθος της πολιτικής κρίσης, των πολιτικών και της ανεπάρκειάς τους και το βάθος της κρίσης του πολίτη. Είναι ένα κοινό βάθος, ένα σημείο, στο οποίο συναντώνται όλες οι πλευρές μαζί με το διαμεσολαβητικό σύστημα μεταξύ τους που παγιδεύει σε μια μονόδρομη κατεύθυνση. Είναι το έλλειμμα υποκειμένων ή η στελεχειακή ανεπάρκεια της πολιτικής σε όλους τους πυλώνες της.

6. Το έκτο σημείο είναι ότι είναι καταδικασμένες και οι δύο εναλλακτικές. Αυτό είναι ένα επόμενο σημείο. Και οι δύο εναλλακτικές δυναμικές κυλίονται ως πλασματικότητα. Μπορεί να είναι και παραπάνω από δύο οι κομματικοί παίκτες. Όμως στο πεδίο το πραξιακό οδηγούνται μακροχρόνια σε αποτυχία, σε αποτυχία του συστήματος. Δηλαδή οι βραχυχρόνιες επιλογές και  εναλλακτικότητες με την πλασματικότητά τους ταυτόχρονα είναι ιστορικά καταδικασμένες σε μια μακροχρόνια αποτυχία η οποία δεν έχει πάτο.
      Είναι εδώ, θα λέγαμε, το βάθος της πυραμίδας. Είναι η μακροχρόνια αποτυχία και ανεπάρκεια, η βεβαιότητα μιας εμβάθυνσης της κρίσης παρά τις παραισθήσεις των υποσχέσεων και των φάσεων ανάκαμψης και των ήσυχων καιρών που μεσολαβούν των τραγικών τεκτονικών εκρήξεων. Είναι το μακροχρόνιο συστημικό έλλειμμα, η μακροχρόνια συστημική ανισορροπία. 

       Πρέπει να αναγνωρίσουμε ίσως ότι το πολιτικό τοπίο έχει μια τεκτονική δυναμική μετατοπίσεων, που δεν μας επιτρέπει να παγιδευτούμε σε μια συγκεκριμένη φάση αισιοδοξίας. Έχει βέβαια και αυτή η δυναμική την γονιμότητά της. Παράλληλα, υπάρχει η γεωγραφική εναλλακτικότητα η οποία δημιουργεί μια πρόσθετη αμηχανία στα πολιτικά σώματα. Έτσι βλέπει κανείς να χρεώνονται την κρίση εναλλακτικά σοσιαλδημοκράτες και οικολόγοι πράσινοι, μετά οι χριστιανοδημοκράτες και φιλελεύθεροι με ομοιότητες. Ταυτόχρονα, βλέπει κανείς όλες τις πιθανές υβριδικές πολιτικοοικονομικές μορφές κυβερνήσεως και οικονομίας όπως η Κινέζικη.

      7.  Η κορυφή της πυραμίδας. Στο πάνω σημείο θα έλεγε κανείς της κατοπτρικής πυραμίδας ή αυτού του τρισδιάστατου σχήματος, υπάρχει μια μακροχρόνια πανουργία μιας ελάχιστης ελίτ, η οποία δεν έχει αντιμετωπιστεί ποτέ τελεσίδικα, γιατί ακριβώς δεν υποστηρίζεται κάτι τέτοιο από ανθρωπολογικούς παράγοντες σε μαζική κλίμακα.

       Υπάρχουν δηλαδή μείζονες χειριστές των αγορών αλλά και της πολιτικής δύναμης. Υπάρχει συνδυασμένα και ταυτόχρονα μια οικονομική, επικοινωνιακή και πολιτική υπεραξία και όχι μόνο  μια οικονομική. Το σίγουρο είναι ότι στην παρούσα φάση μπορούμε να μιλήσουμε για τους κυρίαρχους συντελεστές, τους χειριστές των αγορών.
        Οι «αγορές» δεν είναι αγορές και λειτουργούν μακροχρόνια με την κυρίαρχη πανουργία ελάχιστων παικτών, που έχουν βέβαια τους «παπαγάλους» τους, τους μίμους, τους κόλακες και τους αυλικούς σε όλες τις μορφές. Εδώ υπάρχει ένα διπλό συμφέρον. Δεν είναι για παράδειγμα μόνο το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα του Γκαλμπρέιθ, είναι το ευρύτερο οικονομικοπολιτικό σύμπλεγμα, η πολιτικοοικονομική διαπλοκή όπου γεννιέται η θεμελιώδες διαφθορά και από την οποία γενικεύεται η διαφθορά. 

