Όπως πολλοί ειδικοί και ψυχολόγοι έχουν εδώ και χρόνια επισημάνει, το τίμημα κάθε μοντέρνου πολέμου στον ψυχολογικό τομέα, ίσως να είναι μεγαλύτερο ακόμα και αυτών των ανθρώπινων απωλειών.

Βαρέθηκα με την ιστορία του δήθεν «διαταραγμένου» στρατιώτη». Ο 38χρονος λοχίας που σφάγιασε 15 Αφγανούς πολίτες, μεταξύ των οποίων 9 παιδιά, κοντά στο Κανταχάρ, αυτήν την εβδομάδα κατά τους δυτικούς εμπειρογνώμονες ήταν μια «διαταραγμένη» προσωπικότητα.
Αν ήταν Αφγανός, και ειδικά Ταλιμπάν θα ήταν ένας κακός και ανόητος τρομοκράτης.
Είναι όμως Αμερικανός. Άρα, ένας στρατιώτης που απλά τρελάθηκε.

Μπορεί η Ελλάδα να βιώνει μία από τις χειρότερες οικονομικές περιόδους της ιστορίας της, αλλά αυτό καθόλου δεν εμποδίζει το ελληνικό κράτος να καταλαμβάνει την ...περίοπτη 10η θέση εισαγωγέων εξοπλιστικών προγραμμάτων στον πλανήτη.
H έρευνα του Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI) για τα εξοπλιστικά προγράμματα της περιόδου 2007-2011 παγκοσμίως δείχνει ότι οι εταιρίες εξοπλιστικών προγραμμάτων διάγουν μία από τις καλύτερες περιόδους της ιστορίας τους.

Η κριτική στελεχών της αμερικανικής κυβέρνησης και του ΔΝΤ, για τον τρόπο δράσης και αντίδρασης των ηγετών της ΕΕ στην κρίση που μαστίζει την Ευρωζώνη, είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Πρόκειται για κριτική που όταν γίνεται δημόσια είναι ήπια και συνδυάζεται με συμβουλές, αλλά όταν οι συζητήσεις γίνονται στο παρασκήνιο είναι σκληρή και περιλαμβάνει έντονα τα στοιχεία της δυσφορίας.

Σε πρόσφατη ενημέρωση εκτός Ταμείου ακούστηκαν κουβέντες για ανικανότητα των Ευρωπαίων να χειρι­στούν την ελληνική κρίση, η οποία αρχικά θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με κονδύλια που δεν θα ξεπερνούσαν τα 50 δισ. ευρώ.

Kαθώς το 2011 οδεύει προς το τέλος του, μπορούμε πια να πούμε ότι η χρονιά αυτή ήταν η πιο καταστροφική στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η κρίση της ευρωζώνης εξαπλώθηκε από την περιφέρεια στην καρδιά της, ενώ όλα τα πολιτικά και οικονομικά πακέτα διάσωσης υπήρξαν πολύ «λίγα» και πολύ καθυστερημένα. Πλησιάζοντας στο τέλος του έτους νιώθει κανείς πως οι ηγέτες της ΕΕ χρειάστηκαν περισσότερο χρόνο για να συμφωνήσουν στα τελευταία μέτρα που θα αποκαθιστούσαν την εμπιστοσύνη των αγορών απ’ όσο χρειάστηκαν οι αγορές για να την ξαναχάσουν.

Στη σύνοδο της Ευρωπαϊκής Eνωσης που ολοκληρώθηκε πρόσφατα, ο βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον επέτρεψε το ξέσπασμα δεκαετιών συσσωρευμένης δυσαρέσκειας που πηγάζει από τη σχέση της χώρας του με την Ευρώπη. Οι Ευρωπαίοι τρόμαξαν με το πώς η τελευταίας στιγμής «ένεση» σχολαστικών μέτρων για τη ρύθμιση των τραπεζών θα μπορούσε να παρακωλύσει αυτό που υποτίθεται ότι θα ήταν μία σημαντική συμφωνία για τη ρύθμιση των προϋπολογισμών των χωρών της ΕΕ.

