Η εσωτερική πρόσληψη του πνεύματος της ειρήνης είναι υπόθεση του καθενός, έχει προσωπικές και ομαδικές διαστάσεις. Η εμφάνιση μιας σύγκρουσης μεταξύ της προσωπικής και ομαδικής συμμετοχικότητας στα πράγματα είναι θεμελιακά βασισμένη στην πλάνη. Μπορούμε να αρχίσουμε από αυτό το σημείο για να αλλάζουμε τη στάση μας απέναντι στα γεγονότα. Η προσωπική ευθύνη συνδέεται με τον προσωπικό αφοπλισμό και το τέλος του φθόνου. Ο φθόνος αυτός είναι πηγή αντιδικίας και ολοκληρώνεται ως καταναλωτική παντοδυναμία της επιθυμίας και αβυσσαλέος ναρκισσισμός.
       Η αποδοχή του Εαυτού είναι μια αφετηρία ειρήνης, αλλά αυτή η αγάπη δεν  συνοδοιπορεί με την υπερβολή της επιθυμίας. 

     Η απαγόρευση των βασανιστηρίων και της σκληρής, απάνθρωπης και ταπεινωτικής μεταχείρισης - το πλέον οικουμενικά αποδεκτό ανθρώπινο δικαίωμα - υπονομεύεται. Στον "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας" οι κυβερνήσεις όχι μόνο χρησιμοποιούν βασανιστήρια και κακομεταχείριση, αλλά ισχυρίζονται ότι είναι δικαιολογημένα και απαραίτητα.

     Πολλοί απ' όσους κρατήθηκαν στο Γουαντάναμο υποβλήθηκαν σε κακομεταχείριση, είτε στο Αφγανιστάν ή αλλού πριν μεταχθούν στο Γουαντάναμο, είτε κατά τη μεταγωγή τους, είτε ως μέρος της ανακριτικής διαδικασίας στη βάση, είτε ως αποτέλεσμα του απομονωτικού, αόριστης διάρκειας και τιμωρητικού χαρακτήρα της κράτησης στο Γουαντάναμο. Κατ' επέκταση, οι οικογένειές τους έχουν υποφέρει και αυτές από τη βαναυσότητα αυτού του εγκλεισμού χωρίς ουσιαστική επαφή με τον έξω κόσμο. Για  περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα της Διεθνούς Αμνηστίας.

http://www.amnesty.org.gr/campaigns/stoptorture/gitmotorture.htm