Φωτό:Wikimedia

       Εδώ, υποδηλώνεται ένα έλλειμμα του θεσμού της δικαιοσύνης. Παρά την λεγόμενη θεσμική διάκριση των εξουσιών αυτή η διάκριση κάθε άλλο παρά υπάρχει. Όσο βαθαίνει -δήθεν θεσμικά και γραφειοκρατικά- η διάκριση αυτών των εξουσιών, τόσο βαθαίνει και η διαπλοκή, γιατί η διάκριση είναι βασικά γραφειοκρατική και δεν έχει επιτευχθεί ανθρωπολογικά και πολιτισμικά.

      Από ανθρωπολογική σκοπιά απαιτεί ηθικά όντα και υποκείμενα, όντα όπως ο Σόλωνας, ο οποίος την ώρα που θεσμοθετούσε την διαγραφή χρεών, ο ίδιος συνέχιζε να δανείζει, ξέροντας πώς ο ίδιος θα χάσει τα δικά του λεφτά.
      Άλλο παράδειγμα ηθικού όντος είναι ο Αντωνίνος, που δήμευσε την περιουσία του(!) επειδή έγινε αυτοκράτορας της Ρώμης. Απαλλοτρίωσε δηλαδή την ιδιωτικότητά του. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα στην ιστορία, από τον Αριστείδη και τον Υπατο και στρατηγό Ρήγουλο έως τον συγκλητικό Ρογατιανό στον οποίο αναφέρονται οι Πλωτίνος και Πορφύριος ως πρότυπο ηθικού βίου. 
       Επίσης η δυναστεία των Αντωνίνων με την αποκήρυξη του νεποτισμού στην αυτοκρατορική διαδοχή είναι ένα άλλο παράδειγμα, ο οποίος όμως νεποτισμός επανεγκαταστάθηκε από την ανόητη και ανήθικη προσέγγιση του Μάρκου Αυρήλιου που ξαναθεσμοθέτησε το νεποτισμό στην επιλογή της αυτοκρατορικής διαδοχής στην Ρώμη.

      Χρειάζονται ηθικοί άνθρωποι όπως ο Κολοκοτρώνης, που μπορούσε να σταθεί πάνω από τα προσωπικά ζητήματα. Χρειάζεται ένα Σωκρατικό ή ένα Χριστικό ήθος. Στις σύγχρονες εκδοχές έχουν εκδηλώσει αυτό το ήθος στον χώρο του Μαρξισμού και του σοσιαλισμού άνθρωποι τόσο της πράξης όσο και του στοχασμού, για να μην είμαστε μονομερείς. Σε κάθε περίπτωση η Θέληση ως διακυβερνητική ποιότητα πρέπει να εκφράζει Θυσία και παραδειγματικότητα.

        Αυτό συνηγορεί στην ανάγκη της κάθαρσης που την βλέπουμε να εισάγεται σε επίπεδο προσώπων τόσο αλλεπάλληλα από το αρχαίο ελληνικό θέατρο, από τα μεγάλα έπη της Ανατολής και της Δύσης μέχρι τον Σαίξπηρ και τις μέρες μας.

