Ο τομέας της οικονομίας είναι ο κύριος παράγοντας της επίδρασης του ανθρώπου στο περιβάλλον. Είναι το όχημα της περιβαλλοντικής κρίσης. Είναι ο σκληρός της πυρήνας και ο δομικός λίθος αυτής της κρίσης. Στον τομέα της οικονομίας είναι που συναρθρώνονται όλες εκείνες οι νοοτροπίες, οι συμπεριφορές και οι θεσμικές συνθήκες που θέτουν σε πορεία σύγκρουσης τον άνθρωπο με το περιβάλλον.
Η οικονομική ανάπτυξη της Κίνας που σε αντίθεση με τις δυτικές οικονομίες συνεχίζει να είναι εντυπωσιακή, έχει προκαλέσει έντονο εκνευρισμό και ανησυχία στη Δύση, η οποία επιπλέον αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από τις πολιτικές του Πεκίνου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες βλέπουν πια έναν ισοδύναμο εταίρο ή αντίπαλο απέναντί τους, ο οποίος μάλιστα φαίνεται να έχει πολύ μεγαλύτερες προοπτικές στο εγγύς μέλλον σε σύγκριση με την Ουάσινγκτον και τις υπόλοιπες λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες. Κάτι αντίστοιχο, φαίνεται πια να ισχύει και στον τομέα της «πράσινης ανάπτυξης» και των «πράσινων τεχνολογιών».
Ο Μιχάλης Σκούρτος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου μιλά στην ΜΚΟ Σόλων για το πραγματικό κόστος των αγαθών συμπεριλαμβάνει το επιπλέον περιβαλλοντικό κόστος και η οικονομία της αγοράς οφείλει να το λαμβάνει υπόψη της.
Ο ιδιωτικός τομέας θεωρεί ότι δεν «αντιλαμβάνεται» τα κίνητρα και τα κέρδη επενδύσεων στην πράσινη ανάπτυξη, αλλά σύμφωνα με τον κ. Σκούρτο το δεδομένο αυτό θα αλλάξει αρκεί να δοθούν τα κατάλληλα κίνητρα από τις κυβερνήσεις.
«Πως θα γίνει η σύνδεση της “πράσινης Ανάπτυξης” με την κοινωνική οικονομία & συμμετοχική Δημοκρατία».
Το μήνυμα είναι: πράσινη ανάπτυξη για όλους και τους μη προνομιούχους. Τους φτωχούς αγρότες, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες, τους νέους, τις γυναίκες, τους κοινωνικά αποκλεισμένους, τους ενεργούς πολίτες. Και με τη συμμετοχή όλων των συλλογικών οργανώσεων, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών. Σ’ αυτές τις εκλογές έχεiτεθεί ψηλά στην πολιτική ατζέντα το ζήτημα της «πράσινης ανάπτυξης», υπάρχει πλέον μια προοπτική εναλλακτικής πορείας, γεγονός που αλλάζει ουσιαστικά την πολιτική επιχειρηματολογία για τις προτεραιότητες στην οικονομία και ικανοποιεί τα μέγιστα τις περιβαλλοντικές οργανώσεις, οι οποίες εκ των πραγμάτων ήταν και είναι προπομπός της πράσινης ανάπτυξης.
Ο κλονισμός του οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης που βασίστηκε στους μονεταριστές, έδωσε την ευκαιρία στους κεϋνσιανούς οικονομολόγους να επανέλθουν στο προσκήνιο για να υπερασπιστούν την ανάγκη εμπλοκής των κρατών στη λειτουργία του οικονομικού συστήματος.
Ωστόσο είναι βέβαιο ότι βρισκόμαστε σε μεταβατική περίοδο που η σύνθεση διαφορετικών σχολών οικονομικής σκέψης δεν αρκεί για βρεθούν λύσεις που θα βοηθήσουν να βρεθεί η νέα παγκόσμια κατεύθυνση.