Τον Νοέµβριο ελβετοί ελεγκτές ανακάλυψαν ότι τέσσερις ελβετικές τράπεζες δεν έκαναν αρκετά για να «αναγνωρίσουν» περιουσιακά στοιχεία δικτατόρων που είχαν καταθέσεις σε αυτές. Η έρευνα έριξε λίγο φως σε ένα σύστηµα που αποτυγχάνει να σταµατήσει τη ροή του διεφθαρµένου χρήµατος, µε καταστροφικές συνέπειες για εκατοµµύρια ανθρώπους. Οι τράπεζες όµως που παραβίασαν τους κανόνες δεν κατονοµάστηκαν, ούτε βέβαια απάντησε καµιά τους στη θεµελιώδη ερώτηση: Τι δουλειά είχαν αυτά τα λεφτά σε ελβετικές τράπεζες;

Ένα  έγγραφο εξαιρετικά αποκαλυπτικό των προθέσεων της Γερμανίας να μετατρέψει την Ευρωπαϊκή Ένωση σε Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης κάτω από τον έλεγχο της, όσο και του τρόπου με τον οποίο πρόκειται να υλοποιηθεί αυτό, μέσω γρήγορων αλλαγών στις ευρωπαϊκές συνθήκες αλλά και αλλαγών που θα ενσωματωθούν στα εθνικά συντάγματα.

Ο οικονομικός ιστότοπος  XrimaNews.gr παρουσιάζει σε πρώτη δημοσίευση μεταφρασμένη την πλήρη έκθεση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Van Rompuy, με τα θέματα συζήτησης και τις προτάσεις που θα κατατεθούν στη συνάντηση της 9ης Δεκεμβρίου, πιθανώς της σημαντικότερης μέχρι στιγμής απ' την έναρξη της ευρωπαϊκής κρίσης.

Το Αφγανιστάν εκτός των Ταλιμπάν και της «ανθρωπιστικής επέμβασης» της δυτικής συμμαχίας έχει να αντιμετωπίσει επίσης τις ακραίες κλιματολογικές συνθήκες που εντείνονται εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών.

Μετά από την παρατεταμένη ξηρασία του φθινοπώρου έρχεται ο -πάντοτε δριμύς στην περιοχή- χειμώνας και πάνω από τρία εκατομμύρια Αφγανοί αναμένεται να αντιμετωπίσουν μέχρι τον Μάρτιο την ανάγκη επείγουσας ανθρωπιστικής βοήθειας.
Πρόκειται για μία ανθρωπιστική κρίση... εν αναμονή!

∆υστυχώς, δεν πρόκειται για θεωρίες συνωµοσίας, αλλά για την τραγική πραγµατικότητα που χαρακτηρίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου οι δοµικές, οι θεσµικές αποφάσεις σε όλους τους κρίσιµους τοµείς λαµβάνονται κάτω από την ισχυρή πίεση - καθοδήγηση των συµφερόντων που εκπροσωπούν τους µετρηµένους στα δάχτυλα µεγάλους παίκτες των αγορών.
Τα λόµπι των µεγάλων συµφερόντων είναι πανίσχυρα στις Βρυξέλλες και οριοθετούν χειρουργικά το πλαίσιο και τους ευρωπαϊκούς νόµους που διέπουν τον χρηµατοπιστωτικό τοµέα και τους τοµείς της ενέργειας και του πετρελαίου.
Τοµείς που χαρακτηρίζονται είτε από την έλλειψη κανόνων και διαφάνειας είτε από την υιοθέτηση µέτρων που ευνοούν, σε βάρος των Ευρωπαίων πολιτών, τις πολυεθνικές, τις πανίσχυρες τράπεζες επενδύσεων και γενικά αυτό που τελευταία προσδιορίζεται γενικά και αόριστα ως «αγορές».

