Σήμερα ελάχιστοι θα γνωρίζουν τι συνέβη τα μακρινά εκείνα χρόνια της Μεγάλης Ύφεσης, δηλαδή από το 1929 και μετά. Σε απόλυτες τιμές δεν είναι τόσο μακρινά, ώστε να επιφέρουν τη λήθη, όμως σε ψυχολογικές τιμές, με δεδομένη την αλλαγή του τρόπου ζωής και των γενεών, είναι όντως μακρινά. Όμως καλό είναι να γνωρίζουμε αυτά που έγιναν, ώστε να υπάρχει μία πλήρης εικόνα της τότε κατάστασης, η οποία είναι καταλυτική για την ερμηνευτική διαδικασία του παρόντος και ειδικότερα του ανθρωπολογικού ελλείμματος που υπάρχει μέσα και έξω από τις εταιρείες. Αυτό επίσης θα μπορούσε να μετριάσει τις αυταπάτες που μπορεί να τρέφουμε για τα διάφορα επαγγελλόμενα συστήματα, οικονομικά και πολιτικά, που θα «σώσουν» τον κόσμο.

       Τόσο τα κράτη όπως και οι κεντρικές τράπεζες πρέπει να δώσουν αναλυτικό λογαριασμό για τα χρήματα.
       Πρέπει να αποδώσουν λογαριασμό για την άντληση των χρημάτων, για το αναλυτικό κόστος, οπωσδήποτε και για τη διαχείριση και για τη προέλευση των πόρων. Να αποδώσουν λογαριασμό και απ’ το παρελθόν, υπό την έννοια των αποθεματοποιημένων και για την περαιτέρω εφαρμογή.  

        Εμείς δεν θα ζούμε όταν οι άλλοι θα πεθαίνουν. Εμείς δεν θα ζούμε όταν το νερό θα έχει χαθεί. Εμείς δεν θα ζούμε όταν η ατμόσφαιρα θα είναι τοξική, όταν τα δάση δεν θα υπάρχουν και όταν οι πιο πολλοί οργανισμοί θα έχουν εξαφανιστεί. Εμείς δεν θα ζούμε τότε. Μία φράση που συμπυκνώνει τη βλακεία, την αμηχανία και την απάθεια των τελευταίων γενεών.
       Η φράση αυτή γεννήθηκε αρχικά στα μυαλά των ανθρώπων όταν το υποσυνείδητο άρχισε να επαναφέρει στο συνειδητό ένα μέρος από τις τεράστιες ποσότητες σημάτων που έστελνε η πραγματικότητα και που οι άνθρωποι με αλαζονεία συνέχιζαν να αγνοούν. Δεν χρειάζονταν και ιδιαίτερες γνώσεις αλλά απλή παρατήρηση για να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι η ανθρώπινη παρέμβαση στο περιβάλλον, λίγες μόνο δεκαετίες μετά τη βιομηχανική επανάσταση, δημιουργούσε ανεπανόρθωτες ζημιές. Αμέτρητες επιστημονικές μελέτες επαλήθευσαν χιλιάδες φορές αυτό που φυσιολογικά κατέδειχναν οι αισθήσεις και η λογική.