|
Παράλληλα, στο διάστημα αυτό αλλά και στο πρώτο τρίμηνο επίσης του 2009, τα σχέδια διάσωσης και οι παροχές ρευστότητας, λειτούργησαν και φυσικά έτσι θα λειτουργούσαν, διαμέσου κυρίως του τραπεζικού τομέα και των κεφαλαιαγορών.
Η διαδικασία διάσωσης είχε δύο μορφές:
-η πρώτη συνδεόταν με την κρατικοποίηση - εθνικοποίηση και
-η δεύτερη με την δανειακή σχέση κρατών και χρηματοπιστωτικών οργανισμών ή επιχειρήσεων.
Κατόπιν, η χρηματιστηριακή ανάκαμψη ξεκίνησε μετά από θετικές προγνώσεις των CEOs και με κάποια αποτελέσματα, τα οποία όμως δε μπήκαν σε μια διαδικασία κριτικής ανάλυσης, γιατί κανείς δεν ήθελε να διακόψει τις «θετικές» ειδήσεις.
Με άλλα λόγια, ενσυνείδητα αφήναμε την πιθανότητα σχηματισμού μιας επικοινωνιακής φούσκας για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, του αποπληθωρισμού και της ύφεσης.
Όμως, θα πρέπει έγκαιρα να διαγνώσουμε το περιεχόμενο στο «μαύρο κουτί» των οικονομικών αποτελεσμάτων και της χρηματιστηριακής ανάκαμψης, γιατί τα κεφάλαια που δόθηκαν από τα σχέδια διάσωσης, αφήνοντας έξω το «ξέπλυμα βρώμικου χρήματος», οφείλονταν στα ταμεία των κρατικών οικονομιών και συνεπώς των φορολογουμένων, του κάθε πολίτη δηλαδή, είτε αυτός παίζει χρηματιστηριακά είτε όχι.
Αν παίζει χρηματιστηριακά βέβαια αισθάνεται κερδισμένος ανακάμπτοντας περιουσιακά. Αν όμως δεν παίζει, όπως η πλειοψηφία των ανθρώπων και κυρίως αυτών που πλήττονται από την κρίση, σίγουρα αισθάνεται όχι μόνο αδικημένος αλλά και «κορόιδο» στην υπόθεση αυτή, καθώς η χρηματιστηριακή ανάκαμψη δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική του θέση και κατάσταση.
Παράλληλα καλό είναι να εξετάσουμε το αν είναι τελικά εξαπατημένοι ειδικοί όπως ο Ρουμπίνι και όλοι οι υπόλοιποι, που αναλύουν και διαβάζουν διαφορετικά την πρόοδο της κρίσης. Τέλειωσε η κρίση; Από πού προέρχονται άραγε αυτά τα οικονομικά αποτελέσματα; Προέρχονται από την πραγματική οικονομία;
Ή παραμένει ένα πλαίσιο εικονικής οικονομίας - θα έλεγε κανείς ακόμη και τοξικής οικονομίας - σε λειτουργία; Σίγουρα αυτή η εικονική πραγματικότητα, χρηματιστηριακά λειτουργεί, αναπτύσσεται και αποτελεί τον πρώτο άξονα ανάπτυξης μιας εικονικής οικονομίας.
Το πρόβλημά μας είναι να εξηγήσουμε με πιθανότητες, μια προσπάθεια ορθολογικής ανάλυσης των πραγμάτων. Το σίγουρο είναι, ότι τα ίδια τα χρηματιστήρια έχουν μια ορμή και έχοντας προεξοφλήσει θετικά τις δηλώσεις - προβλέψεις των CEOs επανεκτιμούν ξανά θετικά και τα αποτελέσματα. Έχουμε δηλαδή μια διπλή αποτίμηση.
Σε ένα βαθμό στην κατεύθυνση παρόμοιας αισιοδοξίας δείχνουν να λειτουργούν αυτόνομα και με ανάλογη ορμητικότητα και οι Ασιατικές και οι Ευρωπαϊκές χρηματαγορές. Προφανώς αυτό συμβαίνει, γιατί η επιθυμία για ανάκαμψη δεν θέλει να ακούσει, να αναλύσει ή να παρακολουθήσει αλλά θέλει (ακόμη και την Wall Street πολλές φορές) να κερδίσει. Σε αυτό ακριβώς το σημείο ατομικοποιείται πλέον μαζικά η στάση των επενδυτών στα χρηματιστήρια.
Ας θέσουμε λοιπόν τώρα το ερώτημα: από πού προήλθαν τα κέρδη; Από την πραγματική οικονομία, που σημαίνει από εξασφαλισμένη δανειοδότηση, αποπληρωμή παλαιότερων δανείων και έξοδο από τον κύκλο των επισφαλειών; Οι καταθέσεις δημιουργούν βασικά υποχρεώσεις και όχι κέρδη. Από πού προήλθαν λοιπόν τα κέρδη; Μόνο από έναν τομέα μπορούν να προέλθουν, δεδομένου του συγκεκριμένου χρονικού ορίζοντα και της ύφεσης. Από τον τομέα των χρηματιστηριακών επενδύσεων, των χρηματιστηριακών κινήσεων. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει μια βελτίωση των χαρτοφυλακίων και των μετοχικών αξιών.
Οι τράπεζες πρωταρχικά, αλλά και όλοι οι επιχειρηματικοί παράγοντες των κεφαλαιαγορών και της παραγωγικής οικονομίας στην μεγάλη της κλίμακα, επιδιώκουν συντονισμένα και αδιάλειπτα να ανακτήσουν θέσεις χρηματιστηριακά, τόσο όσον αφορά την αξία των εταιρικών μετοχών, όσο και στις αξίες μετοχών άλλων εταιρειών, φέρνοντας έτσι σε νέα χρηματική και περιουσιακή θέση την εταιρεία τους και αναδεικνύοντας νέα θετικά οικονομικά αποτελέσματα.
|