Με την πολιτική που έχει επιβάλει το Βερολίνο στην Ευρωζώνη και στην υπόλοιπη ΕΕ, δεν υπάρχει περίπτωση να μακροημερεύσει η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στη σημερινή της μορφή!
Αυτό το αδιανόητο πριν από μερικούς μόλις μήνες συμπέρασμα είναι πλέον διάχυτο σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Όποιο σοβαρό έντυπο, σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα και αν ανοίξει κανείς, θα διαβάσει σχετικά άρθρα.

Μένει να δούμε αν οι διαδηλώσεις του κινήματος κατάληψης της Γουόλ Στριτ θα αλλάξουν την κατεύθυνση της Αμερικής. Και όμως, οι διαδηλώσεις έχουν ήδη προκαλέσει μια αξιοσημείωτα υστερική αντίδραση από την Γουόλ Στριτ, από τους υπερ-πλουσίους γενικώς, και από πολιτικούς και γκουρού που υπηρετούν αξιόπιστα τα συμφέροντα του πλουσιότερου εκατοστού του 1%.

Σκεφθείτε πρώτα πώς παρουσιάζουν οι ρεπουμπλικάνοι πολιτικοί τις μέτριες σε μέγεθος αν και αυξανόμενες διαδηλώσεις, κατά τις οποίες έγιναν κάποιες συγκρούσεις με την αστυνομία - συγκρούσεις στις οποίες παρατηρήθηκε κυρίως μια υπερβολική αντίδραση από την αστυνομία - αλλά δεν έγινε τίποτα που θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε σαν ταραχές.

Καθώς οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής γίνονται όλο και πιο αισθητές, οι δυτικές χώρες προσπαθώντας να διασφαλίσουν την μελλοντική παραγωγή τροφίμων και βιοκαυσίμων, έχουν βρει ένα νέο τρόπο αντιμετώπισης του προβλήματος: τις επενδύσεις στην αγροτική παραγωγή της Αφρικής ή σε απλά ελληνικά την αρπαγή καλλιεργήσιμης γης από αφρικανούς αγρότες υπό τη μορφή αγοράς ή μίσθωσης που μπορεί να διαρκεί και εώς 90 χρόνια.

Βουκουρέστι
Είμαστε στις παραμονές μιας ρήξης. Ζούμε μέρες Ιουλίου 1914 και πρέπει να αποφύγουμε την έκρηξη του Πολέμου. Η συμφωνία της 21.8 δεν λειτουργεί. Η χρεωκοπία της Νότιας Ευρώπης, ενδεχομένως και της εξόδου από την ευρωζώνη μιας χώρας είναι θέμα εβδομάδων ή μηνών, μαζί με την εκτόξευση των επιτοκίων.
Η «μόλυνση» δεν μπορεί να περιορισθεί σε μια χώρα, θα επεκταθεί. Σε ένα χρόνο από σήμερα, δεν θα υπάρχει η ευρωζώνη με τη μορφή που τη ξέρουμε, εκτός αν μεταρρυθμισθεί σε βάθος.

Το ευρώ, το πιο επικίνδυνο νόμισμα του πλανήτη, διαφέρει ελάχιστα από ένα δομημένο ομόλογο - αφού αντιπροσωπεύεται από δεκαεπτά εχθρικές μεταξύ τους χώρες, με μεγάλες αποκλίσεις στις οικονομίες τους και με ανεπαρκή ηγεσία

“Καθοδηγούμενο από την Ουάσιγκτον, το ΔΝΤ έχει επανειλημμένα υποχρεώσει χώρες, ο οποίες ευρίσκονταν σε οικονομική κρίση, να προβούν σε επώδυνα μέτρα αναπροσαρμογής – ένα «πικρό φάρμακο», το οποίο δύσκολα θα επιβάλλαμε στον εαυτό μας.

