Η έννοια της πράσινης πόλης έχει δύο βασικές συνιστώσες. Η μία συνιστώσα είναι αυτή που αφορά την δόμηση και τον σχεδιασμό της, και η άλλη είναι αυτή που αφορά τον πολιτισμό της.
Ο τομέας του πολιτισμού συνήθως παραβλέπεται. Παραβλέπουμε δηλαδή ότι η πόλη είναι ένα γκέτο για την βιοποικιλότητα, μεταξύ ανθρώπου και υπόλοιπης βιοποικιλότητας - φύσης. Είναι ένα γκέτο μέσα στο οποίο διαμορφώνεται ένα πρότυπο μη συμβιωτικό, ένα πρότυπο αρνητικών οικονομιών κλίμακας για το περιβάλλον στο επίπεδο των επιπτώσεων, κυρίως με το μεγάλο μέγεθος, αλλά πάνω απ’ όλα διαμορφώνεται μια ανθρώπινη ψυχή ή καλύτερα μια ανθρώπινη προσωπικότητα η οποία αδυνατεί να εγγράψει την περιβαλλοντική ετερότητα σε μια σχέση αλληλεγγύης και ενότητας. |
|
|
Περισσότερα...
|
|
Αυτό που κύρια απουσιάζει από τη σύγχρονη πόλη είναι η αμεσότητα στις ανθρώπινες σχέσεις. Επέρχεται σταδιακά απομόνωση των ατόμων. Στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις μάλιστα κυριολεκτικά δε γνωρίζουμε ποιος μένει στο διπλανό διαμέρισμα. Ο άνθρωπος κινείται άγνωστος μεταξύ αγνώστων με την καχυποψία ως το πρώτο πράγμα που αισθάνεται κάποιος για αυτόν που γνωρίζει για πρώτη φορά. Αυτή η καχυποψία διαχέεται μέσα στην κοινωνία της πόλης και διαβρώνει όλες τις σχέσεις αυξάνοντας (ως θερμοκήπιο) την αποξένωση και την απομόνωση. |
|
|
Περισσότερα...
|
|
1. ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ - Προοίμιο για την Πράσινη Πόλη |
 |
 |
 |
| | Η έννοια της πόλης έλκει την καταγωγή της στον βιότοπο και στον θώκο του ανθρώπου αλλά και γενικά στον θώκο και τον βιότοπο των ειδών τόσο συλλογικά όσο και ατομικά. Στον άνθρωπο η ιδιαιτερότητα συνίσταται στο ότι συλλαμβάνει την ιδιοκτησία, τους θεσμούς και την θέσμιση του εδάφους υπό την συμβολαιακή έννοια. Συλλαμβάνει δηλαδή μια νέα δυναμική παράλληλα με αυτή την δυναμική που αναπτύσσεται στα οικοσυστήματα. Ταυτόχρονα η αποξένωση και απόσπασή του από την φύση με τις θετικές και τις αρνητικές επιπτώσεις, διαμορφώνει την βάση για μια γκετοποίηση, μια εξορία της φύσης, μια διαχωριστική προσέγγιση. Αυτή η διαχωριστική προσέγγιση έχει ένα μεγάλο ιστορικό βάθος αρχίζοντας απ’ τις μεγάλες πόλεις της Σουμερίας αλλά και άλλων περιοχών με ένα τελικά μικρό ιστορικό βάθος στην Δυτική και Βόρεια Ευρώπη όπου υπήρχε πολύ πιο έκδηλα το αλληλένδετο ανθρώπου και φύσης. |
|
|
Περισσότερα...
|
|
2. ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ – Ο χώρος ως πεδίο συμβιωτικότητας και συγκρουσιακότητας |
|
|
|
Γιάννης Ζήσης
Δημοσιογράφος, Συγγραφέας
Μέλος της γραμματείας της ΜΚΟ ΣΟΛΩΝ |
| | Ο χώρος ως πεδίο αναπτύχθηκε πάντα ως πεδίο τόσο συμβιωτικότητας όσο και συγκρουσιακότητας. Ως πεδίο συμπάθειας και αντιπάθειας. Αυτή η δυναμική σχέση με τον χώρο αναπτύχθηκε σε όλα τα επίπεδα και σε σχέση με τα όρια των κρατών.
Έτσι οι συγκρούσεις των εθνών, των φυλών και των θρησκειών στα όρια τους, αποτελούν μια συγκρουσιακή εκδοχή των συνόρων. Είναι μια συγκρουσιακή εκδοχή του χώρου τελικά. Αυτά τα όρια της σύγκρουσης, οι επικράτειες της σύγκρουσης μπορεί να αναπτύσσονται από τον εσωτερικό μας κόσμο μέχρι όλο το πεδίο της οπτικής μας αντίληψης, μέχρι όλο τον ορίζοντα. |
|
|
Περισσότερα...
|
|
3. ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ - Το δημοκρατικό και δεσποτικό πρότυπο της πόλης |
|
|
|
Γιάννης Ζήσης
Δημοσιογράφος, Συγγραφέας
Μέλος της γραμματείας της ΜΚΟ ΣΟΛΩΝ |
Θα πρέπει να προχωρήσουμε σε μια βαθιά νέα ανθρωπολογία και οικολογία των πόλεων, της ερμηνείας δηλαδή γύρω από την εξέλιξη του φαινόμενου της πόλης. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να δούμε την πόλη υπό μια εσωτερική δυαδικότητά της στην εξέλιξη, την δεσποτική και την δημοκρατική όψη της.
Αυτό το φαινόμενο παρότι δεν είναι απολύτως μοναδικό έχει τη θεμελιώδη αφετηρία γέννησής του στην Αρχαία Ελλάδα. Θα σταθούμε σε έναν ιδιαίτερο παράγοντα που παρατηρεί ο Μάμφορντ σχετικά με την ομαλή ανθρωπολογική και πολιτισμική εξέλιξη του ανθρώπου και συνεπώς και της πόλης. |
|
|
Περισσότερα...
|
|
|
|
|
|
|
Σελίδα 1 από 2 |
