Μια από τις μεγαλύτερες μάχες που διεξάγεται αυτή την στιγμή στον κόσμο είναι στον τομέα της πνευματικής ιδιοκτησίας. Διανύουμε την εποχή της κοινωνίας της πληροφορίας, των δικτύων και του διαδικτύου. Θα πρέπει να στραφούμε πλέον στην  απελευθέρωση των ιδεών και της γνώσης απ’ το εμπόριο για να μιλάμε για πραγματική κοινωνία της γνώσης. Διαφορετικά το επίκεντρο θα είναι το εμπόριο και όχι η ίδια η γνώση. Πολύ δε μάλιστα περισσότερο που η γνώση έχει χαρακτηριστικά αδιαίρετου αγαθού και ρέοντος εξελισσόμενου κοινού αγαθού,  χαρακτηριστικά ανθρώπινου κεφαλαίου που διέπονται απόλυτα από τις εξωτερικότητες, τις εξωτερικές οικονομίες και επιβαρύνσεις και επίσης δεν μπορεί να υπαχθεί σε μια λογική απόλυτης διαιρετότητας στην εκμετάλλευση της. Ναι μεν πράγματι δεν πρέπει να υιοθετήσουμε την ληστρική πειρατική προσέγγιση και εμπορία αλλά πρέπει να προωθήσουμε τις λογικές των κοινών αγαθών υπό την έννοια της αναγνωρισιμότητας του επεξεργαστή - δημιουργού και υπό την έννοια της μη εμπορικής ωφέλειας απ’ αυτή την κυκλοφορία.