Λάβρος ήταν ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον κατά των κρατών-μελών της ΕΕ που χρησιμοποιούν ως κοινό τους νόμισμα το ευρώ, μιλώντας προχθές στην τηλεόραση του BBC.
"Η Ευρωζώνη είναι απειλή όχι απλώς για τον εαυτό της. Συνιστά απειλή για τη βρετανική οικονομία και απειλή για την παγκόσμια οικονομία" δήλωσε χωρίς περιστροφές. Η δήλωση του Βρετανού πρωθυπουργού δεν είναι τυχαία. Εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο δυσφορίας που αισθάνεται όχι μόνο το Λονδίνο, αλλά και όλες οι υπόλοιπες πρωτεύουσες χωρών-μελών της ΕΕ που δεν ανήκουν στην Ευρωζώνη και οι οποίες σταδιακά συνειδητοποιούν ότι περιθωριοποιούνται από τις διαδικασίες διαμόρφωσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Τα κέρδη που θα προκύψουν από τις νέες θαλάσσιες οδούς που ανοίγει το λιώσιμο των πάγων στον Αρκτικό Κύκλο, κάνουν πολλούς πολιτικούς και επιχειρηματίες να βλέπουν την κλιματική αλλαγή και τις επιπτώσεις της ως “Θείο Δώρο”.

Ανάμεσα σε αυτούς και ο Ρώσος Πρωθυπουργός Βλαντιμίρ Πούτιν που ονειρεύεται ότι πολύ σύντομα η Αρκτική θα ανταγωνίζεται τη Διώρυγα του Σουέζ στις θαλάσσιες μεταφορές.

Η αλήθεια πάντως είναι διαφορετική. Πάνω από εκατό κράτη έχουν απολυταρχικό καθεστώς ή ένα είδος υβριδικού καθεστώτος με πολύ περιορισμένα δημοκρατικά δικαιώματα.

Ο Τζον Χάντσμαν τζούνιορ, πρώην κυβερνήτης της Γιούτα και πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Κίνα, δεν είναι σοβαρός διεκδικητής του προεδρικού χρίσματος των Ρεπουμπλικάνων. Και είναι κρίμα γιατί ο κ. Χάντσμαν είναι πρόθυμος να πει αυτό που κανένας δεν λέει για τους Ρεπουμπλικάνους: ότι δηλαδή εξελίσσονται σε "αντι-επιστημονικό κόμμα". Είναι μια παρά πολύ σοβαρή εξέλιξη και θα πρέπει να μας τρομοκρατήσει.

Συστατικό της επιχειρηματικής κουλτούρας πολλών χωρών της Ευρώπης φέρεται να αποτελεί η διαφθορά, καθώς έρευνα εταιρείας συμβούλων επιχειρήσεων δείχνει ότι οι δωροδοκίες συνιστούν σε πολλές χώρες καθημερινότητα.

Στην έρευνα της Ernst &Young με κεντρικό θέμα τη διαφθορά στον κόσμο της οικονομίας, έλαβαν μέρος κορυφαία στελέχη και απλοί εργαζόμενοι από 2.300 επιχειρήσεις σε 25 ευρωπαϊκές χώρες.

Αμερικάνος συγγραφέας και οικονομολόγος υπολόγισε ...χονδρικά το ποσόν
Πόσο θα κόστιζε στους αμερικανούς πολίτες να... «εξαγοράσουν» τους αντιπροσώπους τους στο Κογκρέσο από τα σημερινά τους αφεντικά - τα λόμπι των μεγάλων βιομηχανικών κλάδων και τις πάσης φυσεως ομάδες πίεσης; Ποιό θα ήταν το αντίτιμο γιά ενα «καθαρό» από επιρροές Κογκρέσο;

Υπό δραματική αμφισβήτηση έχει τεθεί πλέον η Αγκελα Μέρκελ και ο συνολικός της ρόλος στην πορεία της Ευρώπης με αιχμή το ελληνικό πρόβλημα. Τις τελευταίες 48 ώρες ακόμα δύο πρώην γερμανοί καγκελάριοι, ο Χέλμουτ Κολ και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, ακολούθησαν τον προκάτοχό τους Χέλμουτ Σμιτ λέγοντας ότι η πολιτική της κοινής τους διαδόχου είναι η κύρια πηγή του προβλήματος στην ευρωζώνη και οδηγεί την Ευρώπη σε εθνικιστική διάλυση. Κολ και Σρέντερ επιχειρούν βίαια να ταρακουνήσουν τη γερμανική κοινή γνώμη και ζητούν από την καγκελάριο να μην οδηγήσει την Ελλάδα σε καταστροφή. Γιατί; 