       Εδώ υπάρχει ένα βασικό ζήτημα για την Κοινωνία των Πολιτών και για την Πολιτική Κοινωνία. Πρέπει να πάμε σε μια κοινωνία ποιότητας, σε μια κοινωνία πνεύματος στην οποία να έχουμε έναν μειωμένο πολιτικό κύκλο ροών εξουσίας, ένα μειωμένο αντικείμενο πολιτικής, μια μείωση της εξουσίας, μια αποσύνδεση από την εξουσία και τις ροές της, όπως θα πρέπει να έχουμε επίσης μια αποσύνδεση από τις ροές της οικονομίας στον πολιτισμό μας. Πρέπει να οδηγηθούμε σε μια αφαίρεση, σε μια λιτότητα και απάρνηση του πολιτικού και του οικονομικού σκοτεινού αντικειμένου της επιθυμίας. Αυτό θα μας το διδάξει δυστυχώς μόνον η κρίση και θα μας διδάξει με τραγικό μακροχρόνια τρόπο, όπως δείχνουν τα πράγματα.

Η ιδιαιτερότητα της πολλαπλής παγκόσμιας κρίσης
       Η πολιτική, η οικονομική και η θρησκευτική γοητεία και αυταπάτη –και άλλες μορφές αυταπάτης- συνυφαίνονται με την ψυχολογική, ανθρωπολογική και γενικότερα την πολιτισμική γοητεία και αυταπάτη που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή την φορά η κρίση ενός πολιτικού μοντέλου, που έμοιαζε να θριαμβεύει ταυτόχρονα με την παγκοσμιοποίηση, με την ιδεολογία των αγορών και του νεοφιλελευθερισμού, του κοινοβουλευτισμού και της αντιπροσώπευσης -η κρίση αυτού του συστήματος- είναι ταυτόχρονη με την οικονομική, την περιβαλλοντική και αναδυόμενη γεωπολιτική κρίση και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να υποτιμάται.

       Αυτή την κρίση οι λαοί την ανακυκλώνουν και δεν σκέφτονται να την αντιμετωπίσουν σε μακροχρόνια βάση. Αναζητούν βραχυχρόνιο διέξοδο, είτε νομιμοποιητικά για την εφαρμογή αναδιαρθρωτικών πολιτικών -υπαγορευμένων από την λογική των αγορών- είτε στην λογική ενός ιδεολογικοπολιτικού φανατισμού χωρίς συστημική ολοκληρωμένη προσπάθεια και μέθοδο. Ωστόσο η αναγκαιότητα για μια συστημική ολοκλήρωση δεν πρέπει να υποβαθμίζει την αναγκαιότητα της άμεσης αγωνιστικότητας του πολίτη ως ατόμου και ως συλλογικότητας και μέσω μάλιστα της χρήσης των θεσμών. Δυστυχώς παρατηρούμε ότι δεν γίνεται ορθή και ολοκληρωμένη χρήση των θεσμών από τους πολίτες.

  Υπάρχουν διαδικασίες -σε νομικά και συνταγματικά πλαίσια- μέσα από τις οποίες μπορούν να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα.  Έχει φανεί στην δικανική ιστορία και εξέλιξη ότι μπορούν να δημιουργηθούν νομολογίες και προοπτικές που θα μπορούσαν να θεσμίσουν ξανά την πολιτική προς ένα βιώσιμο δρόμο. Αυτό δεν αφορά μόνο την πολιτική αλλά και την οικονομία και άλλους τομείς.

 
Σεισάχθεια για όσους έχουν ανάγκη και όχι για τους πλούσιους
       Θα επανέλθουμε επίσης στη Σεισάχθεια ως αίτημα για τα κράτη και τους φτωχούς ή αδύναμους σε αντίθεση με τη Σεισάχθεια και τον Κεϋνσιανισμό που εφαρμόστηκε για τους διαμεσολαβητές των αγορών, τους πλούσιους και τους ισχυρούς!
       Θα τονίσουμε επίσης ότι η επένδυση δεν δουλεύει πάντα παραγωγικά και ότι η αναζήτηση της λεγόμενης επένδυσης, που είναι το επιχείρημα της αναδιάρθρωσης της εμπράγματης οικονομίας και είναι αίτημα των αγορών, δεν «δουλεύει» για την κοινωνική ανάπτυξη και την οικονομία. Αυτό συμβαίνει γιατί έχει κυριευθεί -και θα κυριεύεται όλο και πιο πολύ από την λογική της μανίας της κερδοσκοπίας- από αυτό το δαιμονικό πλέον αόρατο χέρι που πάντα καιροφυλακτούσε στρατηγικά ως πανουργία της ισχύος και της αυταπάτης των ισχυρών, αυτής της ανικανότητάς τους να αντιληφθούν και να διακρίνουν το οντολογικό μέγεθός τους από την κυριαρχία στον κόσμο και την μεταβολή (του κόσμου) ακόμη και οικονομικά σε μία αδιέξοδη Βαβέλ.

