Θα ήθελα να αρχίσω λέγοντας, τι σχέση μπορεί να έχει ο σκύλος και η αρχαία τραγωδία με τις εξελίξεις στην βιοτεχνολογία. Γνωρίζουμε ότι στον Οιδίποδα Τύραννο, στην περιοχή των Θηβών, υπήρχε ένα τέρας μυθικό, η Σφήκα, η οποία ήταν μυθικό πρόσωπο με πρόσωπο γυναίκας, σώμα και ουρά λιονταριού και φτερά μεγάλου πουλιού. Εκείνο ήταν μυθικό τέρας, γιατί δεν θα μπορούσαν οι τραγωδοί εκείνης της εποχής να θεωρήσουν ότι θα μπορούσε να υπάρξει ένα ον το οποίο, ας πούμε, με τους όρους της εποχής μας είχε DNA από τρία διαφορετικά είδη. Λοιπόν, αυτό το ον έβαζε ένα ερώτημα στους ανθρώπους οι οποίοι περνούσαν από εκεί και δεν μπορούσαν να του απαντήσουν: «ποιο είναι εκείνο το ον το οποίο μπορούσε να μένει το ίδιο και σε τρεις διαφορετικές φάσεις της ζωής του να περπατάει με 2, 3, 4 πόδια». Κανένας δεν μπορούσε να το βρει και έρχεται τότε ο Οιδίποδας, ο οποίος ήταν ένας πανέξυπνος άνθρωπος, και δίνει την απάντηση ότι αυτό το ον είναι ο άνθρωπος. Ένα ον δηλαδή το οποίο θα έλεγα, αν μπορώ να ερμηνεύσω την τραγωδία, ότι μπορεί μέσα στους αιώνες να μεταλλάσσεται, να κάνει πολλά πράγματα αλλά παρόλα αυτά να παραμένει αναλλοίωτο. Η απάντηση, λοιπόν, μπροστά στο μυθικό τέρας είναι ο άνθρωπος. Η απάντηση αυτή ήταν τόσο ισχυρή, ώστε σύμφωνα με τον μύθο το τέρας, η Σφήκα, έπεσε από το κάστρο των Θηβών και αυτοκτόνησε.