Δεν έχει πλέον καμιά ελπίδα ο κατ' όνομα «σοσιαλιστής» γενικός διευθυντής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος-Καν να γίνει πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, όπως ονειρεύονταν τόσο αυτός όσο και οι πανίσχυροι κύκλοι του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος που τον στηρίζουν και τον προωθούσαν για το αξίωμα αυτό.

Το πολιτικό του τέλος σφραγίστηκε από τη στιγμή που δύο Αμερικανοί ασφαλίτες τον κατέβασαν στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης από την πρώτη θέση γαλλικού αεροπλάνου της γραμμής δέκα λεπτά πριν αυτό αναχωρήσει για το Παρίσι και τον συνέλαβαν με την κατηγορία της επίθεσης με σεξουαλικούς στόχους εναντίον 32χρονης καμαριέρας του ξενοδοχείου Σοφιτέλ στο Μανχάταν, όπου είχε καταλύσει ο διευθυντής του ΔΝΤ.

Εκ πρώτης όψεως, η αμερικανική πολιτική σκηνή μοιάζει εξαιρετικά σταθερή. Ο δείκτης αποδοχής του προέδρου Ομπάμα παραμένει στο 47%, ουσιαστικά αμετάβλητος εδώ και έναν χρόνο. Η μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας παραμένει ελαφρά αντιδημοφιλής, και οι απόψεις της κοινής γνώμης δεν έχουν ουσιαστικά αλλάξει και πολύ από τον καιρό της ψήφισης του σχετικού νόμου.
Σύμφωνα με τις σφυγμομετρήσεις, το κοινό παραμένει ακριβώς μοιρασμένο στο ερώτημα ποιο από τα δύο κόμματα θα τα πήγαινε καλύτερα στην εξωτερική πολιτική, την αντιμετώπιση της ανεργίας, την ασφαλιστική μεταρρύθμιση και πολλά ακόμη ζητήματα. Επιστρέψαμε, φαίνεται, στην εποχή του «50-50» μεταξύ των Αμερικανών ψηφοφόρων.

Οι «Αληθινοί Φινλανδοί» απρόθυμοι και αρνητικοί στην ευρωπαϊκή βοήθεια προς την Πορτογαλία και την Ελλάδα
«Γκριζάρισαν τα μαλλιά της Ευρώπης σε μία νύχτα» και «Σεισμός έπληξε την Ευρώπη. Επίκεντρο το Ελσίνκι» ήταν μερικοί από τους- ομολογουμένως υπερβολικούς τίτλους των εφημερίδων τη Μεγάλη Δευτέρα, την επομένη των εκλογών στη Φινλανδία. «Μετατρεπόμαστε σε μια “Ένωση Μεταβίβασης”» (χρημάτων από μια υπο-ομάδα χωρών σε άλλη) είναι η- κινδυνολογική είναι αλήθεια- προειδοποίηση από το Ελσίνκι.

Όσοι το 2003 αντιτάσσονταν στην εισβολή της Δύσης στο Ιράκ, κατηγορούνταν ως εχθροί της Δημοκρατίας, υποστηρικτές του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν, και εχθροί της προσπάθειας της Δύσης να εξάγει τις δημοκρατικές της αξίες. Έκτοτε πολλά άλλαξαν, καθώς αποδείχθηκαν παντελώς αστήριχτες όλες οι τότε κατηγορίες περί κατοχής όπλων μαζικής καταστροφής από το ιρακινό καθεστώς. Επιπλέον, και προς πλήρη επιβεβαίωση κάθε υποψίας, έγγραφα τα οποία αποκαλύπτει η εφημερίδα Independent καταδεικνύουν την στενότατη σχέση μεταξύ των συμφερόντων πετρελαϊκών εταιριών και της επέμβασης στο Ιράκ.

