Στην λογική αυτή είναι που ο Χριστιανισμός από Χριστιανισμός των Μαρτύρων του Κολοσσαίου, των λιθοβολισμών και των εκτελέσεων, από Χριστιανισμός της αγάπης και της κοινότητας έγινε ο Χριστιανισμός των αυτοκρατόρων, των διωκτών, των πρωτείων των Παπικών και της Πατριαρχικής δόξας. Έγινε ο Χριστιανισμός της δίωξης της φιλοσοφίας και της σκέψης. Έγινε ο Χριστιανισμός της επιβολής, ο Χριστιανισμός του πλούτου και της εξουσίας παρότι η αφετηρία ήταν ο Χριστιανισμός του μερισμού, της απάρνησης και της υπηρεσίας. Έγινε ο Χριστιανισμός των δογμάτων που συνοδοιπόρησαν με το «αγαθό» έργο της Ιερής Εξέτασης, με την καιόμενη ανθρώπινη σάρκα και τα μαρτύρια της. Έγινε ο Χριστιανισμός των Σταυροφοριών εν ονόματι των προσκυνηματικών τόπων και των λειψάνων. Ο Χριστιανισμός της πειρατείας, της αποικιοκρατίας και των γενοκτονιών. Αυτή η ιδέα του Χριστιανισμού κατέληξε να πάρει όλες αυτές τις μορφές. Ο Χριστιανισμός, ο μαρτυρικός, ο ασκητικός, ο Χριστιανισμός της απλότητας στην σκέψη και στην πίστη, ο Χριστιανισμός της ελεύθερης υπακοής, της ανοχής και της αγάπης έγινε μια νέα ειδωλολατρία. Ο Χριστιανισμός του πνεύματος και του πνεύματος του καταναλίσκοντος έγινε ο Χριστιανισμός του φόβου και της θρησκοληψίας.
Όλα αυτά έγιναν στο βωμό της επίτευξης του καλύτερου. Έφταιγε το καλύτερο, έφταιγε η αρχική διακήρυξη ή έφταιγαν οι ιδέες; Στην προκείμενη περίπτωση φαίνεται ότι είχανε μηδενική περίπου συμμετοχή οι ιδέες και το ιδρυτικό πνεύμα. Κάποιες ελάχιστες προοπτικές παρερμηνείας υπήρχαν μέσα από την ανάγκη ενός ηθικού προσδιορισμού και μιας ηθικής προσέγγισης αλλά για το Βασίλειο των Ουρανών και όχι για το Βασίλειο της Γης.
Βέβαια η Κυριακή προσευχή αναφέρεται στην θέληση του Θεού στον Ουρανό κα στην Γη. Η θέληση αυτή ήταν αγάπη. Που υπήρξε η αγάπη, που υπήρξε ο μερισμός; Υποκαταστάθηκαν από το δόγμα απ’ τα πρωτεία, από όλα αυτά που καταδικάστηκαν απ’ τον ίδιο τον Χριστό!
Μ’ άλλα λόγια κάτι άλλο φταίει. Φταίει ο ανθρώπινος παράγοντας. Είναι ο ανθρώπινος παράγοντας που στρέβλωσε τόσο καταλυτικά και με τόση αμετροέπεια την έκφραση των αρχών ή για λογαριασμό της έκφρασης των αρχών, των ιδεών και των αξιών. Ήταν η έκφραση τελικά η δική μας και μάλιστα η πιο κακότροπή.
Αντλούσαμε από κάπου εξουσία για λογαριασμό μας και όχι για λογαριασμό της υπηρεσίας του συνόλου. Υπάρχει κάποια σοβαρή διαφορά; Υπάρχουν παρενέργειες πράγματι και στην ερμηνεία, πιο πολλές θα έλεγε κανείς στον Μαρξ ή στις ιδέες του Σοσιαλισμού, τις ιδέες της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Όλες τους συνδέθηκαν με πάρα πολλούς θανάτους. Όλες οι ιδέες διαστρεβλώθηκαν ενώ διακήρυσσαν ακόμη και την ειρήνη, την αβλάβεια και την βιωσιμότητα σε πολιτιστικές πλευρές του ίδιου πράγματος. Πρόσφατα ακόμη και οικολογικά ρεύματα έχουνε μέσα τους μια λογική βίας. Μην ξεχνάμε ακόμη ότι και πρόσωπα του οικολογικού χώρου πρόσφατα συνυπέγραψαν πράξεις βίας και εξουσίας με διεθνείς δράσεις. Και δεν λέμε να ‘ναι κανείς ανυπεράσπιστος προφήτης όπως θα λέγε ο Μακιαβέλι. Προφανώς απέναντι στον Ναζισμό δεν μπορούσε να το παίζει κανείς τον ρόλο του Γκάντι και ίσως ένα μέρος του αμαρτήματος του Γκάντι να ‘ναι αυτό.