        Δεν υπάρχουν αγορές που να λειτουργούν. Υπάρχουν ισχυροί στις αγορές που κυριαρχούν. Οι υψηλές αγορές, για να δανειστούμε έναν όρο από την πολιτική ορολογία της υψηλής πολιτικής, έχουν τελείως άλλο πλαίσιο και είναι αυτές που κυριαρχούν. Η «ρεαλιστική» αγορά είναι ένα πεδίο τιτανικού παιχνιδιού,  ένα πεδίο τραγωδίας. Βαίνουμε σε μία επενδυτική και κεφαλαιακή Βαβέλ.

       Πραγματικά, μετά από την πολιτειακή και κομματική ρητορεία έχουμε περάσει καθαρά και σε  οικονομολογικές εκθέσεις ιδεών και ρητορείες, που δεν αναδεικνύουν την πραγματικότητα της δυσκολίας των αναδιαρθρώσεων και την αναποτελεσματικότητά τους ώστε να διατυπωθούν ορθά και αποτελεσματικά αιτήματα σε μια «κατάσταση εντατικής» και επείγουσας συνθήκης, σε ένα πεδίο βαθιάς και πολλαπλής κρίσης.
      Ο μύθος των επενδυτών και της επένδυσης στηρίζεται μεταξύ των άλλων στο γεγονός ότι είναι κορεσμένο και το ιδιωτικό τοπίο αναδιαρθρωτικά πέραν των θεσμών και του κράτους και ακριβώς για αυτό αποκαλύπτεται ως μύθος. Βρισκόμαστε σε ένα πεδίο κρίσης πριν μάλιστα ενσκήψει στο οικονομικό και στο πολιτικό πεδίο η περιβαλλοντική κρίση η οποία κινείται με τον δικό της ρυθμό ως ένα έργο της φύσης, σαν η Νέμεση της φύσης για την ηλιθιότητα και την υλιστικότητα του πολιτισμού μας.

Η μετακύλιση του αδιεξόδου στην κρατική και εμπράγματη οικονομία 
       Το σημείο του κορεσμού έχει εμφανιστεί ακόμη και στο πεδίο της επιχειρηματικότητας και όχι μόνο της απασχόλησης. Είναι μια επιχειρηματικότητα μη παραγωγική, που βασίζεται στην  μη παραγωγική κατανάλωση, όπως είναι η επιχειρηματικότητα της διασκέδασης και της κοινωνίας του θεάματος που έχει μάλιστα και αρνητικές συνέργειες ή λειτουργεί ως εξωτερική αντιοικονομία στο σύνολο του οικονομικού συστήματος.
       Έχουμε μη παραγωγική δυναμική, θεωρώντας ως τέτοια την παραγωγή πολλών αγαθών προϊόντων και υπηρεσιών. Έχουμε επίσης μη παραγωγική κατανάλωση και ζήτηση σε ένα φαύλο κύκλο. Κανένας επίσης δεν σκέφτεται την δυσκολία που έχει στο να αναδιαρθρωθεί το επιχειρηματικό και το κεφαλαιακό πεδίο στις συγκεκριμένες συγκεντρώσεις του και στο παίγνιο στο οποίο είναι και το ίδιο παγιδευμένο.
       Αυτό το κερδοσκοπικό παίγνιο είναι ανακυκλωτικό της κρίσης αν και την μετακυλύει ολοκληρωτικά πλέον απευθείας στις κρατικές οικονομίες και στην εμπράγματη οικονομία. Η χρηματιστηριακή επένδυση δεν μπορεί να ανακτηθεί πια, γιατί έτσι θα συμβεί και νέα χρηματιστηριακή ύφεση.