Ισχυρότατο είναι το σοκ που υφίσταται όποιος αποπειραθεί να διαπιστώσει τις πολιτικές διαθέσεις της ευρωπαϊκής και της ελληνικής κοινής γνώμης στη σημερινή συγκυρία, όπως αυτές αποτυπώνονται σε δύο σοβαρές δημοσκοπήσεις.

Εύλογες απορίες προξένησε η πρωτοφανής εδώ και μισόν αιώνα επιθετικότητα που επέδειξε ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί κατά της Λιβύης, βάζοντας τα γαλλικά βομβαρδιστικά να αρχίσουν πρώτα τις αεροπορικές επιδρομές κατά της χώρας αυτής.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν κατέρρευσε η γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία, με κορυφαία στιγμή την αιματηρότατη ανεξαρτητοποίηση της Αλγερίας, το 1962, ουδέποτε το Παρίσι είχε επιδείξει τόσο επιθετική στάση εναντίον ξένης χώρας.
Τι συνέβη λοιπόν τώρα; Τι ώθησε τον Σαρκοζί να επιτεθεί κατά της Λιβύης;

Στην Τυνησία και την Αίγυπτο οι ίδιοι άνθρωποι κρατούν ακόμα τα ηνία της εξουσίας
        Πρώτη διαπίστωση από τα πρόσφατα γεγονότα είναι ότι η αραβική επανάσταση δεν έχει ακόμη ξεσπάσει. Στην Τυνησία και την Αίγυπτο, οι ίδιοι άνθρωποι κρατούν ακόμη τα ηνία της εξουσίας. Η εξέγερση του 2011, με όρους γαλλικής επανάστασης, δεν κατέλαβε ακόμη την Βαστίλλη της, ούτε κατήργησε τα προνόμια: ο πρόεδρος έφυγε, αλλά οι πολιτικοί κρατούμενοι σαπίζουν ακόμη στις φυλακές και η ασυλία προστατεύει τους κυβερνώντες.

Για να ξεκινήσουμε, ποια είναι η γενική εντύπωσή σας για το τι συνέβη στην Αίγυπτο και για τη φωτιά που απλώνεται σε όλη την υπόλοιπη Μέση Ανατολή;

        Η Δύση παρακολουθεί αμήχανη και αποσβολωμένη την εξέγερση που συνταράσσει, τη μία μετά την άλλη, τις χώρες του αραβικού κόσμου εξετάζοντας ήδη την πιθανότητα πραγματοποίησης του χειρότερου δυνατού σεναρίου: μιας εξάπλωσης της εξέγερσης στη μεγαλύτερη εξαγωγό πετρελαίου της περιοχής, τη Σαουδική Αραβία.

       Είναι δυνατόν να προβλέψει κανείς μια επανάσταση; Οι εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο ήταν η τέλεια ευκαιρία για να δοκιμαστούν στην πράξη τα καλύτερα "μοντέλα" πρόβλεψης ανθρώπινων συγκρούσεων. Δυστυχώς όμως πολλές δεξαμενές σκέψης («think tanks»), οι περισσότεροι αναλυτές και πολλά από τα «μοντέλα» τους απέτυχαν παταγωδώς να προβλέψουν την πυρκαγιά που θα άναβε η αυτοπυρπόληση ενός άνεργου Τυνήσιου πτυχιούχου ο οποίος αγανάκτησε όταν του έκανε έλεγχο η αστυνομία για τον πάγκο με τον οποίον πουλούσε παρανόμως είδη μαναβικής.

         Εστίες «φωτιάς» ανάβουν τις τελευταίες εβδοµάδες στις αµερικανικές Πολιτείες. Και το αµερικανικό περιοδικό «Γιες» τις αποδίδει στις σπίθες που ξεπήδησαν από την εξέγερση που σαρώνει την Αίγυπτο, την Τυνησία και τη Λιβύη και από το κίνηµα ανυπακοής των πολιτών που εξαπλώνεται σε χώρες της Ευρώπης.