Μια συνέντευξη της Μαρίας Γανωτής αντιπροέδρου του Συλλόγου Προστασίας  Άγριας Ζωής ΑΝΙΜΑ στον Γιάννη Ζήση στον τηλεοπτικό σταθμό Star Κεντρικής Ελλάδας με θέμα την προστασία των ζώων και της φύσης, για την Κοινωνία των Πολιτών και τον ρόλο του κράτους σε όλα αυτά.

        Η εύρυθμη λειτουργία μιας ΜΚΟ που να προσφέρει έργο καθημερινά, που το κράτος αδυνατεί να προσφέρει, δεν είναι εύκολο εγχείρημα. Απαιτεί ένα ελάχιστο υλικοτεχνικής υποδομής και διαθεσιμότητας εθελοντικού και έμμισθου προσωπικού το οποίο δύσκολα εξασφαλίζεται.

Έτσι, ενώ από τη μία είναι λίγοι οι εθελοντές που είναι αποφασισμένοι να «βάλουν το χέρι στην τσέπη» και να χρησιμοποιήσουν την επιχείρησή τους ή τα όποια έσοδά τους, λίγα ή πολλά, για την προώθηση του έργου της οργάνωσής τους, από την άλλη οι όποιοι κρατικοί πόροι συνήθως κατευθύνονται σε μεγάλες οργανώσεις.

         Αυτήν την πραγματικότητα βιώνουν οι περισσότερες εθελοντικές μη κυβερνητικές οργανώσεις σήμερα στην Ελλάδα οι οποίες έχουν καταλάβει ότι ο εθελοντισμός στην εργασία πρέπει να υποστηρίζεται και από ένα οικονομικό εθελοντισμό, αυτό μάλιστα σε μια εποχή στην οποία κάθε διάδοχη χρονιά φέρει πιο έντονα τα συμπτώματα της γενικότερης οικονομικής στενότητας από την προηγούμενη. Θα μπορούσε μάλιστα κανείς να πει ότι για τον παραπάνω λόγο, η περίθαλψη τραυματισμένων ήμερων και άγριων ζώων ανήκει στον «σκληρό πυρήνα» του εθελοντισμού.

        Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα είναι κατά κάποιο τρόπο αναμενόμενο να αναπτυχθούν «γκρίνιες» αλλά και «φαινόμενα αλλοτρίωσης» μέσα από το «κυνήγι» και τη «διαχείριση» εθνικών ή Ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Οι ΜΚΟ αποτελούνται και αυτές από ανθρώπους και φυσικά ούτε εδώ απουσιάζουν φαινόμενα ανταγωνισμού και παραγκωνισμού μεταξύ αυτών.

        Μεταξύ άλλων στην συνέντευξη αναφέρθηκε ότι πιθανόν θα ήταν χρήσιμη η διοργάνωση ενός Συνεδρίου για τις ΜΚΟ, που θα αποσκοπούσε στην αναζήτηση λύσεων θεραπείας των προβλημάτων που αυτές αντιμετωπίζουν. Ένα τέτοιο συνέδριο θα ήταν μια πρώτης τάξης ευκαιρία να συζητηθούν θέματα  ευρύτερης δικτύωσης, μερισμού εμπειρίας και τεχνογνωσίας, δημιουργίας ενός πνεύματος συνεργατικότητας, αλληλοσυπληρωματικότητας  και σύνθεσης ικανοτήτων και γνώσεων. Το ζήτημα της δικτύωσης και της συνεργατικότητας των ΜΚΟ θεωρείται μείζον. Αρκεί να αναφερθεί το παράδειγμα του ελλείμματος που εμφανίζεται στην δημοσιοποίηση και στην συντονισμένη καταγραφή των άγριων πουλιών που φθάνουν σε κέντρα περίθαλψης και δεν επιτρέπει την εξαγωγή ασφαλών στατιστικών στοιχείων πολύτιμων για την γνώση των οικοσυστημάτων και την προστασία τους.

       Οι ΜΚΟ αποτελούν την εξωτερική έκφραση ενός ψυχισμού χαράς και εύρεσης νοήματος στην αναγνώριση και αποδοχή της ατομικής ευθύνης για την βελτίωση της διαμορφωθείσας κατάστασης του πολιτισμού, της αλλαγής των ρυθμών του και της εξάλειψης των απειλών που αυτός δημιουργεί για κάθε μορφή ζωής στον πλανήτη. Προσφέρουν ένα μοναδικό πεδίο εμπειρίας μαθαίνοντας τους νέους να σκέφτονται συνεργατικά  και ομαδικά, επουλώνοντας και όχι τραυματίζοντας, υπηρετώντας και όχι απαιτώντας από τους άλλους να βελτιώσουν για λογαριασμό τους τον κόσμο.