Μελετώντας κανείς την φοβερή περίοδο του Μεσοπολέμου εντυπωσιάζεται από τον ολοκληρωτισμό που αναπτύχθηκε στην Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη, επειδή υπήρξε ένας ολοκληρωτισμός ο οποίος πολιτισμικά ηττήθηκε συγκρουόμενος με την καθημερινή επιθυμία του ανθρώπου και όχι τόσο με το αίτημα για την συμμετοχή του ανθρώπου στην πολιτική διακυβέρνησης.

         Η Οικουμενική Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου υιοθετήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1948 από τα Ηνωμένα Έθνη και ορίζει ότι κάθε άνθρωπος έχει τα ίδια θεμελιώδη δικαιώματα, ανεξάρτητα από φυλή, θρησκεία, φύλο, εθνική καταγωγή, σεξουαλικό προσανατολισμό, αναπηρία ή ηλικία. Η ελευθερία, η ειρήνη και η δικαιοσύνη οικοδομούνται πάνω σε αυτά τα δικαιώματα. Το όραμα της Διεθνούς Αμνηστίας είναι όλοι οι άνθρωποι να απολαμβάνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα που κατοχυρώνονται στην Οικουμενική Διακήρυξη και ξεκινάει με το Άρθρο 1: «Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι στην αξιοπρέπεια και στα δικαιώματα». Αποτελεί την καρδιά του κινήματος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και έχει αποτελέσει τη βάση για τη δημιουργία νόμων, φορέων και διεθνών προτύπων για τα ανθρώπινα δικαιώματα που οδήγησαν στη βελτίωση της ζωής χιλιάδων ανθρώπων.

Φωτό: wikipedia

       Είναι προφανές ότι στην Αμερική θα δοθεί μια σκληρή μάχη για να διατηρηθεί ένα σύστημα ισχύος σε όλες τις όψεις του αλώβητο ώστε να ξαναχρησιμοποιηθεί ως βιτρίνα μια τακτοποίηση θεσμική και διαχειριστική των εξαιρετικά των υπερβολικά ανώμαλων σημείων της κατάστασης των ΗΠΑ.