|
Το γεγονός ότι δεν υπάρχουν Μητρώα Πιστοποίησης των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων σε μία σειρά από Υπουργεία και Νομαρχίες, μολονότι προβλέπονται θεσμικά, είναι η κορυφή του παγόβουνου μπροστά σ’ ένα φαύλο σύστημα που επικρατεί στην χώρα μας για την διαχείριση των διαθέσιμων πόρων που προορίζονται για τις Μ.Κ.Ο. και τελικά καταλήγουν σε εταιρείες που τυπικά φαίνονται μη κερδοσκοπικές, αλλά επί της ουσίας κερδοσκοπούν και ιδιοποιούνται κοινωφελείς πόρους.
Μιλάμε για εθνικούς και κοινοτικούς πόρους που είναι θεσμοθετημένοι για τις ανάγκες λειτουργίας των περιβαλλοντικών και πολιτιστικών οργανώσεων των θεσμών αλληλεγγύης και Μ.Κ.Ο. στο χώρο της υγείας και πρόνοιας, και τελικά η απορρόφησή τους γίνεται σε μεγάλο βαθμό είτε από το πελατειακό πολιτικό σύστημα, είτε για κάλυψη κρατικών αναγκών.
Ειδικότερα είναι γνωστό τοις πάσοι, ότι οι εθνικοί πόροι για τις συλλογικές οργανώσεις εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, δίνονται κυρίως μέσα από το πελατειακό πολιτικό σύστημα, και στην περίπτωση των Μ.Κ.Ο. στις προσκείμενες σε υπουργούς και βουλευτές.
Από την άλλη μεριά για μια εικοσαετία πλέον, τα κοινοτικά κονδύλια για την κοινωνική οικονομία «ροκανίζονται» κυρίως από τους επιτήδειους τους ειδικούς «τεχνοκράτες» και από τους έχοντες ειδικές πολιτικές προσβάσεις στο πολιτικό σύστημα, και από τις πολύ μεγάλες Μ.Κ.Ο. που έχουν τους κατάλληλους μηχανισμούς. Η πλειονότητα των συλλογικών τελεί από άγνοια ή και ανημποριά για ν’ αντιδράσει.
Το έλλειμμα Συντονισμού
Ο κατακερματισμός των μικρομεσαίων χωρίς ισχυρά δίκτυα στερεί την δυνατότητα χιλιάδων οργανώσεων για θεσμικές διεκδικήσεις. Αυτές μάλιστα πληρώνουν την κακή φήμη μιας μικρής μειοψηφίας επιτήδειων που με το σχήμα Μ.Κ.Ο ροκανίζουν τους διαθέσιμους πόρους, αρκετές φορές με σκανδαλώδη τρόπο.
Έτσι, η συντριπτική πλειοψηφία των συλλογικών οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, όχι μόνο δεν παίρνει τίποτα, αλλά και πολλές φορές αδίκως συλλήβδην συκοφαντείται, επειδή στον χώρο όπως, σε κάθε κοινωνικό χώρο άλλωστε, υπάρχουν φαινόμενα διαπλοκής. Και μπορούμε να αναφερθούμε σε συγκεκριμένα παραδείγματα, που είδαν το φως της δημοσιότητας κατά καιρούς, χωρίς όμως ν’ αλλάξει τίποτα στη συνέχεια.
Παράλληλα όμως, υπάρχει μια υποκριτική και πολλές φορές ύπουλη επιχειρηματολογία ότι οι εθελοντικές οργανώσεις δεν πρέπει να χρηματοδοτούνται και να διεκδικούν πόρους από το κράτος ή άλλες δωρεές, γιατί έτσι νοθεύεται ο εθελοντισμός.
Φυσικά πρόκειται για υποκρισία ή για συνολική άγνοια για το πώς μπορεί να λειτουργήσει ο εθελοντισμός ως κοινωνική προσφορά στις σημερινές ευρωπαϊκές συνθήκες.
|
