Ο τομέας του περιβάλλοντος αναδείχθηκε σαν ένας από τους σημαντικότερους τομείς έκφρασης και δυναμικής της κοινωνίας των πολιτών και των ΜΚΟ. Οι ΜΚΟ έπαιξαν έναν από τους πλέον καθαρούς ρόλους σε αντίθεση με άλλους τομείς που θα λέγαμε μπορούσαν να είναι περισσότερο ύποπτοι. Βέβαια, τα ζητήματα που είναι συναφή με την σύνδεση των ΜΚΟ με γεωπολιτικές στρατηγικές, με «στρατηγικές της εικόνας» μεταξύ Βορρά-Νότου, Ανατολής-Δύσης, Τρίτου Κόσμου, Δημοκρατικών ή μη Δημοκρατικών «καθεστώτων» είναι κρίσιμα και σ’ αυτό τον τομέα. Όμως επειδή είναι μη Κυβερνητικές Οργανώσεις εκ των πραγμάτων σ’ αυτό το πεδίο λειτούργησαν σαν συνήγοροι, σαν υπερασπιστές της φύσης, σαν υπερασπιστές του περιβάλλοντος, των περιβαλλοντικών αξιών, της βιοποικιλότητας, σαν αντιπρόσωποι ενός μη διαθέτοντος πολιτικό ρόλο υποκειμένου της φύσης και της βιοποικιλότητας, έχουν αρκετή καθαρότητα ρόλου. Παράλληλα η κοινωνία των πολιτών λειτουργεί σ’ αυτό το πεδίο σαν μια κοινωνία που μειώνει το δημοκρατικό έλλειμμα της πολιτικής και της οικονομίας σε σχέση με το περιβάλλον, παρ’ όλες τις αντινομίες όπως παράδειγμα συγκρουόμενες προσεγγίσεις γύρω από τους ΧΥΤΥ, γύρω από τα αιολικά πάρκα, γύρω από τα θέματα τουρισμού ή ήπιας ανάπτυξης κτλ, ή ακόμη και βιομηχανικών και μεταλλευτικών δραστηριοτήτων.