Αλλά αυτές οι περιπτώσεις είναι λίγες ή μάλλον τις δημιουργούμε εμείς διεκδικώντας ισχυρό ρόλο για τον εαυτό μας, μετατρέποντας την σχέση μας με τις ιδέες, σε έναν ακατάσχετο ολοκληρωτισμό. Τις όποιες ιδέες, ακόμη και τις ιδέες της δημοκρατίας για την αλλαγή στην εξουσία, τις βλέπουμε ναρκισσιστικά για να καθορίσουμε εμείς και για να επιδείξουμε εμείς παρουσία. Τελικά συκοφαντούμε και αυτούς που θέλουν να ακολουθήσουν την ευγενή μέση ατραπό, σαν να είναι προδότες προς το χθες, ή πάλι σαν φουτουριστές άγριοι ορμάμε να αλλάξουμε κάτι άλλο έξω από μας. Το πρόβλημα όμως είναι στην ανθρώπινη φύση, δεν είναι μόνο στα πρόσωπα.
Μερικά πρόσωπα βέβαια έχουν πυκνώσει αυτά τα ελαττώματα της ανθρώπινης φύσης. Όμως ακόμη και τότε πρέπει να έχουμε την ετοιμότητα να αναγνωρίσουμε σε αυτούς κάτι από τον εαυτό μας για να είμαστε τίμιοι και για να προοδεύσουμε.
Ξαναρχόμαστε λοιπόν στο θέμα ότι η πολεμική πρέπει να έχει άμεσα όρια, να μην μπαίνουμε σαν να κάνουμε δίωξη σε εχθρικό έδαφος. Μέσα από τις εναλλαγές σε ρόλους. Να μην μπαίνουμε στην λογική της αντιπροσώπευσης ή της έκφρασης με έναν τρόπο που να θέλουμε να δημιουργήσουμε ανθρωπιστικές καταστροφές. Χρειάζεται μια ευγένεια, μια αβλάβεια μια αποσύνδεση του περάσματός μας, μια αβλαβής διέλευση της ζωής μας, σε οποιουσδήποτε ρόλους διεκδίκησης αξιωμάτων, εκπροσώπησης ανθρώπων, θέσεων, ιδεολογικών ρευμάτων και ιδεών. Τι θα κάνουμε με τον εαυτό μας; θα μπορέσουμε να τον καταλάβουμε; Θα καταλάβουμε πώς αυτή η ορμή του εαυτού μας επειδή μπορεί να είναι πικραμένη, μπορεί να έχει άλλοθι να κυοφορεί υπέρμετρα εικόνες του εχθρού. Πρέπει να τελειώσουμε κάπως με την πολεμική και να διαφυλάξουμε το ιερό όπλο της πολεμικής για τις πράγματι ιερές υποθέσεις. Δεν είναι όμως όλες οι υποθέσεις μας ιερές. Έχουν αρκετά λανθάνοντα προσωπικά στοιχεία και κρυμμένα ή φανερά μεταφέρουν τον υφέρποντα ολοκληρωτισμό μας. Είναι ο ίδιος ολοκληρωτισμός που πήρε σαν όχημα τον Χριστιανισμό και δόμησε την προτεσταντική ηθική του καπιταλισμού. Που την βλέπουμε αυτή στους πρώτους Χριστιανούς;
Η ίδια λογική εκτροπής, οδήγησε σε ένα κοσμικά ισχυρό Βατικανό και σε μια εκκλησία που συγκέντρωσε το πλούτο. Έτσι πλέον για να μεταρρυθμιστεί όλη αυτή η συγκεκριμένη περιουσία απαιτούσε έναν ατομικισμό και μια διασπορά για να διαμορφωθούν και οι όροι της αγοράς. Η αγορά ήταν ένα βήμα εκδημοκρατισμού και για την πίστη και για την πολιτική και για την οικονομική ισχύ. Όμως και αυτή η νέα αναγεννητική αφετηρία έχασε το μέτρο της και έγινε εξόφθαλμα πειρατική και καταστροφική. Τι θα κάνουμε λοιπόν με τον εαυτό μας; θα τον γνωρίσουμε, θα τον απογυμνώσουμε, θα τον αφοπλίσουμε, κρατώντας την ιερή άμυνα και την πνευματική μας ασφάλεια στα επίπεδα της αντίληψης του πνεύματος και στα επίπεδα της υπέρβασης της χωριστικότητας σε μας και στους άλλους και στην δική μας αλληλέγγυα ελευθερία και την ελευθερία των άλλων; Θα κρατήσουμε το ιερό όπλο μας για το πνεύμα και την ψυχή μας για να διασφαλίσουμε το δικαίωμα στην υπηρεσία προς το όλο; Τι είναι τελικά ο εαυτός μας; Μήπως τελικά χάνουμε τον εαυτό μας για να κερδίσουμε τον κόσμο κάνοντας είδωλα και εργαλεία του εαυτού μας τις ιδέες, τις αρχές, τις αξίες και τις διακηρύξεις; Μήπως τελικά έτσι παγιώνουμε έναν φαύλο κύκλο συμφερόντων και ένα ανταγωνιστικό σύστημα που μας κατακρεουργεί και μας βυθίζει στην δική μας ματαιότητα; Δεν μπορούμε να συλλάβουμε ότι είναι αρκετά μεγαλύτερη η δόξα της δημιουργίας ή της να αποκατάστασης σωστών σχέσεων και ενότητας, η ανάδειξη της σύνθεσης και της υπερβατικότητας με πραγματιστική έμπνευση με έναν ενθουσιασμό ανιδιοτέλειας αλλά και με διακρίνουσα και σοφή στάση ζωής;
Πράγματι ένα από τα πιο δύσκολα ζητήματα είναι να καταφέρουμε να καταλάβουμε ότι η συνείδησή μας δεν είναι η αλήθεια. Ότι η συνείδησή μας ή αυτό που εκλαμβάνουμε επίσης ως προσωπικότητά μας δεν είναι το αγαθό και ότι αυτό βρίσκεται σε μια στάση προς το ευρύτερο όλο και όχι στην δική μας νομιμοποιητική ικανότητα να αντιπροσωπεύσουμε το όλο.