        Στην πολιτική και στην οικονομική ανάλυση υπάρχει πλέον κρίση ιδεών, γιατί έχει αναπτυχθεί ένας ρητορικός κριτικός πληθωρισμός χωρίς μια δυναμική μακρόπνοης σκέψης, θεωρίας, ιδεών και αξιών.

      Το ενδιαφέρον σε όλη αυτή την κρίση είναι ότι συναντάμε μια εξαιρετικά διεφθαρμένη κρατική μηχανή σχεδόν παντού όπου συναντούμε την ιδιοποίηση του κράτους από τους υπηρεσιακούς και πολιτικούς παράγοντες, και στην μεγάλη κλίμακα, την επιχειρηματική ιδιοποίηση και ιδιωτικοποίηση του κράτους.  Επίσης συναντάμε έναν διασπασμένο κοινωνικό ιστό παρά τις νέες ευκαιρίες διακίνησης ιδεών και δράσης, όπως πχ. μέσα από το διαδίκτυο. Ωστόσο η επικοινωνία κυριαρχείται από μια νομενκλατούρα μαζικών μέσων επικοινωνίας, με μια επιχειρηματική αλλοτρίωση μεγάλης κλίμακας. Επίσης έχουμε μια πολυκλαδικότητα επιχειρήσεων.
       Οι ίδιοι και οι ίδιοι παράγοντες επενδύουν στο πεδίο της πολιτισμικής συνέργειας όπως και σε αθλητικές οργανώσεις και άλλους φορείς. Τέλος έχουμε έναν πολιτικό κόσμο που συνέχεια μιλάει με όρους κάθαρσης, χωρίς ποτέ να μπορεί να τους πραγματώσει, καθότι πρέπει να αρχίσει από τον εαυτό του, με το να αυτοπαραδοθεί στην δικαιοσύνη, πράγμα που δεν το κάνει ποτέ. Επίσης υπάρχει συχνά μια δικαιοσύνη που είναι παραδομένη στην πολιτική και αυτό σε παγκόσμιο επίπεδο.  Είναι ο τέλειος φαύλος κύκλος αλλά και η σίγουρη βέβαια πορεία για την εμβάθυνση και την ολοκλήρωση της κρίσης που θα προκύψει έτσι με τιτανικές διαστάσεις.

       Παράλληλα, η αγοραιοποίηση και η γραφειοκρατικοποίηση του ποιοτικού, πιστοποιητικού, αξιολογητικού πεδίου και πλαισίου και η κεφαλαιακή του διασύνδεση που λειτουργεί πατερναλιστικά, όπως επίσης και η πολιτική αξιολόγηση, που υποτίθεται ότι είναι δικαστική  και εκλογική όπου συμμετέχει και το κοινωνικό σώμα, το σώμα των πολιτών και των μέσων επικοινωνίας, είναι μέρος πλήρως στην παθογένεια και στον φαύλο κύκλο του συστήματος. Δεν υπάρχει κανένα σημείο ανάταξης ή εξόδου.
       Είναι ο ορισμός ενός μονόδρομου, που τόσο άρεσε σε τόσους πολλούς, που οδηγεί σε ένα Μεγάλο Βράχο. Είναι η πορεία ενός πλοίου πανηγυρικού, μιας νέα εκδοχής του Τιτανικού σε ένα παγόβουνο.

      Η αντιπροσώπευση πλέον παρουσιάζει ένα έλλειμμα ευθύνης και τιμήματος θυσιαστικότητας και παραδειγματικότητας που χαρακτήριζαν μια εμπνευσμένη και επαρκή ηγεσία. Η ηγετική ικανότητα απουσιάζει. Ο κοινοβουλευτισμός, η πολιτική και η διακυβέρνηση λειτουργεί πλέον ως απαξία και συνιστά το βασικό μέρος των προβλημάτων και της κρίσης.        
    

Διαβάστε επίσης: Ο αργός θάνατος του διαπλεκόμενου κοινοβουλευτισμού

Γιάννης Ζήσης, συγγραφέας
Μέλος της γραμματείας της ΜΚΟ Σόλων
  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

27 Ιουλίου 2010