Είναι καιρός πια να καταλάβουμε πώς δεν είμαστε ληξίαρχοι ή παράγοντες μιας αδηφάγας νομενκλατούρας ή ενός Ρωμαϊκού θριάμβου. Ακόμη και στον Ρωμαϊκό θρίαμβο υπήρχε ο υποβολέας που υπενθύμιζε την ματαιότητα και την παροδικότητα αυτού του ίδιου του θριάμβου.
Έχουμε ανάγκη μιας βαθιάς καταλλαγής για να ξεφύγουμε από τον ψυχωσικό φαύλο κύκλο της προσωπικότητας που αισθάνεται την πολωτική αντιπαλότητα ως κυρίαρχη υπόθεσή της. Έχουμε πραγματικά ανάγκη την επικοινωνία για την δική μας θεραπεία και την θεραπεία των άλλων για να μην χάνουμε από τον ορίζοντά μας τα κρίσιμα σημεία τα οποία λειτουργούν και εκλαμβάνονται ως άλλοθι για την αγριότητα και τον διαρκή συναγερμό, για το «ζην επικινδύνως». Πρέπει να προσθέσουμε ότι παραμένουμε πολεμικοί, αλλά μόνο υπό τους όρους της διακρίσεως. Την διάκριση για την υπέρβαση όπως είπαμε της χωριστικότητας, της δικής μας και των άλλων. Θα υπάρχει πρώτα ο εσωτερικός πόλεμος.
Είναι ο πόλεμος να κερδίσουμε τον χαμένο εαυτό όχι κατακτώντας αλλά υπερβαίνοντας όλες αυτές τις συμβολικές πυκνώσεις που ειδωλοποιούν τον εαυτό και την συνειδητότητά μας. Πρέπει να αναπροσανατολιστούμε ολοκληρωτικά και δω το ολοκληρωτικά δικαιολογείται σε μια διακριτική διαλεκτική που να υπερβαίνει τόσο αυτή την αδιακρισία μας να μην διακρίνουμε το θετικό και το αρνητικό στις συλλογικές και στις εσωτερικές υποθέσεις, όσο επίσης και σε συνάφεια με την ίδια την στάση μας απέναντι στους άλλους. Η αβλάβειά μας μπορεί να είναι και πολεμική. Μπορεί ωστόσο να πει κανείς ότι και ο ολοκληρωτισμός γύρω από το θέμα της αβλάβειας είναι καταστροφικός όπως προαναφέραμε και υπάρχουν παραδείγματα στην ιστορία. Όμως η ίδια η συνείδησή μας χρειάζεται μια εμβάθυνση για να μπορεί να διακρίνει τις χίλιες των περιπτώσεων όπου η προοδευτική στάση είναι εμπόλεμη και όπου δεν είναι προοδευτική η γέφυρα της επικοινωνίας.
Μια τέτοια περίπτωση ήτανε σαφώς απέναντι στις Δυνάμεις του Άξονα. Αλλά είναι ελάχιστες αυτές οι περιπτώσεις στην ιστορία. Πολλά θα έπρεπε να γίνουν με εσωτερική συνδιαλλαγή. Θα έλεγε κανείς εδώ ότι το βήμα θα ήταν μέσα από την επικοινωνία να αποκαταστήσουμε την συνεργασία και να δώσουμε παραδείγματα συνεργασίας. Με το παράδειγμα της συνεργασίας να ελαχιστοποιήσουμε την εξουσία. Να ελαχιστοποιήσουμε τα άλλοθι της δομολειτουργικής και της στελεχιακής ανατροπής. Να είμαστε όλοι παρόντες σε αυτή την διαχείριση των εξελίξεων συνεργατικά και δικτυακά. Αυτό είναι το κεντρικό ζητούμενο. |
